ဒီရက္ေတြမွာ အမိေျမနဲ႔ ေ၀းသထက္ေ၀းလာလို႔ အနည္းငယ္ ေၾကာက္ရြ႕ံေနေပမယ့္ အားအင္တခ်ဳိ႕ေတာ့ က်မမွာ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ မဖြံ႕ျဖိဳးေသးဘူးဆိုတဲ့ ေဒသဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ မဖံြ႕ျဖိဳးဘဲ က်မကို ၾကိဳဆိုမယ္ဆိုတာ မွန္းဆလို႔ မရနိုင္ေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ဓါတ္တခ်ဳိ႕ေတာ့ ၾကံ့ခိုင္ေနသင့္တယ္ မဟုတ္လား။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ခရီးသြားရမွာ ေၾကာက္လို႔ အိမ္မွာပဲ အခ်ိန္ကုန္ခဲ့ဖူးတဲ့ က်မဟာ ခုေတာ့ ေျပာင္းေရႊ႕ဆရာ၀န္ တစ္ေယာက္အျဖစ္နဲ႔ ခရီးေဆာင္အိတ္ ခပ္ၾကီးၾကီးတစ္လံုးကို မနိုင္မနင္း လြယ္တတ္ခဲ့ပါျပီ။
ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ က်မ လုပ္ခ်င္တဲ့ အရာတိုင္းကို ပူပင္ေၾကာင့္က်ျပီး “စိုးရိမ္တယ္။ မသြားေစခ်င္ဘူး။ ” စတဲ့ ေနွာင္ၾကိဳးေတြ နဲ႔ခ်ည္ေနွာင္မႈမလုပ္တတ္ဘဲ က်ဳိးေၾကာင္းဆပ္စပ္တဲ့ စကား၀ိုင္းတစ္ခု မိသားစုေဆြးေႏြးပဲြေလး နဲ႔အတူ က်မလုပ္ခ်င္တာကို ပံ့ပိုးေပးခဲ့တဲ့ က်မရဲ့မိသားစုကေလးကိုလည္း ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ ဒီလိုမိသားစုကေလးသာ မရွိခဲ့ရင္ မြန္းသက္ပန္ ဆိုတာလည္း ျဖစ္လာမွာမဟုတ္ပါဘူးေလ။
အမွတ္တရ
မြန္းသက္ပန္ (ေဆး -၁)
4 comments:
ဆက္ေစာင္႕ဖတ္ေနပါ႕မယ္
ေဒါက္တာ ရဲ ့ မြန္ျမတ္ တဲ ့စိတ္ထားေတြဟာဘယ္အရာ ႏွင့္မွ ႏွဴိင္းလုိ ့မရႏဴိင္ပါဘူး
ဗ်ာ ေလးစားပါတယ္ ေဒါက္တာရယ္
အေနာက္ပိုင္းသား
ကုိကုိ ခုိင္
my first visit as far as I remember
"ကင္မရာကိုင္ျပီး ကမာၻပတ္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ တစ္ခ်ိန္က က်မနားမွာ ရွိခဲ့ဖူးသူတစ္ေယာက္ကို သတိရမိျပန္ေတာ့ သူဘယ္ေတာ့မွ မမွန္းဆခဲ့တဲ့ က်မရဲ့ ေျပာင္းလဲမႈေတြကို နားလည္နိုင္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။"....
It's true...
He will be understand whatever you do...coz u r doing the right way...
I really appreciate of ur mind & kindness to others, especially to him...
Post a Comment