သူမ ထမင္းခ်ဳိင့္ကေလးဆဲြကာ ေတာင္ကုန္းကေလးေပၚကေန အဲဒီ ေျမနီလမ္းေလးကို ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ေဆာင္းအကုန္ မိုးအကူးမို႔ ဖုန္မႈန္႕နီနီေတြကို သိုိသိုသိပ္သိပ္ျဖစ္ေစတဲ့ မိုးဖဲြဖဲြရဲ့ေအာက္မွာ ေျမနီလမ္းက ဖုန္ထူထူက အခါတိုင္းလို သူမဂ်င္းေဘာင္းဘီ ကိုသိပ္မကပ္ခ်င္ေတာ့။ 
လမ္းတေလွ်ာက္က ဘယ္ရီသီးဆန္ဆန္ အပင္ေတြမွာသာ ေျမတစ္လွည့္ ရႊ႕ံတစ္လွည့္နွင့္မို႔ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ ကေလးမ်ားအဖို႔ ခါတိုင္းလို ဖုန္ခါျပီး စားရံုနွင့္မျပီးဘဲ သူတို႔ဆံပင္ခပ္ရႈပ္ရႈပ္ကေလးေတြနွင့္ပါ သုတ္ဖို႔အလုပ္ရႈပ္ ၾကေတာ့မည္။
ေန႔စဥ္သြားေနက်မို႔ ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ဆိုသည့္ အခ်ိန္ေတြက သူမကို မေမာပန္းေစေတာ့ေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ၿငီးေငြ႕တာအမွန္ ။
မူလတန္းေက်ာင္းသားကေလးမ်ား ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္နွင့္ ဆံုလွ်င္ သူမအဖို႔ စကားေျပာေဖာ္ရေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း တေယာက္တည္း အထီးက်န္ဆန္ဆန္။
သူမေရွ႔မွ အလယ္တန္းေက်ာင္း၀တ္စံုျဖစ္သည့္ အနီေရာင္ ၀တ္စံုနွင့္ ကေလးငယ္ တေယာက္ သူမဆီသို႔ ေျပးလာတာျမင္ေတာ့ သူမေျခလွမ္းတို႔ကို အရွိန္ေလွ်ာ့ျပီး သူေရာက္လာမည့္ အခ်ိန္နွင့္မွန္းကာ သူမကိုယ္ကေလးကို ကိုင္းထားေပးလိုက္သည္။ ပထမရက္ေတြထဲက ထိုသို႔ ကေလးမ်ား သူမဆီသို႔ ေျပးလာလွ်င္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရသလို သူမေခါင္းကို သူတို႔လက္နွင့္ ထိသည့္အခါ လူၾကီးေခါင္းကို ကိုင္ရမလား ရယ္လို႔ သူမခံျပင္းေဒါသေလး ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ခုေတာ့ သူတို႔ ဓေလ့ဘာသာျဖင့္ အရိုအေသေပးမႈကို သူမလက္ခံယဥ္ပါးခဲ့ရျပီေလ။
“Shikamo .. ”
သူ႕လက္ ကေလးနွစ္ဘက္ကို ဆန္႔ကာ သူမဦးေခါင္းဆီသို႔ ဦးတည္ျပီး ႏႈတ္ကလည္း ရိုေသစြာ ႏႈတ္ဆက္စကားဆို လာေတာ့ ေခါင္းကေလးကို အသာငံု႕ေပးရင္:
“Marahaba …၊ hu jumbo”
"Si Jumbo"
ႏႈတ္ဆက္စကားမ်ားကို ဆိုရင္း ထိုကေလးက သူမလက္မွ ထမင္းခ်ဳိင့္ ကေလးဆီသို႔ လက္ကမ္းကာ ကၽြန္ေတာ္ ကူေပးမယ္ေလဟု ဆိုလာေတာ့ သူမထမင္းခ်ဳိင့္ ခပ္စုတ္စုတ္ကေလးအား သူ႕လက္ထဲသို႔ ထည့္ေပးျဖစ္ခဲ့ သည္။
“ဆရာမ ေဆးခန္းကို သြားမလို႔လား ”
“ဟုတ္တယ္ ကေလး ။ မင္းက ဆရာမကို သိလို႔လား ”
“ဟင့္အင္း …ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အေမကေျပာတယ္။ ခုဒီရြာမွာ ဆရာ၀န္မေလး တစ္ေယာက္ရွိျပီတဲ့ ”
“ေၾသာ္ ”
သူမတို႕ ေတာင္ကုန္းကေလးတစ္ခုကို ျဖတ္လာျပန္စဥ္အတြင္း လမ္းသြား လမ္းလာမ်ားကို ႏႈတ္ဆက္ကာ ျဖတ္လာၾကေတာ့ ထိုကေလးက သူမ မသိ နားမလည္ေသးေသာ ဓေလ့သံုးစကားမ်ားကို တက္ၾကြစြာ ရွင္းျပေနတတ္ ေသးသည္။
ထိုကေလးငယ္နွင့္အတူ စကားတေျပာေျပာ လွမ္းလာေနရင္းက သူမ ကုတ္အကၤ်ီ ေဘးအိတ္ဆီမွ သၾကားလံုးကေလးမ်ားဆီသို႔ သူမလက္က အလိုလိုေရာက္သြားမိသည္။ ကေလးခ်စ္တတ္ျပီး ထိုအသားညိဳညိဳမဲမဲ ကေလးမ်ားကို တျမတ္တနိုးရွိတတ္ေသာ သူမက သူမ ဗိုက္ဆာလွ်င္ အဆာေျပစားေနက် သၾကားလံုးမ်ားကို အခါအားေလွ်ာ္စြာ ေပးတတ္ျမဲျဖစ္ သည္။
“ကေလးမ ေနေကာင္းလား ”
“ဟုတ္ကဲ့ေကာင္းပါတယ္…အဘ ”
သူမတို႔ေရွ႕မွ လာေသာ အသားညိဳညစ္ညစ္ နွင့္ ဦးေလးၾကီးတစ္ေယာက္မွ
ႏႈတ္ဆက္လာေတာ့ သူမတို႔ ျပန္ႏႈတ္ဆက္စဥ္တြင္ပင္ …။
“ငါ့ကို ပိုက္ဆံ ၅၀၀ ေလာက္ေပးပါလားဟာ။ ငါ ကိုကာကိုလာ ေသာက္ခ်င္လို႔ပါ။ ”
ဘုရားေရ… သူမေတာင္ ဒီရြာေရာက္တည္းက တစ္ခါမွမေသာက္ျဖစ္ခဲ့သည့္ ဆိုဒါလို႔ သူတို႔အရပ္ေခၚသည့္ ကိုကာကိုလာ၊ ဖန္တက္စီ စသည့္ အခ်ဳိရည္ ေပါင္းစံုကို ဒီအဘက ေသာက္ခ်င္သည့္ ဆႏၵျဖင့္ အားမနာပ သူမအား ေတာင္းဆိုလာေခ်သည္။
“……………..”
“ဟင္ …ကေလးမက ဇြန္းဂူ ( သူတို႔ဘာသာ အေခၚအရ အေနာက္နိုင္ငံသား မ်ားကိုေခၚျခင္းျဖစ္သည္။ သူမလို အသားအ၀ါေရာင္ ရွိသူကိုေတာ့သူတို႔ က တရုတ္ လူမ်ဳိးမ်ားဟုသာ ေယဘူယ် သိတတ္ေပမယ့္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဇြန္းဂူဟုသာ သံုးစဲြေလ႔ရွိၾကသည္) ျဖစ္ျပီး ဒါေလးေတာင္မရွိဘူးလား "
“ဟုတ္ကဲ့အဘ ..ကၽြန္မက အဘထက္ အသားနည္းနည္းျဖဴေပမယ့္ အဘကို အလကား ေပးဖို႔ေတာ့ ပုိက္ဆံမရွိဘူးရွင္… စိတ္မရွိပါနဲ႔ ”
သူမ အခ်ဳိသာဆံုးေလသံနွင့္ ျငင္းဆန္ကာ ထိုအဖိုးအိုနားမွ ခပ္သြက္သြက္ ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။ ဒီအရပ္ဒီေသဆီသို႔ လာတတ္သည့္ အလွဴရွင္မ်ား၏ သြန္သင္က်င့္ယူခဲ့မႈေၾကာင့္ အသားျဖဴျဖဴ လူတစ္ေယာက္ကို ျမင္လွ်င္ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေတာင္းဆိုတတ္ျခင္းကိုက သူမခံျပင္းဆံုး ခံစားခ်က္ ေတြထဲက တစ္ခုျဖစ္သည္။ သူမ မေမြးခင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားကတည္းက ျဖစ္တည္ခဲ့သည့္ ျဖစ္ရပ္ေတြမို႔ မျပင္နိုင္ေပမယ့္ အခ်ိန္ ဘယ္ေလာက္ ၾကာၾကာ က်င့္သား မရနို္င္ေသးတာေတာ့အမွန္ ။
သူမေျခလွမ္းတို႔ကို အရွိန္ျမွင့္ကာ ေဆးခန္းဆီရာဆီသို႔အျမန္ လွမ္းခဲ့ လိုက္ေတာ့ ထိုကေလးကလည္း ထမင္းခ်ဳိင့္ ကေလးကို ဆဲြကာ အေျပးကေလး သူမေနာက္က လိုက္လာခဲ့သည္။ ႏွစ္ဦးသားတိတ္တဆိတ္ ေတာင္ကုန္းေလး သံုးခုကို ျဖတ္လာခဲ့ျပီးမွ သတိတရျဖင့္ ကေလးငယ္ အားၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ေစာေစာကလို တက္ၾကြမႈတို႔ ေပ်ာက္ကြယ္လ်က္ ရွက္ရြ႕ံသည့္ ဟန္တို႔ျဖင့္ သူမေနာက္မွ လိုက္လာသည္ကို ျမင္ရသည္။
“စိတ္မရွိပါနဲ႔ကေလးရယ္ ဆရာမ က တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္တိုတတ္လို႔ပါ။ ”
“ဟုတ္ကဲ့ ”
ထိုကေလးငယ္၏ တံုးတိတိအေျဖနွင့္ အတူ သူမတို႔ပတ္၀န္းက်င္ ကေလး တိတ္ဆိတ္ သြားျပန္သည္။
“ဆရာမ ကၽြန္ေတာ္ ဒီေတာင္ကုန္းေပၚကေန သြားေတာ့မယ္ ”
“အင္း..အင္း.. ေက်းဇူးတင္တယ္ေနာ္။ သားက အခုဘယ္သြားမလို႔လဲ။ မုန္႔စားေက်ာင္း လႊတ္လို႔အိမ္ျပန္တာလား”
သူမေဒါသတို႔ျဖင့္ ေမ့ေလ်ာ့ကာ ကေလးငယ္ကိုေတာင္ ႏႈတ္မဆက္ခဲ့ျဖစ္ျခင္း ကို အားတုံ႔ အားနာျဖစ္ကာ သမကာ လွ်ံကာေမးလိုက္သည္။
“ဟုတ္ကဲ့ဆရာမ အခု မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္။ ဒါေပမယ့္ အိမ္မျပန္ဘူး… ကၽြန္ေတာ္ ဟိုဘက္ရြာက စိုက္ခင္းမွာ ေရသြားေလာင္းေပးမလို႔။ စာေမးပဲြ နီးျပီေလ ဆရာမရဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္ ညီမေလးအတြက္ ခဲတံ ၀ယ္ေပးရေတာ့မယ္။ ”
“ေၾသာ္… ေအး… ေနာက္ေတာ့ ေတြ႕တာေပါ့ကြယ္ ”
“ဟုတ္ကဲ့…ဆရာမ ”
ေျပးေျပးေျပာေျပာနွင့္ ေတာင္ကုန္းေပၚသို႔ ေျပးတက္သြားေသာ ကေလးငယ္၏ ေက်ာျပင္ကို ေငးၾကည့္ရင္း အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ ထည့္ထားမိေသာ ကုတ္အက်ီ္ေဘးအိတ္ဆီမွ လက္တစ္ဘက္ကို ေျဖေလ်ာ့လိုက္သည္။
“မင္းကို မခ်စ္လို႔ မေပးတာမဟုတ္ဘူး ..သားရယ္။ ဆရာမရဲ့ သၾကားလံုးက မင္းဘ၀ရဲ့ ၾကိဳးစားခ်င္စိတ္ေတြကို အျပီး ရိတ္သိမ္းပစ္မိမွာ စိုးလို႔ပါ။ ”
သူမႏႈတ္မွ ဖြဖြ ဆိုကာ ေတာင္ေကြ႕လမ္း ကေလးအစြန္းဆီသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ လိုက္ျပီး သၾကားလံုးမ်ားကို ေတာင္ေအာက္ သစ္ေတာဘက္ဆီသို႔ ေမွ်ာခ်ပစ္လိုက္သည္။ ေဒသထြက္ သၾကားလံုးတခ်ဳိ႕ကို ဆုပ္ကိုင္ထားသည့္ သူမလက္တို႔ကို ေျဖေလ်ာ့ခဲ့ေသာ အဲဒီကာလမ်ား၏ ေနာက္တြင္ေတာ့ သူမဘ၀တြင္ သၾကားလံုးမ်ားေဆာင္ထားတတ္သည့္ အက်င့္တို႔ ထာ၀ရ ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ရသည္ မဟုတ္ပါလား။
၂၀၀၉ ခုနွစ္ နို၀င္ဘာလ ၂၁ ရက္
