ပိေတာက္ပြင့္တဲ့ ခေရေကာက္ခ်ိန္

မိုးန႔ံသင္းသင္း ေလေအးေအးက ဆံႏြယ္တစ္ခ်ဳိ႕ကို သူမမ်က္နွာတခုလံုး ဖုံးေအာင္ ျဖတ္တိုက္ သြားတာမို႔ ေရးလက္စ ကဗ်ာကေလးကို ခဏရပ္ကာ ပတ္၀န္းက်င္ကို ဘာရယ္မဟုတ္ ၾကည့္ျဖစ္လိုက္သည္။

“အို..”
လံုျခည္ေျခဖမိုးဖံုးေနေသာေၾကာင့္ လမ္းတေလွ်ာက္ လံုခ်ည္နွင့္ တံမ်က္လွည္းလာသူ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ပံုစံက မ်က္ေစ့ စပါးေမြးစူးစရာ ။ ဒီထက္ပိုဆိုးသည္က လက္ထဲတြင္ ပိေတာက္ပန္းမ်ား တစ္ေပြ႕တစ္ပိုက္ျဖင့္ သူမရွိရာ ခေရပင္တန္းမွ ျဖတ္ေလွ်ာက္စဥ္ ခေရပန္းေကာက္ေနပံုက သူမအား အတိတ္တို႔ျဖင့္ နာက်င္ေစေအာင္ ဆြေနျခင္းျဖစ္သည္။

..............................................................................................

“ခေရေကာက္ခ်ိိန္မွာ ပိေတာက္ေတြ မပြင့္ေစခ်င္ဘူးကြယ္…”
ပင့္သက္တစ္ခုကို ခပ္ျပင္းျပင္းခ်ျဖစ္ရင္း စာသားတစ္ခ်ဳိ႕ကို တီးတိုး ရြတ္ဆိုမိျပန္သည္။ အတိတ္ကညေနေတြမွာသာ သူမမွာ ခေရေကာက္တတ္တဲ့ အက်င့္ကေလးမရွိခဲ့ရင္ ဒီအတိတ္ဆိုးက လြတ္ေကာင္း လြတ္နိုင္ေလမလား လို႔ ေတြးဆၾကည့္ခဲ့ေပမယ့္ ကံၾကမၼာ ဆိုတာကို သူမမွ မျမင္နိုင္ခဲ့ပဲေလ။
အတိတ္ရဲ့ညေနေတြတုန္းကေတာ့ ပန္းေၾကြေလးေတြကိုျမင္တိုင္း စကတ္တိုတုိကေလးနွင့္ အေျပးကေလး ေျပးေကာက္ တတ္တဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္ အပ်ဳိရိုင္း ကေလးေတြထဲက မွ တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည့္ သူမ။ ျမိဳ႕ငယ္ကေလးရဲ့ ဘုရားရင္ျပင္ရွိ ေက်ာက္ျပား ျဖဴျဖဴေတြေပၚက ထံုးစက္လား ပန္းေၾကြေလးမ်ားဆိုတာ အတိအက် သိနိုင္ခဲ့သည္အထိ ခေရကိုႏွစ္သက္သူ သူမ။
ေနာက္… မ်က္ရည္တို႔နွင့္ စိုစြတ္ခဲ့ဖူးေသာ အက်ည္းခပ္တန္တန္ ညေနတစ္ခု။
ညဥ့္သန္းေခါင္မွာ မိုးက်ီစယ္လို႔ ပြင့္ခဲ့တဲ့ ပိေတာက္ေတြနဲ႔လွေနတဲ့ ေနတစ္ေန႔ရဲ့ တိုက္ဆိုင္မႈမ်ားနွင့္ ကံၾကမၼာ…
ပိေတာက္ပြင့္ခဲ့တဲ့ မိုးဦးက်စ အခ်ိန္က ခေရတို႔ကို ကေယာင္ေျခာက္ျခား ေၾကြေစသည့္ ေလျပင္းျပင္း …
တရား သည္ မတရားသည္ သူမ မသိ၊ တဦးတည္း စဲြခ်က္တင္ကာ အတည္ျပဳခဲ့သည္က အဲဒါ ပန္းေၾကြေကာက္ခ်ိန္… ………………………………………………………………………………..

“အမေလး… ”
ေျမေပၚတြင္ ျပန္႔က်ဲသြားေသာ ေရႊ၀ါေရာင္ ပိေတာက္ပြင့္ တို႔က ခေရပင္တန္းတေနရာမွာ ေနရာယူလိုက္သည့္အခါ သူမ အေျပးကေလး ေကာက္မိေသာ အေၾကြပန္း ကေလးတစ္ပြင့္ကိုလည္း လက္ကေလး မမွီ႔တမွီမွာပဲ ဆိုးေဆးနီနီကေလးနွင့္ ေျခအစံုက က ဖံုးအုပ္ျပီးသား။ လက္ကေလး အနင္းမခံရေအာင္ အသာရုတ္လိုက္တာမို႔ သူမ ဟန္ခ်က္ပ်က္သြားသလို ပိေတာက္ပိုင္ရွင္ ကေလးကလည္း လဲျပဳိလုလု။

“ဒုကၡပါပဲ သူမ်ားကို လက္ေဆာင္ေပးမဲ့ ပိေတာက္ေတြ ခုေတာ့ ေၾကြကုန္ျပီ ။ လူသြားလမ္း ရွိတယ္ဆိုတာလည္း သတိရဦး ကေလးမရယ္ … ။ ”

ထိုမမ ကသူမအား အျပစ္တင္စကား ဆိုလာျပန္ေတာ့ ဘာမွမေျပာျဖစ္ပဲ စူပုပ္ပုပ္ကေလး လုပ္ကာ ျပားခ်ပ္ခ်ပ္ပန္းကေလးကို တလွည့္ ဘုရား တန္ေဆာင္းထဲက တိုင္ကပ္နာရီ ကိုတလွည့္ ၾကည့္လိုက္သည္။ သူမ ၇ နာရီ စာက်က္ဖို႔ျပန္ရဦးမည္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ခေရပန္းေတြကိုမွ စာၾကည့္စားပဲြတြင္ ထားတတ္ေသာ ကိုကိုၾကီးအတြက္ စေနေန႔ညေနတိုင္း ပန္းတစ္ကံုး ကိုယ္တိုင္ ေကာက္ေပးတတ္ေသာ သူမ ထံုးစံကေလးကို လည္း ပ်က္မွာစိုးမိေသးသည္။ လက္ထဲက ခေရ သီထားတဲ့ ႏွီးတံကေလး မွာ ပန္းေတြ လိုေနေသးသည္ေလ။
နာရီ၀က္ေလာက္အၾကာ ပန္းေၾကြေကာက္ခါမွ နွီးတံကေလး တေလွ်ာက္ပန္းေတြ ျပည့္လာသည္။ ေက်ာင္းလြယ္အိတ္ကေလးကို လြယ္ထားေသာ သူမတေယာက္ သူမေနထိုင္ရာ တဲစုတ္ကေလးကို ေက်ာ္ကာ ကိုိကုိၾကီးတို႔ အိမ္တန္းဘက္ကို အေျပးကေလးလာမိသည္။ ခါတိုင္းအခ်ိန္ထက္ အနည္းငယ္ ေနာက္က်ေနတာမို႕ သူမ လာလွ်င္ ဆူဖို႔ ေစာင့္ေနေရာ့ေတာ့မည္လို႔ ထင္ေပမယ့္ ကိုကိုၾကီးစာၾကည့္စားပဲြက ထူးဆန္းစြာ အေမွာင္က်ေနသည္။ ေဘာလံုးပဲြလာသည့္ရက္မွလဲြ၍ မျဖစ္မေန စာဖတ္တတ္ေသာ ကိုကိုၾကီးတစ္ေယာက္ ဘာေတြ လုပ္ေနပါလိမ့္…။
ကိုကိုၾကီးတို႔အိမ္က သူမႏွင့္ စိမ္းမေနတာမို႔ ရယ္သံအခ်ိဳ႕ၾကားရာ ထမင္းစားခန္း ဆီကို ၀င္လာလိုက္ေတာ့ စေနေန႔ညေနတုို္င္း၏ အေပ်ာ္ေလးမ်ားက သူမႏွင့္ ေ၀းရာကို ထြက္ေျပးသြားၾကသည္။
“လာေလ သမီးေလး ေဒၚေဒၚလုပ္ထားတဲ့ မုန္႔လာစား ”
“……”
ကိုကိုၾကီး ေမေမမွ လွမ္းေခၚေတာ့ သူမ ျငင္းးရခက္စြာ ခဏရပ္ေနလိုက္သည္။ မိသားစု ထမင္းစား၀ိုင္းတြင္ ကိုကိုၾကီး ကိုယ္ထြားထြားၾကီးကို မခိုးမခန္႔ေလးမွီေနေသာ ေျခသဲနီနီနွင့္ ပန္းေၾကြေလးမ်ား ကို ၾကံဳၾကိဳက္စြာ အမွတ္မဲ့ နင္းျဖစ္ခဲ့သူ အဲဒီမမ၏ အျပံဳးကေလးမ်ားက သူမကိုေတြ႕ေတာ့ ေပ်ာက္ကြယ္ေခ်ျပီ။ ကိုကိုၾကီးတို႔ မိသားစုစံုကာ စကားေျပာေနရာမွာ ခဏထိုင္ေနျဖစ္ေတာ့ သူူမ ရင္မွာ လိႈင္းထန္လြန္းလွသည္။ ကိုကိုၾကီးကေတာ့ သူမကို သတိမရနိုင္ေလာက္ေအာင္ ေျခသည္းနီနီေလး ပိုင္ရွင္နွင့္သာ ရယ္သြမ္းေသြးေနေခ်သည္။
သည္းခံနိုင္သည့္ အတုိင္းအတာ တစ္ခု အဆံုးမွာ အားလံုးကို ျပံဳးမျပနိုင္ေတာ့ေအာင္ သူမ ဟန္ေဆာင္မႈကင္းမဲ့စြာ ထမင္းစားခန္းမွ ထြက္လာခဲ့ျဖစ္သည္။ သူမခ်စ္ေသာ ကိုကိုၾကီးသည္ ခေရပန္းအျပင္ တျခားတျခား ေသာ ပန္းကေလးမ်ား ကိုလည္း ႏွစ္သက္ေနေသးေၾကာင္း ကိုကိုၾကီးစားပဲြေပၚမွ ပိေတာက္ပန္းတို႔ က သက္ေသခံေသာအခါ သူမမွာလည္း ေျခဖ၀ါးေအာက္က အေၾကြပန္းကေလးလို အသက္ရႈမြန္းက်ပ္ေနခဲ့ျပန္သည္။
တစ္ညေနလံုး ဘုရားေပၚတြင္ ေကာက္ထားခဲ့ေသာ ပန္းကေလးမ်ားကို ကိုကိုၾကီး၏ စာၾကည့္စားပဲြတြင္ ေနာက္ဆံုးအျဖစ္ တင္ေပးျဖစ္ခဲ့ေသာ အခါ သူမ ရင္ထဲမွ အမုန္းမဲ့ေသာ ခ်စ္ျခင္းမ်ား အေၾကာင္းကို ဖာသာသိေနခဲ့သည္။ သူမ တစ္ေယာက္တည္းကိုသာ ခ်စ္ပါသည္ဟု ေျပာခဲ့ဖူးေသာ ကိုကိုၾကီး၏ စကားမ်ားက ခုေတာ့ ေလမွာလြင့္သလို လြင့္ပ်ယ္ေခ်ျပီထင္သည္။ ဒီလိုနွင့္ပဲ ကိုကိုၾကီးတို႔ အိမ္ကိုေန႔စဥ္ စာဖတ္ရန္ ဆိုသည့္အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ ေရာက္ရွိျခင္းတို႔ကို သူမ ခက္ခဲစြာ တိတ္တဆိိတ္ အဆံုးသတ္ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ………………………………………………………………………………………
ပိေတာက္ပန္းမ်ားနွင့္ ခေရေကာက္ေနေသာ ကေလးမေလးအား မ်က္၀န္းမွွ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္အထိ သူမေငးၾကည့္ေနရင္း သက္ျပင္းကိုသာ အၾကိမ္ၾကိမ္ ခ်ေနမိသည္။ အခ်ိန္ေတြလည္း ၾကာခဲ့ပါျပီ။
အခ်ိန္တိုင္း ခေရသာ ေကာက္ေနခ်င္ေသာ ၊ ခေရပင္ရိပ္တြင္သာ အခ်ိန္ကုန္ဆံုးခ်င္ေသာ စိတၱဇတို႔က အက်ည္းတန္ေသာ အတိတ္ကို တန္ဆာဆင္ေနသည္ ဆိုတာ သိေနေပမယ့္ သူမ ခေရကိုသာ ေကာက္ခ်င္မိသည္။ ဒီနွစ္ပိုင္းေတြမွာ ကိုကိုၾကီးတို႔အိမ္ဘက္မွ ဆူညံပူညံသံမ်ားနွင့္ ယမကာသံ ေနွာေနတတ္ေသာ ကိုကိုၾကီးအသံကို ၾကားျဖစ္ေတာ့ သူမ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသလို အရင္လို ေျခသည္းနီနီကေလးမ်ားနွင့္ မလွပနိုင္ေတာ့ပဲ ၀မ္းနည္း မ်က္၀န္းတစ္စံုကို ပိုင္ဆိုင္စျပဳလာေသာ ထိုမမ မ်က္၀န္းမ်ားနွင့္ ဆံုမိေသာအခါ ရင္နင့္ရျပန္သည္။
မန္ယူနွင့္ ခ်ဲဆီးလ္ တို႔ထက္ ရီေ၀ေ၀ညေနကိုသာ တစိုက္မက္မက္ ခုန္မင္လာေသာ ကိုကိုိၾကီးက သူ႔ဘ၀ကို ထို ယစ္ေရႊရည္မ်ားနွင့္ တန္ဆာဆင္တတ္ေနျပီျဖစ္သလို သူမကိုေတြ႕တိုင္းလည္း သံေယာဇဥ္မျပတ္ေသာ မ်က္၀န္းမ်ားနွင့္ ၾကည့္တတ္လာေသာအခါ တျခားရပ္ကြက္ကေလးသို႔ သူမ ေျပာင္းေရႊ႕ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ မ်ားျပားစြာ မရွိခဲ့ေသာ လမ္းမ်ားကို သူမတစ္ေယာက္တည္း ၾကိဳးစား၍ ဆက္ေလွ်ာက္ေနခဲ့ေသာအခါ ေနာင္တဆိုတာ မရွိခဲ့သလို ေရြးခ်ယ္ခဲ့သူ ကိုကိုၾကီးနွင့္ သူ၏ မိသားစုကိုလည္း ေနာင္တမ်ားနွင့္ မေပ်ာ္ပိုက္ေစလိုပါ။
“………………………”
ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေလျပင္းတခု နွင့္အတူ မိုးစက္တို႔ ပါလာတာမို႔ ကစင့္ကလ်ား ေၾကြလာသည့္ ခေရပန္းမ်ားကို အသာေကာက္ျပီး ေရးလက္စ ကဗ်ာတပုဒ္ကို လက္စ သတ္ကာ ခေရပင္တန္းကေလးမွ သူမ စာျပရာ သင္တန္းေက်ာင္း ကေလးသို႔ ထြက္ခြာလာခဲ့သည္။

ခေရေကာက္ခ်ိန္မွာ

ပိေတာက္ မပြင့္ေစခ်င္ခဲ့တာ

အေၾကြပန္းရဲ့ မရွိမာနတစ္ခုေပမယ့္

ေရႊ၀ါပြင့္ရိပ္ဆီ မလွမ္းဖို႔

ဖြင့္ဟလို႔ မဆိုသာျပန္ဘူး…

အေတြးေတြ နယ္လြန္တယ္ပဲထား

ခေရေကာက္ခ်ိ္န္မွာ ပိေတာက္ေတြမပြင့္ေစခ်င္ဘူး

တကယ္လို႔သာ

အဲဒီညေန ပိေတာက္ပြင့္မယ္ဆို

ခေရငယ္ ဘယ္လိုမွ မေၾကြ၀ံ့ဘူး …

မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)
ေလာကအလွ အြန္လိုင္း မဂၢဇင္း
၂၀၀၉ ခုနွစ္ ေမလ ၂၂ ရက္

Print this post