tag:blogger.com,1999:blog-85127584086218979922012-01-21T17:31:00.497+06:30မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.comBlogger2021100tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-47551463818928408922011-10-09T00:10:00.004+06:302011-10-09T00:28:44.788+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-6MdGDaTVFHU/TpCPGTJxcHI/AAAAAAAAAl4/fOR4arB5x8s/s1600/how-to-reducd-stress-edited.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 256px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-6MdGDaTVFHU/TpCPGTJxcHI/AAAAAAAAAl4/fOR4arB5x8s/s320/how-to-reducd-stress-edited.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5661182069987962994" /></a><br />သူမတို႔ သားအမိ အိမ္ကို လာလည္မယ္ဆိုတုန္းက မထူးဆန္းခဲ့ေပမယ့္ သူမကိုေတြ႕ေတာ့ စိတ္မေကာင္းလည္းျဖစ္ တထူးတဆန္းနဲ႔ ခဏေတာ့ စိုက္ၾကည့္ေနခဲ့မိတာ အမွန္။ အရင္ဆို ဘယ္ေလာက္ပဲ ဒုကၡေတြေ၀ေနပါေစ တက္တက္ၾကြၾကြ နဲ႔ အျမဲျပံဳးေနတတ္တဲ့ ညီမ ၀မ္းကဲြေတာ္သူက ခုေတာ့ အေျပာင္းလဲၾကီး ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ပါေရာလား။<br /><br /> <span id="fullpost">တကယ္ေတာ့လည္း စိတ္က်ေရာဂါ စဲြကပ္တာ ခံရတာကို ခံစားရတာဟာ လြယ္ကူတဲ့ အေျခအေနတခု မဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္က်တယ္ဆိုတဲ့ အေျခအေနမွာ အလြန္အမင္း စိ္တ္ဆင္းရဲတာနဲ႔ စိတ္ပ်က္တာေတြ ပါ၀င္ျပီး အသက္အရြယ္မေရြး ၿဖစ္ႏိုင္တဲ႔ အေျခအေန တစ္ခုပါပဲ။ တခ်ိဳ႕သူေတြမွာ စိတ္က်ဆင္းတာဟာ သူတို႕ဘ၀မွာ တစ္ခါ ႏွစ္ခါသာ ၾကံဳရေပမယ့္ တခ်ိဳ႕သူေတြမွာေတာ့ ထပ္ခါထပ္ခါ ျဖစ္တတ္တာကို ေတြ႔ရတတ္တယ္ မဟုတ္လား။ စိတ္က်ေရာဂါ ဟာ ေဆး၀ါးနဲ႔ စိတ္အေျခအေနကို တိုးတက္ ေကာင္းမြန္ေစတယ္ ဆိုေပမယ့္ လံုး၀ေပ်ာက္ကင္းဖို႔ဆိုတာ အခ်ိန္ အေတာ္ေလး ယူရတဲ့ ကိစၥပါ။ အဲဒါအျပင္ စိတ္က်ေရာဂါကုထံုးေဆးေတြရ့ဲ ေဘးထြက္ ဆိုးက်ဳိးေတြ ရဲ့ ရန္ကလည္း ရွိေသးတာမို႔ ကာကြယ္ျခင္းက ကုသျခင္းထက္ ပိုထိေရာက္တယ္ ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ကို က်မျပန္သတိရမိျပန္တယ္။<br /><br />စိတ္က်ျခင္းနဲ႕ အဓိကပက္သက္ေနတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ စိတ္ဖိစီးမႈလို႕ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ စိတ္ဖိစီးမႈကို အျမဲတေစ ခံစားရတဲ႔သူေတြမွာ စိတ္က်ဖို႔ရာ အခြင့္အလမ္း ပိုမ်ားပါတယ္။ စိတ္ဖိစီးမႈဟာ စိတ္က်ျခင္းကုိခံစားရတဲ႔ အခ်ိန္ကာလကို ၾကာျမင့္ေစျပီးေတာ့ စိတ္က်ျခင္းကို ဆိုးရြားေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ဖိစီးမႈကို ေလ်ာ့က်ေစျခင္းဟာ စိတ္က်ျခင္းကို ကာကြယ္နိုင္ဖို႔ နဲ႔ လက္ရွိခံစားေနရတဲ့ စိတ္က်ျခင္းကို အခ်ိန္တိုေစဖို႔ ထိေရာက္တဲ့ အခ်က္တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />စိတ္ဖိစီးမႈေၾကာင့္ ၿဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ လကၡဏာေတြဟာ မထူးဆန္းလွေပမယ့္ လူတေယာက္ဟာ စိတ္ဖိစီးနိုင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြျဖစ္တဲ့ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး၊ ပညာေရး စတဲ့အဆင္မေျပတာေတြ၊ အက်ပ္အတည္းရိုက္မႈ ေတြနဲ႕အတူ ေမာပန္းေနမယ္၊ အားအင္ကုန္ခမ္းမယ္၊ စိတ္တိုလြယ္မယ္၊ အာရံုစူးစိုက္လို႔လည္းမရဘူး၊ အိပ္မေပ်ာ္တာ ဒါမွမဟုတ္ အရမ္းကို အိပ္ခ်င္ေနတာ၊ ေခါင္းကိုက္တတ္တာ၊ အေၾကာင္း ျပခ်က္ မခိုင္လံုပဲအျမဲ စိုးရိမ္ပူပန္ေနတတ္တာ၊ ဆီး၀မ္း ေသြးေလမမွန္ေတာ့တာ၊ ဖ်ားနာလြယ္တာ စတာေတြပါ ပူးတဲြေနမယ္ဆိုရင္ စိတ္ဖိစီးမႈလို႕ေျပာဖို႕ အခြင့္အေရး အမ်ားၾကီး ရွိေနပါျပီ။<br /><br />စိတ္ဖိစီးတာကို ေလ်ာ့က်ေစဖို႔ နည္းလမ္းအမ်ားၾကီးရွိတဲ့ အထဲကမွ လူအမ်ားနဲ့ သင့္ေတာ္တယ္ ထင္တဲ့အခ်က္ကေလးေတြ ကေတာ့<br /><br />၁။ ေလ့က်င့္ခန္း<br /><br />ေလ့က်င့္ခန္းမွန္မွန္ လုပ္ေပးပါ။ ေလ့က်င့္ခန္း လုပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ခႏၶာကိုယ္ထဲက endorphins ထြက္လာျပီး အဲဒီေဟာမုန္းေတြရဲ့ အက်ဳိးအာနိသင္က သင့္စိတ္ကုိ ခ်မ္းေျမ့ေစပါလိမ့္မယ္။<br /><br />၂။ တိုးတိုးေဖာ္ေလးရွိေစခ်င္တယ္<br /><br />ေႏြးေထြးတဲ့့ ေထြးဖက္မႈနဲ႔အတူ ေမတၱာယွက္တဲ့ အျပဳအမူတိုင္း ဟာ ဦးေဏွာက္မွ ေအာက္စီတိုစင္ oxytoxin ကို ထြက္ေစျပီး ေသြးေပါင္ကို ထိန္းေပးတဲ့အျပင္ စိတ္ဖိစီးမႈကိုလည္း က်ေစတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။<br /><br />စိတ္ထိခိုက္စရာ ေပၚလာတဲ့အခါ တေယာက္တည္း မေနဘဲ မိတ္ေဆြ ၊ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့စကားေျပာေပးပါ။ သူတို႔က ကၽြမ္းက်င္သူေတြလို မစြမ္းေဆာင္ ေပးနိုင္ေပမယ့္ ။ အတူ လုိက္ပါ ခံစားေပးျခင္း အားျဖင့္ စိတ္ဖိစီးမႈေတြကို သက္သာေစ ပါလိမ့္မယ္။<br /><br />၃။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေပါ့<br /><br />တစ္မိနစ္ေလာက္ ရယ္ေမာနိုင္္တာဟာ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ကိုယ္လက္ လႈပ္ရွားေလ့က်င့္ခန္း လုပ္တာ ဒါမွမဟုတ္ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ စက္ဘီးစီးက်င့္တာနဲ႔ တူပါတယ္။ ရယ္ေမာျခင္းေၾကာင့္ ေသြးေပါင္ ေကာင္းေစျပီး စိတ္ဖိစီးမႈကို ေလ်ာ့ေစတဲ့အျပင္ ကိုယ္ခံအားကိုလည္း ေကာင္းေစပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ရယ္ေမာစရာ အနည္းငယ္ကေလးကေတာင္ စိတ္ဖိစီးတဲ့အခါ ထြက္လာတတ္တဲ့ ေဟာ္မုန္းေတြျဖစ္တဲ့ dopac, cortisol and epinephrine ေလ်ာ့က်ေစလို႔ပါ။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ဖိစီးမႈေတြ မ်ားေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ရုပ္ရွင္ကားကေလးေတြၾကည့္တာ ဒါမွ မဟုတ္ ရယ္စရာေျပာတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ စကားေျပာျပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ရယ္ေမာ ပစ္လိုက္တာဟာ စိတ္ဖိစီးမႈကို ေလ်ာ့က်ေစမွာ အမွန္ပါပဲ။<br /><br />၄။ သင္နွင့္အစားအေသာက္<br /><br />စိတ္ဖိစီးမႈကို ခံစားေနရခ်ိန္မွာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး အစာေလးေတြကို စားသံုးတာ ပိုသင့္ေလ်ာ္ပါ လိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ဖိစီးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီအစာေလးမ်ား စားလိုက္ရင္ ပိုမ်ား “၀” လာမလားဆိုတဲ့ စိတ္က စိုးစိတ္ေတြကို ပိုေစတဲ့အျပင္ ပိုဆာေလာင္ေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေရဓတ္နဲ႔ အမွ်င္ဓတ္မ်ာမ်ားပါတဲ့ သစ္သီးေတြကို မ်ားမ်ားစားေပးတာဟာ ၀မ္းျပည့္ေစတဲ့အျပင္ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ တက္မွာလည္း မေၾကာက္ရ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း အျပစ္တင္စရာ မလိုေတာ့ဘူးေပါ့။<br /><br />caffine ဟာ စိတ္ဖိစီးမႈ ပိုမိုျဖစ္ပြား ေစတတ္တာမို႕ caffine စားသံုးမႈကို ေလွ်ာ့ခ်ေပးပါ။ ေခ်ာကလက္မွာ caffine ဓတ္ပါတယ္ ဆိုေပမယ့္ နဲနဲနဲ႔ ခ်င့္ခ်ိန္စားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အက်ဳိးထူးေတြ ခံစားရမွာပါ။ Dark chocolate မွာ antioxidant အေတာ္မ်ားမ်ား ပါ၀င္တာမို႔ နွလံုးေရာဂါ နဲ႔ ေသြးတိုးေရာဂါကို အတန္အသင့္ကာကြယ္ေပးျပီး စိတ္ဖိစီးမႈကိုလည္း ေလ်ာ့ပါးေစပါတယ္။<br /><br />ၾကက္သြန္ျဖဴထဲမွာပါတဲ့ organosulfur allicin ဟာ ခႏၶာကိုယ္က hydrogen sulfide ေတြကို ထြက္ေစျပီး ေသြးေက်ာေတြကို က်ယ္ေစကာ ေသြးေလွ်ာက္နႈန္းကို ေကာင္းေစတာမုိ႔ နွလံုး ကို အားေကာင္းေစျပီး စိတ္ဖိစီးမႈကို က်ေစပါတယ္။<br /><br />စိတ္က်ေရာဂါနဲ႕ ႏွလံုးေသြးေၾကာ ေရာဂါေတြကို (Omega 3 fatty acid) ဆိုတဲ့ ဓာတ္တစ္မ်ိဳးပါ၀င္မႈနည္းတဲ့ အစားအစာ စားသံုးသူေတြမွာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ Omega 3 fatty acid ကို စားသံုးနိုင္ပါတယ္။<br /><br />၅။နားနားေနေနေပ့ါ<br /><br />စိတ္ကို အနားရေစမယ့္ အလုပ္ကေလးေတြျဖစ္တဲ့ ေရေႏြးေႏြးကေလးနဲ့ ေရခ်ိဳးတာ၊ ဂိမ္းေဆာ့တာ ၊ ႏွစ္သက္တဲ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး စာအုပ္ကေလးေတြ ဖတ္တာေတြဟာ လက္ရွိခံစားေနရတဲ့ စိတ္ဖိစီးမႈေတြကို အတိုင္းအတာ တခု၊ အခ်ိန္တခုအထိ ေမ့ထား ေစပါလိမ့္မယ္။<br /><br />ပန္းပ်ဳိးတဲ့ လက္ေတြဟာ စိတ္တည္ျငိမ္ဖို႔ အခြင့္အေရးပိုမ်ားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သစ္ပင္ပန္းပင္ စိုက္ပ်ဳိးျပီး စိတ္ဖိစီးမႈေလွ်ာ့ခ်တာဟာလည္း ေကာင္းတဲ့ လုပ္ရပ္ တစ္ခုျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။<br /><br />၆။ ႏွိပ္နယ္ေပးတဲ့အခါ<br /><br />နည္းစနစ္က်နတဲ့ ႏွိပ္နယ္မႈကို ခံယူျခင္းဟာလည္း စိတ္ဖိစီးမႈ ကို ေလ်ာ့က်ေစပါလိမ့္မယ္။ လက္ညိဳးနဲ႔ လက္မၾကားက hoku လို႔ေခၚတဲ့ ေနရာကို နွိပ္နယ္ေပးျခင္းဟာလည္း စိတ္ဖိစီးတာကို ၃၉ % ခန္႔ ေလ်ာ့က်ေစတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။<br /><br />၇။ ျပင္ဆင္ခ်က္ကေလးမ်ား<br /><br />စိတ္ပူပန္ျခင္းဟာ ဘာကိုမွျပီးေျမာက္ေစမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္စိတ္ပူပန္ ေနမဲ့အစား ေရွ႕ကိုဘာဆက္လုပ္ရမယ္ဆိုတာ စဥ္းစားပါ၊ ကိုယ္စိုးရိမ္တဲ့ ကိစၥအတြက္ ကၽြမ္းက်င္ တတ္သိတဲ့သူေတြနဲ့ တိုင္ပင္ပါ ။ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြက စိတ္ဖိစီးမႈဒဏ္မွ ေက်ာ္လႊားေစပါလိမ့္မယ္။<br /><br />၈။ စကားမ်ားနဲ႔ အားယူပါ။<br /><br />မျဖစ္နိုင္ဘူးဆိုတဲ့ အေတြးအေခၚေတြကို ၿပင္ျပီးေတာ့ ၾကိဳးစားၾကည့္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ထားနဲ႔ တစ္ေန႔တာ ကို ၿဖတ္ေက်ာ္ျခင္းဟာ စိတ္ဖိစီးမႈကို ေလ်ာ့က်ေစသလို ကိုယ္မလုပ္နိုင္တဲ့ ကိစၥေတြကို အားနာပါးနာနဲ႔ လက္ခံေနမဲ့အစား မလုပ္နိုင္ေၾကာင္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာျပျခင္းဟာလည္း စိတ္ဖိစီးမႈကို နည္းေစမွာပါ။<br /><br />၉။ ျငိမ္းခ်မ္းရာတခုမွာ<br /><br />ဘယ္လိုပဲ စိတ္ဖိစည္းမႈေတြၾကံဳရ ၾကံဳရ တရားအားထုတ္ျခင္းဟာ ေရရွည္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ဘ၀တခုဆီကို ေဆာင္ယူေပးတတ္တာမို႔ မိမိကိုးကြယ္တဲ့ ဘာသာအလိုက္ ဘာသာေရး လုပ္ေပးနိုင္ပါတယ္။<br /><br />၁၀။ ရႈပ္ရႈပ္ေထြးေထြးေလးေတြ<br /><br />Eric Abrahamson နဲ႔ David H. Freedman ရဲ့ ေတြ႕ရွိခ်က္အရေတာ့ အနည္းငယ္ရႈပ္ပြေနတဲ့ အခန္းဟာ စိတ္အစဥ္ကို ဆန္းသစ္ေစျပီး စိတ္ဖိစီးမႈကို ေလ်ာ့က်ေစတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။<br /><br />၁၁။ ေျဖးေျဖးေပါ့။<br /><br />စိတ္ဖိစီးတဲ့သူေတြမွာ စကားေျပာတဲ့အခါ ခါတိုင္းထက္ပိုျပီး ျမန္ျမန္နဲ႔ေလာေလာ ေျပာတတ္တာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ စကားေျဖးေျဖးေျပာတာဟာ စိတ္ပူပန္မႈ နည္းေစျပီး စိတ္ဖိစီးေနတဲ့ အေျခအေနကို သက္သာေစတာမို႔ ၾကိဳးစားၾကည့္နိုင္ပါတယ္။<br /><br />၁၂။ အလွအပေလးမ်ား<br /><br />စိတ္ဖိစီးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အလွအပေရးရာ နဲ႔ စတိုင္က်က် ၿပင္ဆင္ ေပးျခင္းဟာ အေတာ္ေလး အက်ဳိးရွိတဲ့ ကိစၥပါ။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ဖိစီးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆံပင္ညွပ္တာ ဒါမွမဟုတ္ ဆံပင္ပံုစံေျပာင္းတာ၊ မိန္းကေလးဆိုရင္ေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းနီဆိုး၊ မ်က္ေတာင္ေကာ့ ၊ လည္ဆဲြ နားကပ္ ၀တ္တာ စတဲ့ အေသးအမႊားေလးေတြ က စိတ္ကို ၾကည္လင္ေစတာမို႔ အိမ္ေနရင္းေတာင္ ျပင္ျပင္ဆင္ဆင္ေလး ေနဖို႔လိုျပီေပါ့…<br /><br />…………………………………………………………………………………………………..<br /><br />အခုလည္း ကၽြန္မညီမေလးကို တတ္နိုင္သေလာက္ ကူညီေဖးမ ေပးဖို႔ ကၽြန္မ ၾကိဳးစားရဦးမွာပါ။ ေနာက္တစ္ပတ္ထဲ ေျပာင္းလာမဲ့ သူတို႔မိသားစုအတြက္ အခန္းရွင္းေပးရင္း စာတိုေပစ ေလးေတြကိုဖတ္မိရာက သူမရဲ့ ပံုရိပ္ေတြေပၚလာျပန္တယ္။ ရွင္သန္ရတဲ့ ဘ၀မွာ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ သူကို လက္လႊတ္ဆံုးရႈံးရလို႔၊ အလုပ္အကိုင္ မေအာင္ျမင္လို႔ ၊ အမိေျမရဲ့အေ၀း တစိမ္းေတြရဲ့အလည္မွာမုိ႔၊ အမိေျမမွာ အဆင္မေျပလို႔ စတာေတြ နဲ႔ စိတ္ဖိစီးစရာေတြ ရွိတာပဲေလ။ တစ္ဘ၀လံုး အားမေလွ်ာ့ခဲ့သမွ် ဒီတစ္ေခါက္ မွ အရံႈးေပးလိုက္ေတာ့မွာလား ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီ အိပ္မက္ဆိုးၾကီးထဲက ရုန္းထြက္နိုင္ဖို႔ အားတင္းၾကရေအာင္လား ညီမေလးရယ္… ။<br /><br />စာဖတ္ပရိတ္သတ္အား ခ်စ္ခင္ေလးစားလွ်က္<br /><br />မြန္းသက္ပန္ (ေဆး ၁)<br /><br />မွီျငမ္းနွင့္ ေကာက္နႈတ္ခ်က္<br /><br />၁။ Omega 3 fatty acid ရဲ႕ ေကာင္းက်ိဳးမ်ားႏွင့္ စိတ္က်ျခင္း၊ ရဲ၀င့္ဦး (ဇီ၀ကမၼေဗဒ)၊ သံလြင္အိပ္မက္အင္တာနက္မဂၢဇင္း။ အတဲြ (၄) အမွတ္ (၁) ၂၀၁၀ ဧျပီလ။<br />၂။ Stressful condition၊ မြန္းသက္ပန္ (ေဆး ၁) ၊ Public health in Myanmar blog၊ ၂၀၀၇ ခုနွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ။<br />၃။ Surprising ways to instantly lower stress ၊ Marlo Sollitto၊ ၂၀၁၁ ခုနွစ္ စက္တင္ဘာလ<br />၄။ 8 Fun Green Ways to Manage Stress ၊ Laurel House ၂၀၀၉ ခုနွစ္ ဇူလိုင္လ။ <br /><br />ေရႊေဒါင္းေတာင္ အြန္လိုင္းဂ်ာနယ္ <br />ေအာက္တိုဘာ ၇ ရက္ ၂၀၁၁ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-4755146381892840892?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-88097666352545358152011-10-04T11:11:00.002+06:302011-10-04T11:16:35.000+06:30အာဖရိက စံေတာ္ခ်ိန္ မနက္ ၇နာရီ မိနစ္ ၃၀ပါ။ <br /><br />(တတိယေျမာက္ေျခရာကို မလွမ္းခင္ ကၽြန္မရဲ့ ဒီပို႔စ္ေလးကို ဗလာအတိုင္းပဲ ထားထားခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ့ ဒီနွစ္ေမြးေန႔ေလးကို ကၽြန္မမြန္းသက္ပန္ရဲ့ စာဖတ္သူေတြနဲ႔ အရင္ ျဖည့္ခ်င္လို႔ပါ။ )<br /><br />ေလးစားခ်စ္ခင္လွ်က္ <br />မြန္းသက္ပန္ (ေဆး ၁)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-8809766635254535815?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-18970870031295475432011-09-21T01:00:00.003+06:302011-09-21T01:16:42.655+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-JQfoaKmZymA/TnjdP7rWEZI/AAAAAAAAAlo/fA5l4nw2uW4/s1600/moothetpan.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 197px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-JQfoaKmZymA/TnjdP7rWEZI/AAAAAAAAAlo/fA5l4nw2uW4/s320/moothetpan.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5654512597950927250" /></a><br />ခ်စ္ရက္ရွည္ ၾကာခဲ့ျပီးကာမွ<br /><br />ေ၀းၾကဖို႔ ေၾကာင္းဖန္လာျပီဆို<br /> <span id="fullpost" ><br />ေမတၱာရည္ ပ်ယ္ စ ျပဳ သူလို႔<br /><br />စဲြခ်က္တင္ မဆိုခ်င္သလို<br /><br />အမုန္းစကားလည္း မၾကားလိုပါ ကို… ျပံဳးရခက္ ဘ၀ကခပ္မွိန္မွိန္မို႔<br /><br />ႏႈတ္ဆိတ္လို႔ ေၾကကဲြရင္း<br /><br />ေတာင္ျပာတန္းစီက လြမ္းျမဲလြမ္းလွည့္မယ္<br /><br />တကယ္ဆို …<br /><br />တဲြလက္ေတြျမဲခ်င္ခဲ့တယ္ ကို…<br /><br /><br />မြန္းသက္ပန္ (ေဆး ၁)<br />ေရႊေဒါင္းေတာင္ အြန္လိုင္းဂ်ာနယ္<br />စက္တင္ဘာ ၁၆ ၊ ၂၀၁၁ ခုနွစ္ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-1897087003129547543?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-60246639937636074772011-05-18T16:52:00.002+06:302011-05-18T17:32:00.036+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-AIjvttYzTi0/TdOmxiiWyDI/AAAAAAAAAlc/4qCUMGQZF0o/s1600/moon_thet.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 217px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-AIjvttYzTi0/TdOmxiiWyDI/AAAAAAAAAlc/4qCUMGQZF0o/s320/moon_thet.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5608009331021105202" border="0" /></a><br />“Pronto… ciao mamma… ”<br /><br />မၾကားခ်င္ေပမယ့္ ညစဥ္ ၾကားေနက် အသံမ်ားမို႔ သူမ နားႏွစ္ဖက္ကို ေခါင္းအံုး ႏွစ္လံုးၾကား ညွပ္ခါ အိပ္ေပ်ာ္ဖို႔ ၾကိဳးစားရင္း မ်က္ရည္မ်ားသာ တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ က်ေနမိသည္။ နွစ္စဥ္ အိမ္ျပန္ဖို႔ မဆိုထားႏွင့္ တစ္လ တစ္ခါ အေမ့ဆီ ဖုန္းေခၚဖို႔ေတာင္ ခက္ခဲလွသည့္ သူမ၏ လုပ္အားေပး ဆရာ၀န္ဘ၀က တျခားႏိုင္ငံမွ လုပ္အားေပးလာသူ ဆရာ၀န္ေတြဘ၀ႏွင့္ အကြာၾကီး ကြာျခားလွသည္။<br /><br />နင့္အေမကို skype ကေန ဖုန္းေခၚခိုင္းပါလားလို႔ ေျပာလာသည့္ အီတလီလူမ်ဳိး သူငယ္ခ်င္း ဆရာ၀န္မကို သူမတို႔ ေက်းလက္က လွ်ပ္စစ္မီးအေၾကာင္း၊ ရိုးအလွေသာ အေမ့အေၾကာင္း ရွင္းျပလည္း နားမလည္ႏိုင္မွာမို႔ မေျပာျဖစ္ခဲ့တာလည္း အမွန္။ ညစဥ္ အီတလီမွ အေမျဖစ္သူႏင့္ စကားအျပန္အလွန္ ေျပာတတ္သည့္တိုင္ ပိတ္ရက္ေတြတုိုင္း အိမ္ကို လြမ္းလို႔ငိုတတ္သည့္ သူငယ္ခ်င္းမအား နွစ္သိမ့္ေပမယ့္ သူမရင္မွ ဒါဏ္ရာမ်ားကိုေတာ့ မဖြင့္ဟလိုေတာ့ပါေလ။<br />…………………………………….<br /><br />အေမ..<span id="fullpost">သူမအား ျပံဳးျပေနဟန္ရွိသည့္ အေမ့မ်က္နွာက ၀ိုးတ၀ါး။<br />အေမ..<br />သူမအေမ့ေနာက္ကို ေျပးလို္က္ခဲ့ေပမယ့္ ေက်ာခိုင္းကာ ထြက္ခြာသြားခဲ့သည့္ အေမက သူမႏွင့္ အေတာ္ကို အလွမ္းေ၀းလို႔ ေနသည္။<br />အားယူကာ အေမ့မ်က္နွာကို ျမင္ရဖို႔ ၾကိဳးစားေနခိုက္ တစံုတခုက ဦးေခါင္းကို ျဖတ္ရိုက္လိုက္တာမို႔....<br />အားးးးး<br />ေခါင္းတစ္ခုလံုး နာက်င္မႈတို႔နဲ့ အတူ တစ တစ ေ၀းလို႔သြားသည့္ အေမ့ကိုလွမ္းၾကည့္ရင္း သူမရင္တို႔လည္း မြန္းက်ပ္လြန္းလွသည္။<br />“ဟင့္… ဟင့္”<br />“မီးမီးငယ္ … မီးမီးငယ္ .. ခက္တာပဲ YOU အိမ္ကို အိပ္မက္မက္ျပန္ျပီ ထင္တယ္။ ”<br />သူမကိုယ္ကေလးကို လႈပ္ခါရင္းႏိႈးလာေသာ အခန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္း အနီတာ့ အသံေၾကာင့္ မ်က္ရည္မ်ားနွင့္ သူမႏြမ္းနယ္စြာ နိုးျဖစ္ခဲ့သည္။<br />“နင္သိပ္ အိမ္ျပန္ခ်င္ေနသလားဟင္.. ဒါဆိုလည္း ေဆးရံုအုပ္ကို ေျပာျပီး အိမ္ျပန္လည္ေခ်ေလ။ နင့္အလုပ္ေတြ ငါကူလုပ္ထားေပးပါမယ္။ ”<br />အနီတာ့ စကားမ်ားက ၾကားတစ္ခ်က္မၾကားတစ္ခ်က္နွင့္ ကုတင္ေဘးမွ သူမ ပါ၀င္ခြင့္ မရခဲ့ေသာ အေမတု႔ိ မိသားစု ဓါတ္ပံုကေလးကိုသာ စိုက္ၾကည့္ေနမိသည္ ။<br />မိသားစု…<br />ထိုစကားစုက သူမဘ၀အတြက္ တကယ့္ကို တစ္ေထာင့္တစ္ည ပံုျပင္စာအုပ္လို တျမတ္တႏိုး ရွိခဲ့သည့္အရာ။ ေန႔သစ္တစ္ခုကို ျဖတ္သန္းမိတိုင္း စာမ်က္ႏွာသစ္ တစ္ခုကို ဖတ္ရသလို မရိုးႏိုင္သည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားႏွင့္ ေႏြးေထြးမႈကို ေပးႏိုင္သည္ဟု ယံုၾကည္ခဲ့သည့္ အရာ။ တကယ္တမ္းဘ၀မွာ မိသားစုတစ္စုကို မဆိုထားႏွင့္ အေမအရင္း တစ္ေယာက္ကိုေတာင္မွ မပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းကို ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ၾကာ အေမ့သမီးအျဖစ္ ခံယူျပီးကာမွ သိခဲ့ရသည့္ အဲဒီစိတၱဇတို႔က ဒီေန႔အထိ ရွင္သန္ေနဆဲ။<br />ခဲြခြာခါနီး ကန္ေတာ့ျဖစ္ခ်ိန္ အေမြစားအေမြခံ စာခ်ဳပ္ကို လက္က ကိုင္ရင္း မ်က္ရည္စက္လက္ႏွင့္ အေမ့မ်က္ႏွာကို ျမင္ေယာင္မိေတာ့ သူမ မ်က္ရည္က်မိ ျပန္သည္။<br />အခ်ိန္မေရြး တံခါးဖြင့္ထားပါတယ္ သမီးရယ္လို႔ ငိုသံပါႏွင့္ ဆိုခဲ့သည့္ အေမ့ရင္ကို စုံကန္ခဲ့တာ မဟုတ္ေပမယ့္ ဘာလို႔မ်ား သူမကို အေမညာခဲ့သလဲလို႔ ေစာတက တက္ခဲ့မိတာေတာ့ အမွန္။<br />“တိတ္.. တိတ္ မငိုနဲ႔ေတာ့ေနာ္.. ”<br />သူမ ရိႈက္ၾကီးတငင္ ငိုေနသည့္ၾကားမွ အနီတာ့ကို ေခါင္းညိတ္ ျပခဲ့ေသာ္လည္း ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုပါလွ်င္ ထပ္ခါတလဲလဲ မက္ေနမိသည့္ အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ အေမဆိုတာ ဘယ္သူလဲ မသိႏိုင္သည့္ ကာလေတြက လြတ္ေျမာက္ခ်င္လွသည္။ ေနာက္ျပီး အေမ့လက္ကို ဆဲြကိုင္ကာ တေလာကလံုးကို ဒါ ငါ့အေမပါလို႔ ၾကြား၀ါရင္း သူမ၏ သိမ္ငယ္စိတ္မ်ားကို အဆံုးသတ္ခ်င္လွသည္။<br />………………………………………………….<br /><br />“ေဒါက္တာ မီးမီးငယ္… ေဒါက္တာ့ အေမကို ဧည့္ၾကိဳဌာနမွာ “အျမန္လာေတြ႔ပါ။ ”<br />“ေဒါက္တာမီးမီးငယ္ ေရာက္ရာ ဌာနကေန ဧည့္ၾကိဳဌာနကို အျမန္လာပါ။ ေဒါက္တာ့အေမ ေစာင့္ေနပါတယ္။ ”<br />အေမ…<br />ႏႈတ္ခမ္းသားမ်ား တုန္ခါလြန္းစြာ သူမရြတ္ဆိုရင္း ဧည့္ၾကိဳဌာနကို အေျပးကေလး လာခဲ့မိသည္။ မိုးဦးက် ဒီဇင္ဘာလ ရြႊံ႕ထူလွေသာ ေတာင္တန္းမ်ားၾကားက လမ္းၾကမ္းၾကမ္းကို အေမ ဘယ္လိုမ်ား ျဖတ္ခဲ့ပါလိမ့္။ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ေလဆိပ္ရွိရာ ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကီးမွ ႏွစ္ရက္ ခရီးလာရသည့္ အာဖရိကတိုက္၏ ေတာအုပ္အလည္မွ ဒီေဆးရံုကေလး ရွိရာေနရာကို စစ္ကိုင္းတိုင္း အစြန္အဖ်ားရွိ ရြာက တဖ၀ါးမွ မခြာဖူးေသာ အေမတစ္ေယာက္ ဘယ္လိုေရာက္ေအာင္ လာခဲ့ပါလိမ့္။<br />လာမယ္ဆိုလည္း မီးမီး လာၾကိဳမွာေပါ့ အေမရယ္။ အဲဒီ ပင္ပန္းလြန္းတယ္လို႔ သူမ ညည္းညဴတတ္တဲ့ ႏွစ္ရက္ ခရီးကို အေမနဲ႔အတူ ျဖဳန္းခ်င္တာေပါ့… အေမ..။<br />“Ronaldo ဆရာမအေမ ေစာင့္ေနတယ္ဆို. ”<br />“ဟုတ္တယ္။ ဆရာမ ဟိုဘက္ နားေနခန္းမွာပါ ။ ”<br />ဧည့္ၾကိဳဌာနမွ ေကာင္ကေလးက သူမကို စကားျပန္ေျပာကာ သူ႔အလုပ္သူ ဆက္လုပ္ေနတာမို႔ စကားေၾကာ မရွည္ေတာ့ဘဲ နားေနခန္းဆီသို႔သာ အေျပးကေလး လွမ္းလာခဲ့ လိုက္သည္။<br />အေမ..<br />ဧည့္ၾကိဳဌာနတစ္ခုလံုး ႏွံ႕ေအာင္ ရွာခဲ့ေပမယ့္ အေမႏွင့္တူေသာ ရုပ္ရည္ဆိုလို႔ တစ္ေယာက္မွ မေတြ႕။ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္တိုင္ သူမရင္းႏွီးခဲ့ေသာ အေမ့ရုပ္ရည္က ခုေတာ့ အိပ္မက္ထဲက အေမ့ရုပ္ရည္လို ၀ိုးတ၀ါး ႏိုင္လွသည္။<br />အေမ..<br />သူမဘယ္လိုမွ ရွာမေတြ႕သည့္အဆံုး စိတ္ေလွ်ာ့ကာ လူနာေဆာင္ရွိရာဘက္သို႔ လွမ္းလာလိုက္ေတာ့<br />“သမီး… အေမ့ကိုေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ဘူးလား သမီးရယ္။ ”<br />နားယဥ္ေနသည့္ အသံတခ်ဳိ႕က သူမကို က်င္စက္ႏွင့္ တို႔လိုက္သလို ခံစားလိုက္ရတာမို႔ အသံလာရာဆီသို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့<br />“အေမ… အေမ ဘယ္လိုလုပ္ ဒီကို ေရာက္လာတာလဲ။ ”<br />သူမအေမးမ်ားစြာ ၾကားမွာ မ၀ံ့မရဲအျပံဳးမ်ားႏွင့္ သူမကို ေျခဆံုးေခါငး္ဆံုး ၾကည့္ေနေသာ အေမ့ကို အနားမွ ကုလားထိုင္တစ္ခုမွာ ေနရာေပးရင္း<br />“ေျပာပါဦးအေမရယ္ … ရြာကေန ဒီေဆးရံုေရာက္ေအာင္ ဘယ္လုိလာခဲ့သလဲ။ ” အေမ ငယ္ေတာ့တာလည္း မဟုတ္ေတာ့ဘူးေနာ္။ လာမယ္ဆိုလည္း သမီးကို ဖုန္းေလးဘာေလး ၾကိဳဆက္ေရာေပါ့ အေမရယ္လို႔ မခ်ိတင္ကဲဆိုမိေတာ့”<br />“ေျခလ်င္ေပါ့ သမီးရယ္…”<br />“ဒီလမ္းကို အေမငယ္ငယ္တုန္းက တစ္ခါ ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ မနက္ေစာေစာ ေနမထြက္ခင္ စေလွ်ာက္တဲ့အခါ ေနလည္ထမင္းစားခ်ိန္ မတိုင္ခင္ ေရာက္ခဲ့သေပါ့ ခုေတာ့လည္း ဇရာေလး ရလာေတာ့ အခ်ိန္နည္းနည္း ယူရတာေပါ့။<br />ရြာမွာ ဂိတ္ဆံုးတဲ့ လိုင္းကားက ဒရိုင္ဘာကို ေမးတိုင္း ဆရာမေလး ေန႕တိုင္းအလုပ္ရႈပ္တယ္လို႔ အေမ႔ကို ေျပာတတ္လို႔ အေမ သမီးဆီကို ဖုန္းၾကိဳမဆက္ ျဖစ္ေတာ့တာပါ။ ခုလာတာကလည္း သမီးကို လြမ္းတာရယ္။ သစ္ေတာ္သီးေတြ မွည့္ခ်ိန္မို႔ သမီးစားဖို႔ ေပးခ်င္တာရယ္ပါ။ ”<br />“ဘယ္လိုအေမ.. ဒီေလာက္ရႊ႔႕ံထူတဲ့လမ္းကို သစ္ေတာ္သီးေတြပါ အေမကုိယ္တိုင္ သယ္လာေသးတယ္ ဟုတ္လား။ ”<br />အေမေျပာသည့္ စကားမ်ားကို နားေထာင္ရင္း သူမမ်က္ရည္မ်ား ေ၀့၀ဲလာျပန္သည္။<br />အေမရယ္ …<br />မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ သူမဆီ ေရာက္လာခဲ့သည့္ အေမလို႔ သူမ ေခၚျဖစ္ခဲ့သည့္ အသက္ခုႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ကပၸလီလူမ်ဳိး အေမအိုကေတာ့ သယ္လာသည့္ သစ္ေတာ္သီးအိတ္ ခပ္ၾကီးၾကီးကို တခ်က္လွမ္းၾကည့္ကာ ေခါင္းေပါင္းကို ေျဖျပီး ကုလားထိုင္ေနာက္ေက်ာကို မွီရင္း ေခတၱအနားယူ ေနျပန္သည္။ ဇရာႏွင့္ မလိုက္ဖက္လြန္းစြာ သန္မာလွေသာ အေမက တကယ္ေတာ့ သူမ ပထမဆံုး တာ၀န္က်ရာ ရြာကေလးမွ ေတာင္သူၾကီး တစ္ေယာက္သာ။ အေဖာ္မဲ့စြာ အာရွတိုက္တေနရာမွ လာခဲ့သူ သူမကို တနဂၤေႏြေန႔တိုင္း ဘုရား ေက်ာင္းတက္ဖို႔ ေျပာခဲ့သူ အေမအိုက သူမ ေနခဲ့ေသာ တိုက္အိမ္ကေလးရဲ့ မ်က္ေစာင္းထိုးမွ လွ်ပ္စစ္မီးမရွိသည့္ တဲကေလးမွာ ေနရွာသူျဖစ္သည္။ မိုးေႏွာင္းကာလ သစ္ေတာ္သီးမ်ား လိႈင္လိႈင္သီးခ်ိန္ အေမအို႔ျခံသုိ႔ သြားကာ သစ္ေတာ္သီးမ်ား ၀ယ္ဖို႔ ခြင့္ေတာင္းရင္းမွ သိခဲ့သူျဖစ္ေသာ အေမအိုက ျမန္မာျပည္ဆိုတာ ဘယ္နားေနသည္ မသိေသာ္လည္း ခ်မ္းေအးသည့္ ညမ်ားတြင္ သူမအား မီးဖိုကာ အေႏြးဓါတ္ ေပးခဲ့သူဆိုလည္း မမွား။<br />ဒါ အေမ့သမီးေလလို႔ ေဘးဘီမွ လူနာလာၾကည့္သည့္ ဧည့္သည္မ်ားကို ဂုဏ္ယူစြာ ေျပာေသာ အေမ့ကို သူမၾကင္နာစြာ ေထြးေပြ႕ကာ အင္း … ဒါဆရာမရဲ့ အေမပါလုိ႔ သူမကို္ယ္တိုင္ ဂုဏ္ယူစြာ ၀န္ခံျဖစ္ခဲ့သည္။<br />က်ယ္ေျပာျပီး အရိုင္းဆန္လွေသာ အာဖရိက တစ္ေနရာမွာ သူမတစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ မဟုတ္ေၾကာင္း ေျပာလာေသာ အေမအိုေၾကာင့္ သူမ၏ စိတၱစတို႔ အတန္သင့္ ေျပေလ်ာ့လာတာကို သူမကိုယ္တိုင္လည္း အံ့ၾသေနမိသည္။ ေမြးစားသမီးလို႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ားၾကားမွာ ေလွာင္ေျပာင္ ေျပာခံရတိုင္း ေၾကကဲြတတ္သူက ခုေတာ့ သူမေမြးစား အေမအတြက္ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ ေနမိတာဆိုတာကို မျငင္းဆန္ ႏိုင္ခဲ့ပါေလ။<br />ညေနေစာင္း အေမျပန္ေတာ့ ကားဂိတ္ထိ လိုက္ပို႔ျပီး အလုပ္ေတြနဲ႔မို႕ မၾကည့္ျဖစ္တာ ၾကာေသာ ေန၀င္ခ်ိန္ကို ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ ေဆးရံုေရွ႔က အုတ္ခံုကေလးမွာ ခဏထိုင္ရင္း သက္ေမာတစ္ခု ခ်မိျပန္သည္။<br />…<br />အခုအခ်ိန္အထိ အေမအရင္းကို မေတြ႕နိုင္ေသးသည့္ တေကာင္ၾကြက္ဘ၀ေပမယ့္ သူမကို ခ်စ္ေသာ ေမြးစားအေမမ်ား ရွိျခင္းအတြက္ ေက်နပ္ေနမိျခင္းေတြ နွင့္အတူ ရင္မွာ ေႏြးေထြးလို႔ ေနေသးသည္။ လကုန္လို႔ လုပ္အားေပးဆရာ၀န္ လခ ထုတ္တဲ့အခါ အိမ္လခ ေပးျပီးရင္ေတာ့ ေမြးရပ္ေျမမွ အေမ့ဆီကို ဖုန္းေခၚဖို႔ ၾကိဳးစားပါဦးမည္။ ဟုတ္ပါတယ္… ခုေလာက္ဆို အညာေျမတစ္ခုဆီမွ ေမြးစားအေမလည္း သူမဆီမွ သတင္းကို ေမွ်ာ္ေနရွာေရာ့မည္ေလ။<br />မြန္းသက္ပန္ (ေဆး - ၁)<br />သံလြင္အိပ္မက္ အြန္လိုင္း မဂၢဇင္း<br />အတဲြ (၅) အမွတ္ (၁) ၂၀၁၁ ဧျပီလ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-6024663993763607477?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-66484738816127790502011-04-17T18:57:00.007+06:302011-04-17T19:17:45.275+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-W5hKg8uei9k/TargFApsfJI/AAAAAAAAAlU/WPMIHRY3zIY/s1600/TL4-2_cover_JPG.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 231px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-W5hKg8uei9k/TargFApsfJI/AAAAAAAAAlU/WPMIHRY3zIY/s320/TL4-2_cover_JPG.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5596531863640112274" border="0" /></a><br />ဒီေန႔ ျမန္မာတို႔ရဲ့ နွစ္ဆန္း တစ္ရက္ေန႔ပါ။<br />ေဆးရံုမွာ တစ္ ညလံုး အလုပ္ေတြရႈပ္ေနလို႔႔ ေကာင္းကာင္းမအိပ္ရေသးတဲ့ က်မမြန္းသက္ပန္ တစ္ေယာက္ နွစ္သစ္ဆိုတာကို ဘယ္လိုခံစားရမလဲဆိုတာ စဥ္းစားရခက္ေနတုန္းမွာ အိပ္မက္အသစ္ေတြဆိုတဲ့ စကားက က်မရဲ့ စိတ္အစဥ္ကို နိုးထ ေစပါတယ္။ <span id="fullpost">အသစ္မက္လာတဲ့ အိပ္မက္ကေတာ့ ခုခံအားက်ဆင္းမႈေရာဂါ အေၾကာင္းကို အသားေပး ေဖာ္ျပထားျပီး ယင္းခုခံအား က်ဆင္းမႈေရာဂါကူးစက္ခံရတဲ့ ေ၀ဒနာရွင္ေတြအတြက္ အေရးၾကီးဆံုးအခန္းကပါ၀င္တဲ့ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ေႏြးေထြးက်န္းမာလာေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္မႈေပးေနတဲ့ သူနဲ႔ ေတြ႕ဆံုပဲြ အပါအ၀င္ အျခားေသာ ခုခံအားက်ဆင္းမႈေရာဂါ နွင့္ဆိုင္တဲ့ ေဆာင္းပါး ၊ အားလပ္ရက္မ်ားမွာ လည္ပတ္ခ်င္ၾကသူေတြ အတြက္ ခရီးသြား လမ္းညႊန္၊ ရသ၊ သုတ၊ ကာတြန္း၊ စတာေတြ စံုစံုလင္လင္ပါ၀င္ေနတဲ့ သံလြင္ရဲ့ အိပ္မက္ပါ။ အဲဒီအိပ္မက္ကို <a href="http://thanlwin.com/new/">ဒီေနရာကေန</a> သြားၾကည့္ရေအာင္ေနာ္..<br />ေလးစားလွ်က္<br />မြန္းသက္ပန္<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-6648473881612779050?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-5907753196004102692010-12-31T17:10:00.002+06:302010-12-31T17:31:53.444+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/TR23HSqpB8I/AAAAAAAAAlA/8FpufI41azY/s1600/dream_a_z.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 270px; height: 282px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/TR23HSqpB8I/AAAAAAAAAlA/8FpufI41azY/s320/dream_a_z.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5556798851142715330" border="0" /></a><br />လြမ္းတယ္ဆိုလည္း<br />ခ်မ္းလို႔ေတာ့ လြမ္းတတ္ဘူး .. ေမာင္<br /><span id="fullpost">ခ်စ္ျခင္းေနွာက္တဲ့ သံေယာဇဥ္ေၾကာင့္သာ<br />နွစ္လံုးေပါက္ တမ္းတမိဆဲ…<br />ဆံုျဖစ္မယ္ဆို ပိုခ်စ္ဖို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္ရဲ့<br />အတိတ္က သည္းခဲ့တဲ့ ေ၀းလြင့္မႈေတြ <br />ဟိုး… တစ္ေထာင့္မွာ ခ်န္ရစ္ခဲ့စို႔… <br />မြန္းသက္ပန္ (ေဆး ၁)<br /></span><br /><br />Image credit from :http://www.eso-garden.com/images/uploads_bilder/dream_a_z.jpg<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-590775319600410269?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-19666921956334054632010-12-12T17:20:00.003+06:302010-12-12T17:55:44.746+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/TQSsjxRZcMI/AAAAAAAAAk0/SfGyt7H0GQE/s1600/pink-stethoscope.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 168px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/TQSsjxRZcMI/AAAAAAAAAk0/SfGyt7H0GQE/s200/pink-stethoscope.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5549750371349000386" border="0" /></a><br />“ဒုတ္ ဒုတ္ ဒုတ္ ဒုတ္ ”<br />“ကြယ္.. မမ ward round တာ ခဏရပ္မယ္ေနာ္။ ”<br />ခပ္တုုန္တုန္အသံနွင့္ ရင္ဘတ္ကိုဖိကာ သူမဆိုရင္း သူမရံုးခန္းရွိရာသို႔ အျမန္ လွမ္းလာခဲ့လိုက္သည္။ ဘာအေၾကာင္းမွ မၾကား ရာဇ၀င္မရွိပါဘဲနွင့္<br />ႏႈန္းျမင့္ျမင့္ ထခုန္လာေသာ သူမႏွလံုးခုန္းခ်က္တို႔က သူမအား<br />မူးေ၀ေစခဲ့ျပီ။<br />ခုန္ႏႈန္းကို သူမဖာသာ ျပန္စမ္းၾကည့္ေတာ့ တစ္မိနစ္မွာ ၁၆၅ ခ်က္တဲ့…။<br />အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ အရာအားလံုးက ခပ္၀ါး၀ါးနွင့္ ရင္နာစရာ စကားသံမ်ားကနားနွစ္ဘက္မွာအျပည့္… ။<br /><span id="fullpost"><br />“ေနမေကာင္းရင္ ေဆးေသာက္ေပါ့ သဲရယ္ ။ ဆရာ၀န္မဟုတ္တဲ့ ေမာင့္ကို လာေျပာေနလို႔ ဘာထူးမလဲ။ ျပီးေတာ့ မင္းကိုယ္တိုင္ကလဲ ဆရာ၀န္ … ”<br />………………………………<br />“ေမာင္ ဒီညေန အေမနဲ႔ထမင္းအတူစားမယ္ ေျပာထားတယ္။ သဲ ဖာသာ ေဆးခန္းသြားျပလိုက္ပါ ဟိုေရာက္ေတာ့လည္း ေမာင္က ဆရာ၀န္မဟုတ္ေတာ့ ေငါင္ေတာင္ေတာင္နဲ႕ထိုင္ေနရတာ ”<br />“…………………………..”<br />“ဆရာ၀န္ျဖစ္ျပီး ေနမေကာင္းျဖစ္ရသလားကြာ။ မင္းမလည္း ဆင္ျခင္မွေပါ့.. ”<br />“………………………………”<br /><br />“မီး ဆရာ၀န္ လုပ္ရတာမေပ်ာ္ဘူးေမေမ။ အထူးသျဖင့္ ေဆးကုတဲ့ ဆရာ၀န္ျဖစ္ရတာ မေပ်ာ္ဘူး။ လူေတြက သူတို႔ေနမေကာင္းတဲ့အခ်ိန္သာ မီးကို ေတြ႕ခ်င္ၾကတာ။ ဆရာ၀န္ ေနမေကာင္းေတာ့ ဘယ္သူမွ ဂရုမစိုက္တဲ့အျပင္ အျပစ္ေတာင္ေျပာခ်င္ၾကေသးတာ ေမေမရဲ့။ ”<br />လူမႈေရး အပိုင္းအစမ်ားနွင့္ ဘ၀ကို မေက်မခ်မး္ျဖစ္ကာ ရင္ဖြင့္မိေတာ့ အဆိုးျမင္မႈမ်ားသာ ၾကီးစိုးေနသည္ ဟု ေမေမဆိုခဲ့စဥ္က သူမအား ကိုယ္ခ်င္းမစာတတ္ဟု ဆင္ေျခေပးခဲ့ဖူးတာကိုသာ သတိရမိသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီလိုေနမေကာင္းခ်ိန္မ်ား မွာေတာ့ အိမ္ကိုလြမ္းသည္။<br />…………………………………<br />ဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ခုန္ႏႈန္းျမန္လွေသာ ႏွလံုးသားတို႔ေၾကာင့္ လူလည္းအေတာ္ေလးႏုန္းလွျပီ။ အိမ္တြင္းေအာင္း ေနခ်င္ေပမယ့္ အျပံဳးေဖ်ာ့ေဖ်ာ့တစ္ခုနွင့္ သူမအလုပ္သြားရျမဲ။ လူထက္ စိတ္အားငယ္တယ္ဆို ပိုလို႔မ်ားမွန္မလား မသိ။<br /> “ဆရာမ ကၽြန္ေတာ္ ျခင္းေတာင္းကူဆဲြေပးမယ္ေလ…”<br />ေျမနီလမ္းကေလးအတိုင္း ေျဖးေျဖးခ်င္း နားျပီး ေလွ်ာက္လာစဥ္ ေလးတစ္ေယာက္၏ အသံကိုၾကားရေတာ့ သူမအံ့အားသင့္စြာ ေငးၾကည့္ရင္း လက္ထဲမွ ျခင္းေတာင္းကို ကမ္းေပးျဖစ္လိုက္သည္။ တကယ္ေတာ့ ဒီလိုကမ္းလွမ္းမႈမ်ားက သူမဘ၀မွာ<br />အေတာ္ေလးကို ရွားပါးလြန္းလွသည္ေလ။<br /><br />သူမအလုပ္လုပ္ရာ ရြာကေလး အေနာက္ဘက္ျခမ္းမွ မူလတန္းေက်ာင္းဆရာမကေလး၊<br />ကေလးမ်ားနွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္တာကို ေတြ႕ရျပန္ေတာ့ တစ္ခါတစ္ခါ<br />ေက်ာင္းဆရာမေလးျဖစ္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲလို႔ သူမစဥ္းစားမိေသးသည္။<br />တကယ္ေတာ့ ဆရာ၀န္တေယာက္ကို လုိအပ္သည့္အခ်ိန္မ်ားက စိတ္သို႔မဟုတ္ ခႏၶာတစ္ခုခု ယိုင္နဲ႔ပ်က္ယြင္း ခ်ိန္ေတြမို႔ သူမဆီကို အျပံဳးနွင့္ လာေသာသူ နည္းပါးတတ္တာလည္း အဆန္းေတာ့မဟုတ္။<br />ခုေတာ့ ကေလးငယ္နွင့္ ေရာက္တတ္ရာရာေျပာရင္း သူမဘ၀ထဲသို႔ ဒီေကာင္ေလး<br />ခိုး၀င္ခဲ့သည္ကို မသိျခင္းမ်ားစြာနွင့္ သိသိသာသာ ေက်နပ္ေနခဲ့ျပန္သည္။<br />………………………..<br />အျမဲျပံဳးေနတတ္ေသာ ေကာင္ေလးက မနက္တိုင္း ေဆးရံုသြားရာလမ္းမွာ<br />သူမျခင္းေတာင္းေလးကို ဆဲြကူေပးဖို႔ ေစာင့္တတ္ခဲ့တာမို႔ ကေလးငယ္<br />မလာျဖစ္သည့္ ရက္မ်ားတြင္လည္း သူမတေယာက္ ေကာင္ေလးလာရာလမ္းသို႔<br />ေမွ်ာ္ေနတတ္ခဲ့ျပီ။ ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိ သူ႔ကိုေတြ႔လိုက္ရတ့ဲ ခဏမွာ<br />စိတ္ေတြ လန္းဆန္းသြားသည္လို႔ သူမခံစားရသည္။ ေဟာင္းႏြမ္းေနေသာ<br />အ၀တ္အစားမ်ားၾကားမွ ေကာင္ေလးအျပံဳးေတြက ပိုလို႔ေတာင္ ၾကည္လင္ေနသည္ဟု<br />သူမထင္သည္။<br /><br />ခုဆို ေကာင္ေလးက သူမေဆးရံုျပင္ပလူနာ ဌာနထိ လိုက္ပို့ေပးတတ္ခဲ့ျပီ။<br />မယ္မယ္ရရ မဟုတ္ပါဘဲ အျမဲတမ္း ေတာင္စဥ္ေရမရ ေျပာတတ္ေသာ သူ က ေန႔စဥ္လိုလို<br />ဆရာမ ေနေကာင္းလားဆိုသည့္ စကားကိုေတာ့ ေမးတတ္ျမဲ။ တခ်ဳိ႕ရက္ေတြမွာ<br />လမ္းေလွ်ာက္ရင္း သူမ ရင္တုန္တတ္သည့္အခါ လမ္းေဘးက အုတ္ခဲေလးေတြေပၚမွာ<br />ထုိင္ဖို႔ ဖုန္သုတ္ေပးကာ ျခင္းေထာင္းထဲမွာ ပါလာတတ္သည့္ စာရြက္တခ်ဳိ႕နွင့္<br />ယပ္ခတ္ေပးေတာ့ သူမမွာ ေမာရတဲ့ၾကားထဲ ရယ္ရေသးသည္။ ေဆးရံုမွာ၊<br />ေဆးခန္းနွင့္အလုပ္မွာ လူနာမ်ားကို ျပဳစုေနက်ေပမယ့္ သူမကိုယ္တိုင္<br />ဂရုတစိုက္ ေမးခံရျခင္းမရွိတာမုိ႔ တဆန္းတျပား၊ ၾကည္နူးမိတာကလည္းအမွန္။<br /><br />…<br />မေတြ႕တာၾကာေတာ့လြမ္းသည္။ ေန႔စဥ္လုပ္ေနက် အလုပ္မ်ားလို သူ႕အျပံဳးမ်ားကို<br />မျမင္တာၾကာေတာ့ သူမ အားယုတ္မိသည္။ ျခင္းေတာင္းေလးဆဲြကာ သူမေဘးမွ<br />ေျမာက္ၾကြၾကြကေလးနွင့္ လိုက္လာတတ္သူကို သူမေတြ႕ခ်င္မိသည္။ ဘယ္ရြာ ဘယ္ဌာနကမွန္း မသိတဲ့ အျပင္နံမည္ကေလးပင္ မေျပာခဲ့သူကိုရွာဖို႔ရာ သူမမွာ စြမ္းအားတို႔က မရွိျပန္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရပ္ေ၀းမွ လာျပီးအလုပ္လုပ္ရသည့္ သူမဘ၀မွာ တြယ္မိတြယ္ရာမို႔ သူ႔ကိုလြမ္းမိတာ မလြန္ဘူးလို႔သူမထင္သည္။<br />ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ကို ခ်ီရင္း သူမရံုးခန္းတံခါးကို တြန္းဖြင့္ကာ ၀င္လာေသာ<br />အဖြားအိုကို သူမဧည့္ၾကိဳစကားဆုိရင္း ကေလးငယ္ကို စမ္းသပ္ကုတင္ေပၚတင္ဖို႔<br />ေျပာကာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့<br />“ဟင္ …”<br /> နိစၥဓူဝ အရိပ္ကေလး။ ရက္ပိုင္းအတြင္းမွာ ပိန္က်သြားေသာ သူက ႏြမ္းနယ္သည့္ၾကားမ ွဆရာမ ေနေကာင္းသလား လို႔ သူမကိုေမးလာေတာ့ သူမမွာ အေျဖရၾကပ္မိသည္။<br />“ဖ်ားျပီး ေခါင္းကိုက္တယ္လို႔ ေျပာတာ ေလးငါးရက္ေလာက္ရွိျပီဆရာမရယ္။<br />က်မလည္း အနီးအနားက ေဆးခန္းေတြျပျပီး ေဆးတိုက္ပါတယ္။ မသက္သာပါဘူး၊<br />ဒီေဆးရံုလာဖို႔ကလည္း ေ၀းလြန္းလွသကြယ္ ”။<br />အဖြားျဖစ္သူက တတြတ္တြတ္ဆိုရင္း သူတို႔မိသားစုအေၾကာင္း ေျပာျပျပန္ေတာ့<br />ေကာင္ေလး မ်က္ရည္၀ဲရွာသည္။<br /><br />အေရးေပၚေဆးရံုတင္ျပီး ခါးဆစ္ရိုးေဖာက္ကာ အေျဖေစာင့္ေတာ့ သူမရင္ေတြ<br />တုန္လာမိျပန္သည္။ ဦးေႏွာက္အေျမွးေယာင္တာ ေသခ်ာေပမယ့္ ဒီအရပ္ဒီေဒသမွာ<br />ျဖစ္ပြားႏႈန္းျမင့္သည့္ ေရာဂါတစ္ခ်ဳိ႕က သူမကို ေခ်ာက္ခ်ားေနေစသည္။<br />“ဓာတ္ခဲြခန္းက ဖုန္းဆက္လာတယ္ ဆရာမ... spinal fluid မွာ Indian Ink positive<br />တဲ့၊ အေျဖစာရြက္ကို ခုပဲပို႔လိုက္ပါ့မယ္တဲ့ ”<br />“Indian Ink positive… cryptococcal meningitis ေပါ့… ဒါဆို သူ႔မွာ<br />ခုခံအား က်ဆင္းတဲ့ေရာဂါ ရေနျပီး ေရာဂါရဲ့ ေနာက္ဆံုးအဆင့္ျဖစ္တဲ့ အဆင့္ ၄<br />ကိုေရာက္ေတာင္ ေနျပီေပါ့… သူ႔ရဲ႕ CD4 count (CD4 အေရအတြက္) ကလည္း ၁၀၀<br />ေအာက္ပဲရွိေတာ့မေပါ့”<br />တစ္ကိုယ္တည္းေရရြတ္ရင္း ဆရာ၀န္နားေနခန္းထဲမွခုံမွာ ခဏထိုင္ကာ သူမရင္ခုန္နႈန္းတို႔ ပံုမွန္ျဖစ္ေအာင္ ခဏေနားေနရသည္။ ဘာလို႔မ်ား အဲဒီေလာက္ရက္စက္ရသလဲ ေလာကၾကီးရယ္။ ရွစ္နွစ္သာသာ ေကာင္ေလးမွာ ဘာလို႔မ်ား ဒီေရာဂါဆိုးက ရွိရသလဲ။<br />အဖြားျဖစ္သူအား ေရာဂါျဖစ္စဥ္၊ ကုသမႈနွင့္ ဆိုးက်ဳိးမ်ားကို အသိေပးကာ မိသားစုရာဇ၀င္နွင့္ ေရာဂါရနိုင္စရာ အေၾကာင္းမ်ားကို ေမးၾကည့္မိေတာ့<br />“ေျမးက က်န္းမာေနေတာ့ ကၽြန္မလည္း သူ႔ကိုေဆးမစစ္ၾကည့္မိဘူးဆရာမရယ္။<br />အိမ္မွာကလည္း သူ႔အေဖက မမာရွာေတာ့ က်မေစ်းထြက္တဲ့အခ်ိန္ သူပဲ ျပဳစုရတာေလ။<br />သူ႔အေမက ဒီေရာဂါနဲ႔ပဲ ဆံုးပါးသြားတာၾကာေပါ့ ဆရာမရယ္ ”<br />သက္ျပင္းပူမ်ားမႈတ္ထုတ္ကာ ေနာက္ထပ္လိုအပ္ေသာ ေဆးစစ္မႈမ်ား၊ ေဆးမ်ားကို<br />သူနာျပဳဆရာမေလးအား ညႊန္ၾကားရင္း သူရွိရာကုတင္သို႔ လာခဲ့လိုက္ိသည္။<br />“ေကာင္ေလး… ဘယ္လိုေနေသးလဲ ”<br />“ခါးကိုေဆးထိုးျပီးေတာ့ ေခါင္းကိုက္တာသက္သာတယ္ဆရာမရဲ့”<br />ထိုမႈိေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ဦးေႏွာက္အေမွးပါးေယာင္ျခင္း၏ လကၡဏာမ်ား အတိုင္း<br />ခါးဆစ္ရိုးထုတ္ျပီးတဲ့အခ်ိန္တြင္ ေခါင္းကို္္က္တာ သက္သာတတ္တာမို႔ သူနည္းနည္းေတာ့ လန္းဆန္းေနသလို… ။<br /><br />ဒီလိုနွင့္ သူမရဲ့ နိစၥဓူဝ ကေလးဆီကို အလုပ္ခ်ိန္ျပီးတိုင္း ေရာက္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ကုတင္ေပၚမွာေတာင္မထိုင္နိုင္သည့္ သူက ဆရာမေနေကာင္းလားဆိုသည့္ စကားကိုေတာ့ ေန႔စဥ္ တာ၀န္ေက်ေက် ေမးတတ္ဆဲ။ ေအးခ်မ္းလွသည့္ ဇြန္လလယ္က ေလအေ၀ွ႕မရမ္းေပမယ့္ ေလာကရာသီကေတာ့ ၾကမ္းလြန္းလွသည္။<br />………………………………………<br />ခုေတာ့ ဒီဇင္ဘာမွာ မိုးရြာေသာ ရာသီ၊<br />ေတာင္တန္းမ်ားကိုျဖတ္ကာ ေဆးရံုသို႔သြားျဖစ္ေတာ့ ျခင္းေထာင္း ကူဆဲြေပးသူေလးကို သတိရမိသည္။ ငါးမိုင္ခန္႔ေ၀းသည့္ ရြာကေလးဆီမွ ေန႔စဥ္သူမအား လာႏႈတ္ဆက္ေသာ ေကာင္ေလး နွင့္သူမ ခုေတာ့ ဘယ္နွစ္မိုင္မ်ား ေ၀းကြာခဲ့ျပီမသိ။ ဆရာမ ေနေကာင္းေအာင္ေနေနာ္ ဟု သူ႔ဘ၀၏ ေနာက္ဆံုးေန႔မွ တဖြဖြေျပာခဲ့ေသာ ေန႔စဥ္လိုလိုၾကားေနက် စကားလံုးမ်ားကို ၾကားမိျပန္ေတာ့ ပု၀ါထူူထူႏြမ္းႏြမ္းကို ရင္ဘတ္ေစ့ေအာင္ ခပ္တင္းတင္းဆဲြလိုက္မိရင္း မ်က္ရည္၀ဲမိျပန္သည္။ ဆရာ၀န္ ေနမေကာင္းျဖစ္သည့္အခါ ျပဳစုခဲ့ေသာ သူ႔ရဲ့ေမတၱာေတြနဲ႔ ခုေတာ့ ေဆးကုေသာ ဆရာ၀န္ဘ၀ မွာ သူမေပ်ာ္ေနတတ္ခဲ့ပါျပီ။<br /><br /><br /></span><span id="fullpost">၁. cryptococcal meningitis =ခုခံအားက်ဆင္းသည့္သူမ်ားတြင္သာ အျဖစ္မ်ားေသာ<br />မိႈေၾကာင့္ျဖစ္သည့္ ဦးေဏွာက္အေမွးပါးေယာင္ျခင္း<br /><br /></span><span id="fullpost">မြန္းသက္ပန္ (ေဆး ၁)<br />ေလာကအလွ အြန္လိုင္းမဂၢဇင္း<br />၂၀၁၀ ခုနွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၁၂ ရက္<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-1966692195633405463?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-78845852257852442402010-12-05T01:06:00.004+06:302010-12-05T01:22:35.246+06:30<span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေ၀းကြာျခင္းရဲ့အတိတ္ဆီက</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ညိဳလဲ့တဲ့ ၀န္းညိႈ႕ရွင္ရယ္...</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ပ်ဳိႏြဲ႔မယ္ သံေယာဇဥ္တြယ္တယ္</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">အိပ္မက္မိလည္း အိပ္မက္ထဲမို႔</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ၾကင္နာျခင္းေတြ လႊမ္းမိုးနိုင္လို႔...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">အေတြးထဲက အတိတ္ေတြျပန္ေငးရင္း</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">တမ္းတမ္းတတ လြမ္းတတ္ခဲ့ျပီ</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ဟိုးေ၀းေ၀း က ခ်စ္တဲ့သူဆီ...။ ။</span><br /><br /> <div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">မြန္းသက္ပန္ (ေဆး‐ ၁)</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">ေလာကအလွ အြန္လိုင္းမဂၢဇင္း</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၄ ရက္</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-7884585225785244240?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-4984891690279416172010-10-09T19:45:00.021+06:302010-10-23T18:30:27.179+06:30<span style="color: rgb(51, 102, 255);">ငယ္ေလး ဒီေန႔ ညေန ကိုကိုၾကီးနဲ႔ေစ်းေရာင္းလိုက္ထြက္ေနာ္။ သီတင္းကၽြတ္ ေနာက္ဆံုးရက္ ဆိုေတာ့ ကိုကိုၾကီးတေယာက္တည္း မီးပံုးေတြ ေရာင္းမနိုင္ဘူး။</span><br />“ဟုတ္ကဲ့ ကိုကိုၾကီး”<br />ကြပ္ပ်စ္ကေလးမွာ ခဲတံထိုင္ခၽြန္ရင္း ကိုကိုၾကီးကို စကားျပန္ကာ ေနာက္ေဖးမွ သရက္ပင္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေနမင္းၾကီးက ထိပ္ဖ်ားမွာအခန္႔သား။<br /><br />အဲ… …<br />တဲအိမ္ကေလးေပၚသို႔အေျပးကေလးလွမ္းတက္ကာ ကခ်င္လြယ္အိတ္စုတ္ႏွင့္ သူမေစ်းေရာင္းထြက္ဖို႔ ျပင္ရင္း အေ၀းဆီမွ ဆိုင္းသံမ်ားစမည့္အခ်ိန္ ကို နားစြင့္ေနမိသည္။<br /><span id="fullpost"><br /><br />သီတင္းကၽြတ္… …<br />သူမနွစ္သက္မိေသာ အခ်ိန္ေတြထဲက တစ္ခု ။ သူမတို႔ ေနထိုင္ရာ ေတာင္ဥကၠလာပျမိဳ႕ ၁၂ ရက္ကြက္နွင့္နီးေသာ က်ဳိကၠဆံဘုရားပဲြေတာ္မွ ေလာ္စပီကာသံမ်ားကို ဘုရား၀င္း အတြင္းသာမက ဘီအိုစီမွတ္တိုင္ဆီဘက္မွ အတိုင္းသားၾကားေနက်ျဖစ္သည့္ ျမိဳ႕၏ ဂုဏ္ေဆာင္ပဲြေတာ္တခု။<br />……………………………………………………………………….<br />“ေကာင္မေလး လိမၼာတယ္။ မင္းအကိုၾကီးမလဲ မေန႔က လက္ကိုမလည္နိုင္ဘူးဟ။”<br />ဘုရားလမ္းထိပ္ တရုတ္မဆိုင္ေရွ႕မ်က္ေစာင္းထိုးတြင္ မီးပံုးမ်ား ၊ တြန္းလွည္းကေလးမ်ား ခ်ကာ ခင္းမိေတာ့ မုန္႔ေလေပြေရာင္းေသာဦးၾကီးက သူမအားျပံဳး၍ နႈတ္ဆက္စကားဆိုသည္။ နီယြမ္မီးေရာင္မ်ားႏွင့္အတူ ဘုရားပဲြလာ သူူမ်ားတစတစမ်ားလာသည္နွင့္အမွ် မီးပံုးေလးမ်ားလည္း တစ္ေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ ကုန္ေခ်သည္။<br />“တြန္းလွဲေလးေတြ ဘယ္လိုေရာင္းသလဲ ”<br />သူမႏွင့္ရြယ္တူ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို လက္ကစဲြကာ ေစ်းခင္းေရွ႕တြင္ရပ္ရင္းေမးလာေသာ အေဒၚၾကီးေၾကာင့္ အေ၀းမွ တက္လာေသာ မီးပံုးပ်ံမ်ားကို ေငးၾကည့္ေနမိေသာ သူမ ကတိုက္ကရိုက္ထကာ <br />“ယုန္တြန္းလွည္းရိုးရိုးက ၁၂ က်ပ္ ၊ ၾကက္ဖရုပ္က ၂၀ ၊ ရုပ္ရုပ္အေသးေလး က၁၀ အသံပါတာေလး က ၁၅ က်ပ္ပါ။ ေလယဥ္ပ်ံကေတာ့ ၃၀ ။ ဖေယာင္းတိုင္တတိုင္ပါ တခါတည္းပါျပီးသားေလ အေဒၚရဲ့.. ”<br />သူမသြက္လက္စြာ ဆိုေတာ့ ထိုအေဒၚၾကီးက ျပံဳးကာ ေကာင္ေလးညႊန္ျပေနေသာ ေလယဥ္ပ်ံအျပာေလးကို ယူမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာလာသျဖင့္ ေလယဥ္ပ်ံကေလး၏ ဘီးမ်ားကို စစ္ရင္း ဖေယာင္းတိုင္စိုက္ကာ ေကာင္ေလးကိုလွမ္းေပးလိုက္သည္။ မီးေရာင္ တလက္လက္ႏွင့္ ေလယဥ္ပ်ံကေလးကိုတြန္းကာ ဘုရားဘက္ဆီသို႔သြားေနေသာ ေကာင္ေလးကို ၾကည့္ရင္းက ေစ်းခင္း လက္ယာဘက္မွ ယုန္ရုပ္အၾကီးစားကေလးကို တခ်က္ၾကည့္မိလိုက္သည္။<br />ခါတိုင္းလည္း နွစ္တိုင္း မီးပံုး ေရာင္းေနက်ေပမယ့္ ဒီနွစ္ေတာ့ အဲဒီယုန္ရုပ္ၾကီးၾကီးက သူမကို စဲြေဆာင္နိုင္စြမ္းရွိလွသည္။<br />တျခားေသာအရုပ္မ်ားထက္ ေစ်းပိုၾကီးေပမယ့္ ဒီဇိုင္းအသစ္မို႔ အေတာ္ေလး အေရာင္းသြက္လွေသာ ယုန္ရုပ္ေတြထဲမွ အဲဒီယုန္ရုပ္က ေနာက္ဆံုး လက္က်န္။ သီတင္းကၽြတ္ေနာက္ဆံုးရက္တိုင္း သူမတို႔ အရုပ္မ်ား အားလံုး ေရာင္းကုန္တတ္တာေၾကာင့္ အရုပ္တြန္းလွည္းမ်ားစြာကို ဘီးစမ္းရံုသာ<br />တြန္းခဲ့ရေသာ သူမတေယာက္ ဒီနွစ္ေတာ့ တြန္းလွည္းေလးတစ္ခုေလာက္ ပိုင္ပိုင္နို္င္နိုင္ တြန္းခ်င္လြန္းလွသည္။ သူမေနရာ ေတာင္ဥကၠလာပ ၁၂ ရပ္ကြက္ လမ္းသြယ္ေလး တစ္ေလွ်ာက္ မီးပံုးတြန္းလွည္းေလး တြန္းျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနွင့္ တစ္ညေလာက္ေတာ့ ေမာ္ၾကြားခ်င္မိသည္။<br />ဘာရယ္ မဟုတ္ ကိုကိုၾကီးရွိရာ မတရုတ္မတို႔ ဆိုင္ေနာက္ဖက္ကေလးကို လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ သယ္လာရာလမ္းတေလွ်ာက္ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္<br />က်ဳိးပဲ့စုတ္ျပဲခဲ့ရေသာ မီးပံုးတြန္းလွည္းမ်ား၊ မနွစ္က အက်န္ တြန္းလွည္းမ်ားကို မိႈင္းခံစကၠဴျဖင့္ ျပန္ကပ္ခါ ျပဳျပင္ေနေသာ ကိုကိုၾကီးက<br />…<br />“ဗိုက္ဆာလို႔လား ငယ္ေလး၊ ကိုျမင့္ၾကီးဆိုင္က ေခါက္ဆဲြသုတ္တစ္ပဲြနဲ႔ ထမင္းမွာထား ေလ။ ဒီတစ္ရုပ္ျပီးရင္ ကိုကိုၾကီးတို႔ ထမင္းစားၾကတာေပါ့။”<br />“ဟုတ္ကဲ့ ကိုကိုၾကီး”<br />အသုတ္ဆိုင္သို႔ အေျပးကေလး သြားေနေပမယ့္ သူမစိတ္မ်ားက ထိုယုန္ရုပ္ၾကီးဆီသို႔သာ။ စိတ္မခ်စြာ ျပန္ေျပးလာရင္းၾကည့္မိေတာ့<br />ယုန္ရုပ္ၾကီးကို စမ္းတြန္းၾကည့္ေနေသာ ကာ၀န္နီနီနွင့္ ေကာင္မေလးက သူမအား လွမ္းၾကည့္လိုက္ပံုက ရင္ကို စို့နင့္ေစျပန္သည္။ <br />“ဟင္းးးးးးးးးးး”<br />သက္ျပင္းတခု ခုိးခ်ကာ အသုတ္ဆိုင္ဘက္ဆီသို႔ ျပန္လွည့္မည္ၾကံေတာ့ ့့့ ့့ <br />“ငယ္ေလး ယုန္ရုပ္ကိုမီးထြန္းေပးလိုက္ပါကြယ္… ။ ကိုကိုၾကီးတျခားအရုပ္ေတြျပီးေအာင္ ျပင္ခ်င္ေသးလို႔။ ”<br />“........................”<br />“.........................”<br />“ဟုတ္ ”<br />ကိုကိုၾကီး ကို စကားျပန္ျပီး မီးပံုးကေလးကို လွမ္းယူလိုက္သည့္အခိုက္ ႏွလံုးေသြးမ်ား ဆူပြက္သည္ အထိ သူမ တကုိယ္လံုး ပူေလာင္လြန္းလွသည္။ သူမၾကိဳက္လြန္းသျဖင့္ တညေနလံုး တၾကည့္ၾကည့္ေနခဲ့ေသာ ယုန္ရုပ္ၾကီး၊<br />လူရွင္းတိုင္း ဘီးစမ္းသလိုလိုနွင့္ ခဏခဏ တြန္းၾကည့္ေနျဖစ္ေသာ ယုန္ရုပ္ၾကီး ခုေတာ့ ဟိုေကာင္မေလး လက္ထဲသို႔ အျပီးအပိုင္ေပးရေတာ့မည္။<br />တုန္ယင္ေနေသာ လက္တို႔နွင့္ ေမာဟတို႔ ဖုန္းမိေသာ သူမတေယာက္ ဖေယာင္းတိုင္စိုက္ထားေသာ ယုန္ရုပ္ၾကီးကို မီးထြန္းေပးျပီး။။။<br />“အားးး”<br />”ငယ္ေလး ငယ္ေလး ဘာျဖစ္သြားေသးလဲ။ လက္ကိုေလာင္သြားသလား။ ”<br />ကိုကိုၾကီးတေယာက္ သူမလက္ကေလးကိုကိုင္ကာ စိုးရိမ္တၾကီးေမးေတာ့ သူမကိုကိုၾကီးကိုတခ်က္ေမာ့ၾကည့္ရင္း တျပိဳင္နက္ ယုန္ရုပ္ၾကီးကို ေစြအၾကည့္<br />မီးတစ္ျခမ္းျမိဳက္ခံခဲ့ရေသာ ယုန္ရုပ္ၾကီးက သူမအားအျပစ္တင္ေနသေယာင္ေယာင္…<br />ဟိုေကာင္မေလးကေတာ့ ယုန္ရုပ္ၾကီးကို ဆက္မၾကည့္ေတာ့ဘဲ တျခားအရုပ္ၾကီးၾကီးတစ္ခုကို ယူကာ သူမနားမွျဖတ္ေက်ာ္သြားခဲ့သည္။<br />သူမလက္ကေလးအား ၾကက္ပူထိုးေပးျပီးေနာက္ ယုန္ရုပ္ၾကီးကိုယူကာ တရုတ္မဆိုင္ေနာက္ေဖးဆီမွ အရုပ္ျပင္ရာ ေနရာဆီသို႔ လွမ္းသြားေနေသာ ကိုကိုၾကီးမ်က္နွာဆီမွ စိုးစိတ္မ်ားကုိ အတိုင္းသားျမင္ရသူက သူမ။ ဒုတိယတန္း ေက်ာင္းလံုးကၽြတ္ ပထမဆုတက္ယူမည့္ သူမအတြက္ အက်ီအသစ္၀ယ္ေပးမည္ဟု သီတင္းကၽြတ္မတိုင္ခင္က သူမကို ဂတိေပးခဲ့ဖူးသူ၊ သူတက္ေနသည့္ ညေက်ာင္းလခကို မေပးနိုင္ေသးသျဖင့္ ညစဥ္ေက်ာင္းသြားခါနီးတိုင္း အေၾကာင္းရွာကာ ေက်ာင္းပ်က္ရက္မ်ားခဲ့သူ၊ မိဘမဲ့ေသာ သူမဘ၀တြင္ အေမလည္း ဟုတ္သည္ အေဖလည္း ဟုတ္သည္ဟုဆိုနိုင္သည့္ သူမ၏တစ္ဦးတည္းေသာ ေဆြမ်ဳိးရင္းခ်ာ။ မိနစ္ပိုင္းမွ် ေမာဟတို႔ေနာက္ကြယ္မွ သူမလုပ္ရပ္တို႔က သူမခ်စ္ေသာ<br />သူတေယာက္အား စိတ္ပူပန္မႈေတြ တပံုၾကီးျဖစ္ေစတာ သူမအမွား။<br />သီတင္းကၽြတ္ရက္မ်ားတြင္သာ ေရာင္းရေသာ မီးပံုမ်ားမကုန္ခဲ့ပါလွ်င္ တန္ေဆာင္တိုင္ရက္မ်ားကို သူမတို႔ ဆက္ေစာင့္ရေတာ့မည္။<br />က်ဳိက္ကၠဆံဘုရားၾကီး၏ တန္ေဆာင္တိုင္ရက္မ်ားလည္း ထင္သေလာက္ ေရာင္းရသည္မဟုတ္။ အပုိေငြေၾကးမရွိသျဖင့္ ျခစ္ျခစ္ျခဳပ္ျခဳပ္ ေငြစမ်ားျဖင့္ ရင္းနွီးခဲ့ေသာ လုပ္ငန္းကေလး အျမတ္မေပၚပါလွ်င္……..<br /><br />ဘုရားလမ္းလက္ဘက္ရည္ ဆိုင္က နာရီကိုလွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဆယ္နာရီခဲြသာ သာ …ေတြးရင္း ေရာင္းရင္း တစစကုန္ေနေသာ မီးပံုးမ်ားကို<br />သူမ အျမန္ကုန္ခ်င္လွသည္။ ကိုကိုၾကီးဖာေထးကာ လာခ်ေပးေသာ အရင္လို ေစ်းမေကာင္းေတာ့ေပမယ့္ သူမတို႔ေန႔စဥ္ဘ၀ကေလးမ်ား အသက္ရႈေခ်ာင္ေအာင္ ကူညီေပးနိုင္မည့္ ယုန္ရုပ္ၾကီးကိုလည္း အေရာင္းထြက္ေစခ်င္ျပန္သည္။<br /> ညဥ့္၁၁ နာရီခဲြ မီးပုံးမ်ားအကုန္ ဆိုင္သိမ္းေတာ့ သူမကိုယ္ကေလး ႏြမ္းလ်လို႔ေနတာအမွန္။<br />“ငယ္ေလး”<br />ကိုကိုၾကီးေခၚသံေၾကာင့္ သူမလည္ျပန္ကာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မီးပံုးျပင္ရာေနရာမွ ပစၥည္းပစၥယမ်ားကို မနိုင္မနင္းသယ္ကာ လက္ကလည္း ယုန္ရုပ္အေသးကေလးကို ကိုင္ရင္း<br />“ငယ္ေလးအတြက္ ကိုကိုၾကီးျပန္ျပင္ထားတာ။”<br />ယုန္ရုပ္ကေလးကိုမီးထြန္းေပးရင္း သူမေရွ့သို႔ခ်ေပးကာ ေခါင္းကို ခတ္ဆတ္ဆတ္ ပုတ္လိုက္ေသာ ကိုကိုၾကီးမ်က္နွာက ပင္ပန္းေပမယ္ ့လန္းဆန္းလို႔ေနေသးသည္။<br />ယုန္သြားကေလးမ်ား ေပၚေအာင္ျပံဳးျပရင္း ယုန္ရုပ္ကေလးကိုလွမ္းယူကာ က်ဳိကၠဆံ ဘုရားလမ္းတစ္ေလွ်ာက္သူမ၏ အိပ္မက္ကေလးကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ဘုရားရင္ျပင္ေဘးလမ္းက ျဖတ္သြားျဖစ္ေတာ့ ခေရနံ႔တခ်ဳိ႕ကို ရမိေပမယ့္ ခေရ ေကာက္ဖို႔ ဒီတစ္ခါေတာ့ စိတ္မ၀င္စားအား။ ယုန္ရုပ္အေသးကေလးကိုတြန္း၍ အိမ္ျပန္လာေသာ သူမရဲ့ညခ်မ္းက သူမကိုနတ္သမီးေလးတစ္ပါးလို မာန္တက္ေစျပန္သည္ မဟုတ္လား …<br /><br /><br />မြန္းသက္ပန္ (ေဆး ၁)<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-498489169027941617?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-77982063868165343142010-10-03T04:44:00.005+06:302010-10-03T05:33:36.658+06:30ေက်းလက္ေရာက္ ဒုတိယေျမာက္ ေမြးေန႔အၾကိဳရက္ေတြဟာ အရင္ႏွစ္ကလို အထီးက်န္ဆန္လြန္းတာမဟုတ္ေပမယ့္ ခပ္ေျခာက္ေျခာက္ ကေလးပါဘဲ။ ေဆးရံု၀န္းက်င္ကို ေျခခ်မိတဲ့ တနဂၤေႏြမနက္ခင္းက မသိလိုက္မသိဖာသာပဲ က်မကိုလွမ္းႏႈတ္ဆက္တယ္ ထင္ပါရဲ့။<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/TKe6KIz1iRI/AAAAAAAAAks/w31aZmQe5iY/s1600/62272_431369389537_656954537_5173212_513357_n.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/TKe6KIz1iRI/AAAAAAAAAks/w31aZmQe5iY/s200/62272_431369389537_656954537_5173212_513357_n.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5523588151319562514" border="0" /></a> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/TKe2p0zl1ZI/AAAAAAAAAkM/RF3Gre671ys/s1600/62272_431369389537_656954537_5173212_513357_n.jpg"><br /></a><span id="fullpost">က်မရဲ့ေခတၱကမာၻေလးျဖစ္တဲ့ အမ်ဳိးသားေဆာင္နဲ႔ ခုခံအားက်ဆင္းမႈေရာဂါကုဌာန ကလူနာေတြကအရင့္အရင္ ရက္မ်ားလို က်မကို ၾကိဳျမဲပါဘဲ။ ဒီေန႔မနက္ကမွ ဆံုးပါးသြားတဲ့ Joseph ဆိုတဲ့ငါးနွစ္အရြယ္ ပိန္ခ်ဳံးေျခာက္ကပ္ေနတဲ့ ခုခံအားက်ဆင္းမႈေရာဂါ ကူးစက္တာခံခဲ့ရတဲ့ လူမမယ္ကေလးကို တသိတရနဲ႔ သူသြားေလ့ရွိတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းကို က်မေရာက္ျဖစ္ခဲ့ျပန္တယ္။<br />လြမ္းတယ္ Joseph ရယ္…<br />ေနာင္တမဟုတ္တဲ့ မ်က္ရည္စ ေတြသာ သူမပါးျပင္မွာ တစိမ့္စိမ့္ စြတ္စိုျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ သူမဘ၀ကို ေက်းလက္ေဒသမွာ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနခဲ့တာ မဟုတ္တာေတာ့ သူမ ေသခ်ာသိေနခဲ့ပါတယ္။<br />မြန္းသက္ပန္ (ေဆး ၁)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-7798206386816534314?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-63980771102235220012010-08-14T17:23:00.004+06:302010-08-14T17:53:43.176+06:30က်မမြန္းသက္ပန္ရဲ့ က်န္းမာေရးအေျခအေနတစ္ခုေၾကာင့္ ေႏွးေကြးလြန္းလွတဲ့ က်မဘေလာ့ဂ္ကေလးမွာ စာေတြတင္တာ ပိုေနွးမွာမို႔ အားလံုးကိုအေၾကာင္းၾကားခ်င္ပါတယ္။ <br />အီးေမးလ္မ်ားနဲ႔ က်န္းမာေရးအေၾကာင္း သိခ်င္တာမ်ား ေမးေလ့ရွိတဲ့ က်မသူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ စာဖတ္သူမ်ားကိုလည္း ဒီလပိုင္းေတြမွာ စာျပန္နိုင္ဖို႔ မေသခ်ာတာမို႔ ဒီေနရာကေနဘဲ ေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္။ <br /><br /><br /><span id="fullpost">သန္းေခါင္ထက္ မနက္နိုင္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္<br />ငတ္မြတ္ျခင္းေတြနဲ႔ ခရီးထြက္ခဲ့ျပီ<br />ႏြမ္းႏြမ္းလ်လ် လြမ္းတယ္ <br />အဲဒီေနရာက အရင္လိုေမွာင္ပိန္းေနေပမယ့္ <br />လင္းလက္တဲ့ အေမ့ေမတၱာေတြထြန္းလင္းဆဲတဲ့ <br />ခမ္းနားတဲ့ အေဖ့ၾသဇာေတြ လႊမ္းမိုးဆဲတဲ့ <br /><br />ေက်းဇူးတင္လွ်က္<br />မြန္းသက္ပန္ (ေဆး ၁)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-6398077110223522001?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-82443215001111800052010-07-18T20:57:00.001+06:302010-07-18T21:05:20.776+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/TEMQ9rTfHOI/AAAAAAAAAj0/JsiWjw90PQg/s1600/index.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 132px; height: 88px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/TEMQ9rTfHOI/AAAAAAAAAj0/JsiWjw90PQg/s320/index.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495254622104657122" border="0" /></a><br />တနလၤာေန႔မို႔ ေဆးရံုမွာအေတာ္ေလး အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့က်မကို ကုတင္နံပတ္ ၁၃ က ကင္ဆာေရာဂါနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေန႔ကို ေစာင့္ေနတဲ့ အဖိုးအိုက သူ႔ဆီမွာ တနယ္တေက်းမွာ ေက်ာင္းဆရာမေလးအျဖစ္ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ သမီးတစ္ေယာက္ရွိေၾကာင္းနဲ႔ တစ္ခုေသာမနက္ဖန္မွာ သူ႔ဆီကို လာမွာျဖစ္ေၾကာင္း က်မကို ၀႔ံ၀႕ံၾကြားၾကြား ေျပာလာခဲ့ပါတယ္။<br />ပိန္လွီခ်ဳံးက်ေနတဲ့ အဖိုးအိုလက္ကို ဆုပ္ကိုင္ရင္း<br /><span id="fullpost"><br />ကၽြန္မဆီမွာလည္း ကၽြန္မကို နားလည္တတ္တဲ့ အေဖတေယာက္ရွိေၾကာင္း ျပန္ေျပာရင္း ဘယ္သူမွ ေစာင့္ေမွ်ာ္မေနတဲ့ အိမ္ကေလးဆီကို ျပန္လာျဖစ္ေတာ့ ညဥ္႔ကအေတာ္ေလး ေမွာင္ခဲပါ့ျပီ။ ျမဴေတြဆိုင္းေနတဲ့ ေတာနယ္တေနရာက ကၽြန္မဖုန္းကေလးကိုစစ္ၾကည့္ျပန္ေတာ့ Only emergency call ဆိိုတဲ့ စာသားကေလးေတြကဘဲ က်မအတြက္အေဖာ္ျဖစ္ခဲ့တယ္မဟုတ္လား။ အဲဒီေန႔က ေဖေဖ့ေမြးေန႔ေလ။<br /><br />အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ပိုစ့္မတင္နိုင္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဇြန္လ ၂၈ရက္ေန႔ ကၽြန္မေဖေဖရဲ့ ေမြးေန႔ေလး အမွတ္တရပါ။<br />မြန္းသက္ပန္ (ေဆး ၁)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-8244321500111180005?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-27736187829969348562010-07-11T17:46:00.003+06:302010-07-11T17:57:47.442+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/TDmqKwwJPZI/AAAAAAAAAjs/sWmhtov_LHo/s1600/food-collection.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/TDmqKwwJPZI/AAAAAAAAAjs/sWmhtov_LHo/s200/food-collection.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5492608322417278354" border="0" /></a><br />ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး ။ တစ္ခါတစ္ခါ ကၽြန္မတို႔ အမွတ္မထင္မိတာေလးေတြက ကၽြန္မတို႔ရဲ့ ပံုမွန္လည္ပတ္ေနတဲ့ တစ္ေန႔တာေေတြကို ပ်က္ျပားေစတတ္လို႔ပါ။<br /><br />ရင္ပူျခင္း ရင္ေခါင္းေအာင့္ျခင္း စတာေတြဟာ အစာအိမ္ေယာင္ျခင္း၊<br />အစာအိမ္နာနဲ႔ အစာမ်ဳိျပြန္မွ ၾကြက္သားမ်ား မလံုမႈေၾကာင့္ အက္ဆစ္မ်ား<br />အေပၚသို႔ျပန္တက္လာတဲ့ ေရာဂါမ်ဳိးမွာ ခံစားတဲ့ေ၀ဒနာတစ္ခုပါဘဲ။<br />လူတိုင္းျဖစ္နုိင္တယ္လို႔ မေျပာလိုေပမယ့္ နဂိုက အစာအိမ္ေရာဂါ အခံရွိသူ ေတြမွာ အစားအစာ မဆင္ခ်င္မိတဲ့အခါ ျဖစ္တတ္တာေတြမို႔ အမွတ္တရ ရွိေစခ်င္ရုံသေဘာမ်ဳိးပါ။<br /><br />သင့္မွာ အစာအိမ္နဲ႔ပတ္သတ္ျပီး ေရာဂါအခံရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ သင့္အစာအိမ္ကို<br />သက္သက္သာသာ အလုပ္လုပ္ခိုင္းတာဟာ အေကာင္းဆံုး နည္းလမ္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့...<br /><span id="fullpost">၁။ သင့္ကိုယ္သင္ ကေလးလို႔ သေဘာထားပါ။<br /><br />စားေသာက္ဆိုင္အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကေလးေတြအတြက္ စီမံထားတဲ့ စားပဲြအရြယ္အစား ရွိတာမို႔ သင့္အေနနဲ႔အလြယ္တကူ မွာယူ စားေသာက္နိုင္ မွာပါ။ ကေလးစာ ဆိုေပမယ့္ လူအေတာ္မ်ားမ်ားအတြက္ လံုေလာက္တဲ့ အစားအစာပါလို႔ ေဒါက္တာ Agrawl က ဆိုထားပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ေသာ သူေတြမွာ အစားအစာပမာဏကို ေလွ်ာ့ခ်ျခင္းအားျဖင့္<br />ရင္ပူေစတဲ့ ေ၀ဒနာမွ ကင္းေ၀းနိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />၂။ ေလာဘမၾကီးပါနဲ႔။<br /><br />အားနာစာနဲ႔ႏွေမ်ာစာ ေရွာင္ပါလို႔ ဆိုတဲ့အတိုင္း ၾကိဳက္လို႔၊ နွေမ်ာလို႔<br />စသည္ျဖင့္ စားမိတဲ့အခါ သင့္ရင္ကိုပူေလာင္ေစမွာ အမွန္ပါဘဲ။ အစားအစာကို တစ္ၾကိမ္တည္း အမ်ားအျပားစားမိတဲ့အခါ ေနာင္မွာ အစာအိမ္အခ်ဥ္ဓာတ္ တက္လာတတ္တာမို႔ ေကာင္းတဲ့အက်င့္ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သင္သတိထားမိဖို႔ပါပဲ။ မစားနိုင္ေတာ့ နွေမ်ာစရာမို႔ ဘာလုပ္မလဲလို႔ သင့္ကိုယ္သင္ ေစာဒကတက္တဲ့အခါ ဘယ္လိုစဥ္းစားမလဲ။ သင့္ရဲ့ ေနာက္တစ္နပ္စာအတြက္ ခ်န္ထားမယ္လို႔ သေဘာထားျပီး<br />အိမ္ကိုသယ္သြားလို္က္ပါေလ။ ပုပ္သိုး သြားနိုင္ေပမယ့္ သင့္မွာ<br />ရင္ပူျခင္းကင္းေ၀းနိုင္မွာအမွန္ပါ။<br /><br />၃။ ေရွာင္သင့္တာေလးေတြ<br /><br />စားေသာက္ဆိုင္ေရြးခ်ယ္တဲ့အခါ အသင့္ျပင္ထားတဲ ့အစားအစာေတြ ခ်ည္းမဟုတ္ဘဲ သင္ၾကိဳက္တဲ့အစားအစာေတြကို စိတ္ၾကိဳက္ေရြးခ်ယ္နိုင္တဲ့ ဆိုင္ကို သြားဖို႔ အေရးၾကီးျပန္ပါတယ္။ သင့္ရင္ကို ပူေစမယ့္ အဓိကအစားအစာႏွစ္မ်ဳိးကေတာ့ ၾကက္သြန္နဲ႔ အခ်ဥ္ရည္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ရင္ပူတဲ့ေ၀ဒနာမွ ကင္းေ၀းေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒါေလးေတြ ေရွာင္ေစခ်င္တာေပါ့ေလ။<br /><br />၄။ ျပင္ဆင္ပံုျပင္ဆင္နည္း<br /><br />အဆီမ်ားမ်ား ပါတဲ့ အစားအစာေတြကိုေရွာင္နိုင္တာက သင့္ရင္ကိုပူေလာင္ျခင္းမွ ကင္းေ၀းေစမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ French fries ၊ ၾကက္ေၾကာ္၊ ငါးေၾကာ္ စတဲ့အေၾကာ္ေတြကို ေလ်ာ့စားျပီး အဆီနည္းနည္းျဖင့္ စက္ျဖင့္ ကင္တဲ့ အသားမ်ားကို စားသံုးျခင္းဟာ သင့္ရင္ကိုပူေလာင္မႈ ေလ်ာ့က်ေစမွ ာပါ။ ဒီေနရာမွာ မီးေသြးနဲ႔ကင္တဲ့အကင္ေတြမွာ လူကိုဒုကၡေပးေစတာကိုလည္း သတိထားမိေစခ်င္ပါတယ္။<br /><br />၅။ အသီးအရြက္<br /><br />စားေသာက္ဆိုင္အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အသီးအရြက္သုပ္မ်ား ရနိုင္တာမို႔ အခ်ဥ္ဓာတ္၊ အဆီ နဲ႔အစပ္လြန္ကဲတဲ့ အသီးအရြက္သုပ္ေတြမျဖစ္ေစဖို႔<br />သင္တေစ့တေစာင္းၾကည့္ျပီးတဲ့အခါ စားသံုးနိုု္င္မွာျဖစ္ပါတယ္။<br />ဒီေနရာမွာေတာ့ ကာလံေဒသံအလိုက္ ခ်င့္ခ်ိန္ဖို႔ လိုတယ္လို႔ ျဖည့္စြက္ ေျပာခ်င္ပါတယ္။<br /><br />ဒါေၾကာင့္ ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ရင္ပူေလာင္တဲ့ ေ၀ဒနာ ခံစားေနရတဲ့ သူေတြအတြက္ ေန႔စဥ္လုပ္ေနက် အက်င့္ေလးေတြျဖစ္ေပမယ့္<br />ေမ့ေလ်ာ့မိတဲ့အခါ မခံခ်ိမခံသာ ျဖစ္ေစမဲ့ အေၾကာင္းခံေလးေတြမို႔ပါ။<br /><br /><br />မြန္းသက္ပန္ (ေဆး -၁)<br />ေလာကအလွ အြန္လိုင္း မဂၢဇင္း<br />၂၀၁၀ ခုနွစ္ ဇြန္လ ၁၃ ရက္<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-2773618782996934856?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-47194371118804151102010-06-14T00:48:00.003+06:302010-06-14T01:22:26.980+06:30<span style="color: rgb(51, 51, 255);">၂၀၁၀ခုနွစ္ ဇြန္လထုတ္ စရဏမဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပျခင္းခံရတဲ့ မြန္းသက္ပန္ရဲ့ ၀တၳဳတို တစ္ပုဒ္ပါ။</span><br /><br />ႏွင္းမႈန္ျဖဴျဖဴေတြနွင့္ ေဆာင္းမနက္ခင္းတစ္္ခုကို သူမရဲ့ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ညနဲ႔အတူ ထို္င္ေစာင့္ ေနေတာ့ ေၾကာက္စိတ္ကေလး ကလ<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/TBUnQdvsT5I/AAAAAAAAAjk/3baE1OBXCgA/s1600/moon+thet+pan_Page_1.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 228px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/TBUnQdvsT5I/AAAAAAAAAjk/3baE1OBXCgA/s320/moon+thet+pan_Page_1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5482331285209501586" border="0" /></a>ည္း အခန္းေထာင့္ တေနရာမွာ သူမတို႔ႏွင့္အတူ မခဲြမခြာ ရွိေနေပးဆဲ။ ဟုတ္ပါတယ္။ အဲဒီ ဒီဇင္ဘာရဲ့ ေဆာင္းည ေအးေအးေတြကို သူမေၾကာက္တယ္။ အထူးသျဖင့္ နွစ္သစ္ကူးခါနီး တစ္ရက္အလိုေလာက္က ျမဴးျမဴးၾကြၾကြ ညေတြကိုေပါ့…။<br />သက္ျပင္းမ်ဥ္းမ်ဥ္းခ်ကာ ပါးစပ္မွ အာေငြ႕မ်ားကို မႈတ္ထုတ္လိုက္ေတာ့ … “အဲဒီကေလးဆန္ဆန္အမူအရာ တခ်ဳိ႕ကို သေဘာက်ခ့ဲတာ” ဟု ေဆာင္းမနက္တစ္ခုမွာ ေျပာခဲ့သူတစ္ေယာက္ကို သတိရမိျပန္သည္။ စူးကနဲနာက်င္လာသည့္ ရင္၀ဆီသို႔ လက္မနွင့္ လွမ္းေထာက္ထားရင္း သူမရဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ ဆင္ေျခကိုသာ ရြတ္ဆိုမိျပန္သည္။<br />“ညီမေလးက ဘယ္တုန္းကမ်ား လူၾကီးဆန္ခဲ့လို႔လဲ ကိုရယ္...။”<br /><span id="fullpost"><br />သူမ တျမတ္တနိုးေခၚခဲ့ဖူးသည့္ နာမ္စားတခ်ဳိ႕ကို သတိရမိျပန္ေတာ့ အတိတ္ကအရိပ္ေတြက သူမ မေခၚပဲ ေရာက္လာၾကျပန္သည္။ တကယ္ဆို အတိတ္အခ်ိန္ေတြထဲမွာ ကာလအတန္ၾကာ စကားမ်ား ျပတ္ဆဲခဲ့ၾကတုန္းက သူမကိုယ္တိုင္ကလည္း ဘာလို႔မ်ား သူ႕ကို အဆက္အသြယ္မလုပ္ဘဲ စာေတြသာတြင္တြင္ ဖတ္ေနခဲ့မိပါလိမ့္ လို႔ ေတြးမိျပန္သည္။<br />အဲဒီအက်င့္ေတြကပဲ သူမကို ဆရာ၀န္ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္နိုင္ခဲ့သလို အဲဒီအက်င့္ ကေလးေတြကဘဲ အထီးက်န္ မာနၾကီးသူ တစ္ေယာက္အျဖစ္ နံမည္တြင္ ေစခဲ့ေရာ့သလား။<br />ကိုယ္ပိုင္လူမႈေရး ကိစၥေတြကို ေမ့ေပ်ာက္ထားျပီး လူနာေတြၾကားမွာ အခ်ိန္အေတာ္မ်ားမ်ားကို နစ္ျမႈပ္ေစခဲ့ျခင္းဟာ လူတစ္ေယာက္ကို ခဏတာေမ့ေလ်ာ့ေစဖို႔ အေကာင္းဆံုး ဆဲြေဆာင္ခ်က္လား ဒါမွမဟုတ္ ေစတနာ ဆရာမေလးအျဖစ္ ရပ္တည္နိုင္ဖို႔ လမ္းစေတြ မ်ားလား။ အဲဒါေတြကပဲ သူမကို အထီးက်န္က်န္ ဆန္ေစေရာသလား။<br />သူမ ကိုယ္တိုင္မသိနိုင္ခဲ့တဲ့ ေမးခြန္းေတြနဲ႔ သူမဘ၀ နစ္ျမႈပ္ေစခဲ့တာ ၾကာခဲ့ျပီထင္ပါရဲ့။<br />ဒါဆိုလည္း အဲဒီ ျပတ္ေတာင္းမႈေတြကို ဘာလို႔မ်ား သူမ ထိန္းမထားခဲ့မိပါလိမ့္။ ခံျပင္းခ်က္တစ္ခ်ဳိ႕ႏွင့္ သူမကိုယ္သူမ အျပစ္တင္မိျပန္ေတာ့ ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ တိုးထြက္လာတဲ့ သူမနွလံုးသားမွ အသံတစ္ခ်ဳိ႕က လဲြလို႔ တျခားမရွိခဲ့ျဖစ္ပါ။<br />“ခ်စ္လို႔ေပါ့ … ရွင္ရယ္။ ”<br />ျပတ္ေတာက္ျခင္းေတြေနာက္မွ သတိတရ ဖုန္းဆက္ျခင္းက သူမကို မွားယြင္းမႈတစ္ခု ေပးေစတယ္ဆိုတာ သူမ ဘာလို႔မ်ား မသိခဲ့ပါလိမ့္…။<br />“+13x0x0x0x0x….”<br />ဖုန္းနံပါတ္ကေလး တစ္ခုကို ႏႈတ္ကရြတ္မိေတာ့ သူမႏွင့္ သူစကားေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတဲ့ အျဖစ္ေတြ က မေန႔တေန႔ကလုိလို။ အလုပ္ ကိစၥကလဲြလို႔ အျပင္ဖုန္းေတြ သိပ္ဆက္ေလ့ ဆက္ထမရွိတဲ့ သူမအဖို႔ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ ဖုန္းနံပတ္တစ္ခုကို သတိတရရွိျဖစ္ေနတာ သိပ္ေတာ့ မထူးဆန္းခဲ့ဘူးဆိုေပမယ့္ သူမအိမ္ကို ဖုန္းဆက္ျပီးတိုင္း အဲဒီဖုန္းနံပတ္ကေလးကိုပါ နွိပ္ခ်င္ခဲ့တဲ့ ဆႏၵေတြအေၾကာင္း သူမရဲ့ တိုးတိုးေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းမ ကိုရင္ဖြင့္ျဖစ္ေတာ့ သူမကို အျဖစ္သည္းလြန္းတယ္လို႕ ဆိုခံခဲ့ရဖူးတယ္မဟုတ္လား။ ထိုဆႏၵတို႔ႏွင့္ ဆန္႔က်င္စြာ ဖုန္းေခၚဖို႕ ေနွာင့္ေနွးခဲ့တာ မဟုတ္ေပမယ့္ ဖုန္းနံပတ္ႏွိပ္ျပီး ျပန္ခ်ျဖစ္ခဲ့သည့္ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ား စြာေတြကိုေတာ့ သူမရဲ့ အားငယ္ျခင္း ပင္ကိုယ္စိတ္ခံ တစ္ခ်ဳိ႕ႏွင့္ အတူလွ်ဳိ႕၀ွက္ထား ခ်င္မိခဲ့ပါသည္။<br />ဆိတ္ျငိမ္တဲ့ တိတ္ဆိတ္ျခင္းတိုင္းရဲ့ ေနာက္ကြယ္မွာ ေျပာင္းလဲမႈေတြ ရွိတယ္ဆိုတာ သူမ သိခဲ့ေပမယ့္ သူမႏွလံုးသားကို သူမ မေျပာင္းလဲနိုင္ခဲ့ဘူးဆိုတာ ေမ့ေနခဲ့တဲ့အခါ သူမႏွလံုးသားကို သူမကိုယ္တိုင္ မွားယြင္းစြာ က်ဴးလြန္ခဲ့မိတာလည္း အဲဒီ ေဆာင္းရက္ေတြမွာပဲ မဟုတ္လား။ တကယ္ဆို… တကယ္ခ်စ္ၾကတယ္ ဆိုတာကိုသာ ေစာေစာက နားလည္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ သူမကုိယ္တိုင္လည္း ဆက္သြယ္ သင့္သလို အခုအခ်ိန္ ဆိုလည္း သူမဘ၀ေလး မိသားစုတစ္ခုအျဖစ္ ေပ်ာ္ေနနိုင္မွာ ေသခ်ာနိုင္ပါရဲ့။<br />ဒါေပမယ့္ သူမကိုယ္သူမ ျပန္မေတာင္းပန္ ခ်င္ပါဘူး။<br />အဲဒီလုိပဲ ေနာင္တလည္း သူမ မရခ်င္ဘူး။<br />မွတ္မိသေလာက္ မညာတမ္း၀န္ခံရရင္ ပထမဆံုးအၾကိမ္ သူ႕ဆီကို ျပန္ဖုန္းဆက္ခဲ့စဥ္က သူမ ႏႈတ္ခမ္းသားမို႔မို႔ေတြ တဆတ္ဆတ္ တုန္္ေနခဲ့သလို သူမရဲ့ သြယ္လွ်လွ် လက္ကေလးေတြလည္း တုန္ယင္ေနခဲ့တာဘဲေလ။<br />ေအးစက္တဲ့ ေလသံတစ္ခုနဲ႔ ေနာင္မွ ျပန္ဆက္မယ္လို႔ ဆိုလာတဲ့အခါ သူမ ေတာင္းပန္တိုးလွ်ဳိးျဖစ္ခဲ့ရင္း ေနာင္ရက္ေတြမွာ ဖုန္းဆက္ဖို႔ အားတုန္႔အားနာမႈတစ္ခုနဲ႔ ဖုန္းသံေတြပဲ ရက္ဆက္ေမွ်ာ္ေနခဲ့မိတာကမ်ား သူမသိပ္ကို ေခတ္ေနာက္က်ေနေရာ့သလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အျပဳသေဘာ ဆန္လြန္းေနေရာ့သလား။ ခြဲခန္းတစ္ေနရာက စိတ္ဖိစီးတဲ့ ရုန္းကန္မႈေတြနဲ႔ ႏြမ္းႏြမ္းလွ်လွ်အိမ္ျပန္ခဲ့တဲ့ သူမဟာ ဖုန္းသံတိတ္ေနသူကို သမရိုးက် အလုပ္ရႈပ္ေနသူလို႔ ထင္မိခဲ့တာကေရာ…။<br />တဘက္သတ္ဆန္ဆန္ အေတြးေတြ ၀င္လာျပန္ေတာ့ သူမေခါငး္ကို တြင္တြင္ခါမိျပန္သည္။ သူနွင့္ ပတ္သတ္လာလွ်င္ သူ႕အခက္အခဲမ်ားကို မသိစိတ္မွ တိတ္တဆိတ္ နားေထာင္ခ်င္ခဲ့ျခင္းကို မရပ္တန္႔နိုင္တာ လက္ရွိအခ်ိန္ ထိတိုင္ပဲ ျဖစ္မည္ထင္သည္။ တကယ္မခ်စ္ခဲ့ဘူး ဟုဆိုေသာ စကားလံုးေတြကို လက္မခံနိုင္ေသးသ၍ သူမကေတာ့ ျပန္မဆံုခ်င္သည့္တိုင္ သူ႕အား နားလည္ခ်င္ေနမိသည္။<br />ေဆာင္းည ေလေအးက သူမရပ္ေနရာ ျပတင္းနားမွ ျဖတ္တိုက္သြားျပန္ေတာ့ ၀တ္ထားသည့္ အေပၚျခံဳ အက်ီခပ္ပြပြကို ကိုယ္ေရွ႕ပိုင္းသို႔ ဆဲြယူလိုက္ကာ အခန္းထဲမွ မီးဖိုေရွ႕ကိုေျပာင္းထိုင္ရင္း အလင္းေရာင္လာမည့္ ေတာင္ေစာင္းတေနရာကို ေငးၾကည့္ေနျဖစ္လိုက္သည္။<br />စားပဲြေပၚက သူမဟန္းဖုန္း အနက္ကေလးကို ျမင္လိုက္မိေတာ့ အတိတ္ကာလမွ ဖုန္းသံခပ္လြင္လြင္က သူမႏွလံုးသားကို နာနာက်င္က်င္ ရိုက္ခတ္လာျပန္သည္။<br />“က်န္းမာေရး ဂရုစိုက္ေနာ္ ညီမေလး၊ ကုိ… ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဆရာ၀န္ေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေအာင္ လည္းၾကိဳးစား၊ ဟုတ္လား ”<br />ဖုန္းထဲမွ အဲဒီအသံ ခပ္ၾသၾသရွရွတို႕က သူမအခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ငတ္မြတ္ေနခဲ့သည့္ သူမခ်စ္ခဲ့ဖူးသူ တေယာက္၏ ထံုးစံအတိုင္း သူမအား ညိႈ႔ငင္အားေကာင္းစြာ ဆဲြေဆာင္ခဲ့တာေတာ့ အမွန္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ “ဟုတ္ကဲ့ ကုိ ” ဆိုသည္႔ စကားကလဲြလို႔ သူမ ဘာမွျပန္မေျပာနိုင္ခဲ့ေအာင္ သူမႏႈတ္ဆံြ႕ ခဲ့ရသည္ေလ။ အကယ္၍မ်ား ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ သူျပန္ဆက္သြယ္ခဲ့တဲ့ အဲဒီညေနက သူ႕ရဲ့ မဂၤလာပဲြအတြက္ အလုပ္ရႈပ္ေနခဲ့သည့္ ညေနခင္းေတြထဲက တစ္ခုဆိုတာ သူမ သိခဲ့ပါလွ်င္ အဲဒီဖုန္းကေလးကို သူမ ကိုင္ခဲ့ပါမည္လား။<br />“ဟင့္အင္း ။ ”<br />ျငင္းဆိုခ်က္မဟုတ္တဲ့ မသိျခင္းေတြက သူမေခါင္းတစ္ခုလံုးကို မူးေ၀ေစေတာ့ သူမမ်က္နွာငံု႕ဟာ ခပ္အုပ္အုပ္ ငိုရိႈက္လိုက္မိသည္။ ကေလးတစ္ေယာက္လို ငိုခ်င္ေနမိတဲ့ သူမကို ဆရာ၀န္မၾကီးျဖစ္ေနေပမယ့္ ကေလးဆန္ခ်င္တုန္းလို႔ သူ ဆုိခ်င္ဦးမွာလား ။<br />ဒါဆိုလည္း ညီမေလးက ဘယ္တုန္းကမ်ား လူၾကီးဆန္ခဲ့လို႔လဲ ... လို႔ သူမေျပာခဲ့ဖူးေသာ စကားမ်ားကိုသာ ထပ္ခါတလဲလဲ ရြတ္ခ်င္ခဲ့ပါသည္။ တကယ္တမ္းသာ သူမ ကေလးဆန္တယ္ဆိုရင္ တစိမ္းေတြရဲ့ အလည္မွာ သူမကို ဘာလို႔မ်ား စိတ္ခ်လက္ခ် အေဆြးေတြ တျပံဳတမနွင့္ သူထားရက္ခဲ့ပါလိမ့္။<br />……………………………………………………………<br />မမ…<br />အခန္း၀ဆီမွ ေခၚသံႏွင့္အတူ သူနာျပဳဆရာမေလး ေအမီေရာက္လာတာမို႔ ဟန္ကိုယ့္ကာ နားစြင့္ရင္း။။။<br />မမ…<br />ခဲြခန္းအသင့္ျဖစ္ပါျပီ။ ေမ့ေဆးဆရာ၀န္က မမ ကို အေၾကာင္းၾကားခိုင္းပါတယ္ရွင္။<br />“ေအာ္… ေအး ။ စလို႔ရျပီ္ ေျပာေပးပါ ေအမီရယ္။ ”<br />သူမမ်က္ရည္စတို႔ ကို ခပ္သြက္သြက္သိမ္းကာ လက္ေဆးခန္းဆီသို႔ ဦးတည္ရင္း စိတ္အစဥ္တို႔ကို ျပန္လည္ စုစည္းေနလိုက္သည္။ ေဆာင္းည တို႔ကို သူမၾကံဳရေလတုိုင္း မက်က္နုိင္သည့္ ဒဏ္ရာေတြကို သူမဘယ္လိုမ်ားကုရမလဲ ဆိုတာ သူမ မသိနိုင္ေသးသ၍ ေတာ့ သူမရဲ့ ေဆာင္းည ဒဏ္ရာေတြက ရင္းေနဦးမွာပဲ မဟုတ္လား ။<br />“ဟင္း…”<br />ေဆြးေျမ႕စရာ အတိတ္ေတြကို ခဲြခန္း၀မွာ ခ်ိတ္ထားခဲ့ရင္း သူမ ခဲြခန္းကေလးဆီသို႔ ေျခလွမ္းသြက္သြက္ ျဖင့္၀င္ခဲ့လိုက္ေတာ့ ေစာေစာက ငိုရႈိက္ေနသူလို႔ မထင္ရေလာက္ေအာင္ သူမက ခဲြစိတ္ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္၏ မာန္အျပည့္ႏွင့္။<br />စြန္႕လႊတ္ခံရျခင္းရဲ့ ေနာက္ဆက္တဲြအျဖစ္ သူမပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရတာေတြ ထဲမွာ ဒါဏ္ရာေတြ ဗရပြနဲ႔ လွပေနနိုင္ခဲ့သည့္ သူမရဲ့ နွလံုးသားေလးနဲ႔အတူ သူမ လူနာေတြအတြက္ ေမတၱာေတြ ေပးဖို႕ အခ်ိန္ ပိုနိုင္ခဲ့သည္ဟု ဆိုလာခဲ့ပါလွ်င္ အဲဒီျဖစ္တည္မႈအတြက္ သူမကို ဒါဏ္ရာေပးခဲ့သူကိုသာ တိတ္တဆိတ္ ေက်းဇူးတင္ခ်င္မိပါသည္။<br />မြန္းသက္ပန္ (ေဆး ၁)<br /><br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-4719437111880415110?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-33247753570684970152010-06-05T19:58:00.005+06:302010-06-08T00:35:51.851+06:30စုတ္ခ်ာေသာ သူမဘ၀သည္ ကိန္းဂဏန္းမ်ားနွင့္တူခဲ့ပါလွ်င္ ဘ၀အစျဖစ္ေသာ “တစ္”ေပါင္းမ်ားစြာကို မညည္းမညဴ စိတ္မေလွ်ာ့တမ္းေရးသားနိုင္ရန္ အားေပးခဲ့ေသာ သူမေဖေဖႏွင့္ သူမမိသားစုအား ေက်းဇူးတင္မိသလို ၊ ထို “တစ္” ေပါင္းမ်ားစြာ၏ ေနာက္မွ “သုည”မ်ားကို ျဖည့္စြက္ေပးခဲ့ေသာ စာဖတ္ပရိတ္သတ္မ်ားအားလည္း အထူးေက်းဇူးတင္လွ်က္ <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/TApUaFETiFI/AAAAAAAAAjc/-dBRqjjVQyQ/s1600/222.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 141px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/TApUaFETiFI/AAAAAAAAAjc/-dBRqjjVQyQ/s320/222.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5479284703663196242" border="0" /></a>…<span id="fullpost">သံုးမိုးတဲ့လား<br />အေဖာ္မပါတဲ့လမ္းမွာ<br />သူတကာလို ပင္မျမင့္ခဲ့ေပမယ့္<br />အေျခမွာ ျဖန္႔ခင္းမဲ့ျမက္ပင္မ်ားလို<br />၀န္းက်င္ကို စိမ္းစိုစမ္းခ်င္စိတ္နဲ႔<br />စမိတဲ့ အနုပညာလမ္းမွာ<br />ျဖန္းပက္မဲ့ အားအင္မိုးစက္မ်ားနဲ႔အတူ<br />ဆက္ေလွ်ာက္စမ္းခ်င္လုိ႔<br />ေဖးကူမယ္မဟုတ္လား<br /><br />“ေဖေဖေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ေသာ” ဆိုတဲ့ ဒီေနရာ ကေလး ၃ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ…<br /><br />မြန္းသက္ပန္ (ေဆး -၁)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-3324775357068497015?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-83541432734998186102010-05-26T17:26:00.003+06:302010-05-26T17:38:00.178+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S_0AC9jyT5I/AAAAAAAAAjU/WX3BI9rSYqA/s1600/images.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 130px; height: 87px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S_0AC9jyT5I/AAAAAAAAAjU/WX3BI9rSYqA/s200/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5475532772836790162" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘာရယ္မဟုတ္ ေဆးရံုက အျပန္ အြန္လိုင္းတက္ျဖစ္တဲ့အခိုက္ ေဖေဖ ေဆးရံု တင္ထားရတယ္ဆိုတဲ့ offline message တခ်ဳိ႕က chat history ကိုတုိး၀င္လာတဲ့အခါ က်မတကယ္ကို တုန္လႈပ္မိတာ ပါဘဲ။ <o:p></o:p></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိုးအကုန္ ေပမယ့္ ေဆာင္းအ၀င္မို႔ ျမဴေတြဆိုင္းေနတဲ့ ဒီျမိဳ႕ကေလးမွာ ဖုန္းလိုင္း ဆက္သြယ္မႈေတြ မေကာင္းလွတာေၾကာင့္ အိမ္နဲ႔အဆက္အသြယ္ မရနုိင္တဲ့က်မမွာ ဆုေတာင္းရံုကလဲြလို႔ ဘာမ်ားတတ္နိုင္မွာလဲေလ။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူမႈေရးဆန္လွတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ေပမယ့္ ေဖေဖ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ လႊမ္းမိုးေနတဲ့ က်မ မြန္းသက္ပန္ရဲ့ ဘေလာ့ဂ္ကေလးမွာလည္း ေဖေဖ့အေၾကာင္းေတာ့ တင္ခြင့္ရွိတယ္မဟုတ္လား။ <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခပ္စုတ္စုတ္ ဖုန္းကေလးကို အၾကိမ္ၾကိမ္ႏွိပ္ေနခဲ့ေပမယ့္ မရနိုင္ေသးတဲ့ ဆက္သြယ္မႈက က်မရဲ့ စိုးရိမ္စိတ္ေတြကိုသာ ရွင္သန္ၾကီးထြားေစခဲ့ဆဲပါ…<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-8354143273499818610?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-65914653132702759562010-05-21T01:06:00.005+06:302010-05-21T01:39:29.919+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S_WCBml2rRI/AAAAAAAAAjM/tdE8kR57MSg/s1600/moon_tp_cover.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 200px; height: 117px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S_WCBml2rRI/AAAAAAAAAjM/tdE8kR57MSg/s200/moon_tp_cover.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5473423886189505810" border="0" /></a><br />စေနေန႔ ေန႔လည္။<br /><br />“ဟူးးးးး”<br /><br />ေန႔တ၀က္ အလုပ္ပိတ္တာမို႔ ေဆးခန္းအျပန္လမ္းရွိ တစ္ပတ္ေစ်းကေလးမွ ၀ယ္လာသည့္ ဟင္းခ်က္စရာမ်ားကို ျပင္ဆင္ရင္း ေတာင့္တင္းေနေသာ သူမေျခေခ်ာင္းမ်ားကို စိတ္လြတ္လက္လြတ္ ဆန္႔ခ်ထားလိုက္သည္။ လကုန္ပိုင္းမို႔ ပိုက္ဆံ သိပ္မက်န္ေတာ့တာေၾကာင့္ ျဖစ္သလိုစီစဥ္ရမည့္ သူမညေနစာက ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းထမင္းနွင့္ အာဖရိကမွ ပဲတစ္မ်ဳိးအျပင္ အေထြအထူးမရွိလွ။ ဒီလိုရက္ေတြမွာ လြမ္းစရာအေကာင္းဆံုးက ငယ္ငယ္က အဆင္သင့္စားခဲ့ဖူးသည့္ အေမ့အိမ္က ထမင္း၀ိုင္းကေလးပဲ ျဖစ္မည္ထင္သည္။<br />“ဆရာမ ရွိပါသလား ။ ဆရာ၀န္လာပင့္တာပါ ”<br /><span id="fullpost"><br /><br /><br /><br />အိမ္ေရွ႕ဘက္ဆီမွ ေခၚသံတစ္ခုေၾကာင့္ တခါးေပါက္ဆီသို႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အသက္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ ကပၸလီ အေမအို တစ္ေယာက္။ ရိုးရာ ခ်ည္ထည္ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းကိုျခံဳထားျပီး ေတာင္ေ၀ွးရွည္ကိုအားျပဳကာရပ္ေနသည့္ အေမအို၏ပံုစံက ေဒသခံနတ္ဆရာမ်ားပံုစံအတိုင္းမို႔ သူမေျခလွမ္းတို႔ ေနာက္တြန္႔ကာ ေတြေ၀ေနမိေသးသည္။ ဒီရြာကေလးမွာ ေနသားက်စျဖစ္ေနတာမို႔ အရင္လို သည္းသည္းလႈပ္ ေၾကာက္တာမဟုတ္ေပမယ့္ ေမွာင္ရီတေရာ ညေနေစာင္းက သူမကို ေျခာက္ျခားေစတာေတာ့ အမွန္။<br /><br />“karibu mama… … ”အေမအိုကို ဧည့္၀တ္ေက်စကားဆိုရင္း အက်ဳိးအေၾကာင္း ေမးျမန္းေနေပမယ့္ ဒီလိုပိတ္ရက္မ်ဳိးမွာ လူနာအိမ္သို႔ မလိုက္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ေန႔စဥ္ ေဆးခန္းသို႔ တစ္နာရီခဲြ အသြားအျပန္ေလွ်ာက္ရေသာခရီးုက သူမကို အျပီးအပိုင္ ပင္ပန္းေစခဲ့ျပီေလ။ သိပ္မေ၀းပါဘူးလို႔ ဆိုလာေပမယ့္ သူတို႔ဆီက မေ၀းတဲ့ခရီးက မႏၱေလး တစ္ျပထက္ဆိုးတာေၾကာင့္ မယံုခ်င္လွေပမယ့္ အမယ္အိုတစ္ေယာက္တည္း တကူးတကလာရတဲ့ခရီးမို႔ ေစာတကတက္မေနေတာ့ဘဲ ေဆးလြယ္အိတ္ကိုျပင္ျပီး အမယ္အိုေနာက္သို႔ ခပ္သုတ္သုတ္လိုက္ခဲ့လိုက္သည္။<br /><br />“ ေလကလည္း ေအးလိုက္တာေနာ္ ”<br /><br />တကိုယ္တည္း ညည္းညဴရင္း အေႏြးထည္အေဟာင္းကေလးကို ဆုပ္ကိုင္ကာ သူမေျခလွမ္းတို႔ကို ခပ္ျမန္ျမန္ခ်ျဖစ္လိုက္သည္။ ေဆာင္းညေနေစာင္း ခ်မ္းေအးလွသည့္ေလက ေတာင္တန္းမ်ားကိုျဖတ္ကာ တိုက္ခတ္သြားျပန္ေတာ့ သူမကိုယ္ကေလးက ေလထဲမွာ လြင့္ခနဲခံစားရသလို ေတာင္တက္ေတာင္ဆင္း ခပ္မတ္မတ္လမ္းမ်ားမို႔ တခ်က္တခ်က္တြင္ လူတစ္ေယာက္ေလွ်ာက္စာ ေတာင္ေစာင္းလမ္းမ်ားက သူမကိုေခ်ာက္တြင္းသို႔ တြန္းပို႔ေနသလိုလို။ အေ၀းေတာင္စြန္းကေလးေပၚမွ လက္ညိဳးသာသာ အရိပ္မွ်သာ ျမင္ရေတာ့ေသာ သူမေနသည့္ တိုက္အိမ္ျပာျပာကေလးဆီသို႔ ေနမ၀င္ခင္ ျပန္ေရာက္ပါ့မလားလို႔ အေတြးပိုရင္း ေျခတစ္ခ်စာ လမ္းမ်ားကိုသာ အျမန္ကုန္ဆံုးခ်င္လွသည္။<br /><br />နာရီ၀က္ခန္႔လမ္းေလွ်ာက္အျပီးမွာ သူမတို႔ဦးတည္ရာ ရႊ႕ံျဖင့္ျပဳလုပ္ထားေသာ တဲတန္းကေလးက ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတာေတြ႕ရတာမို႔ အနည္းငယ္ေပ်ာ္မိေပမယ့္ ဆယ္ေပခန္႔ ေျမခန္းကေလး၏ ေမွာင္ျပျပအလင္းေအာက္မွာ လူတစ္ေယာက္ သူမအားေစာင့္ေမွ်ာ္ေနပံုက ရင္ကိုု ဆုတ္ဆဲြလိုက္သလို နာနာက်င္က်င္ ခံစား ရျပန္သည္။<br /><br />ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းပင္ ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါးအသံမ်ားျဖင့္ ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ေသာသူက လြန္ခဲ့သည့္သံုးနွစ္ကတည္းက ကိုယ္တစ္ပိုင္းေသကာ အိပ္ရာထဲလဲေနသူ ကပၸလီ အဖိုးအို တစ္ဦး။ အဲဒီတုန္းက ဒီနယ္မွာရွိသည့္ တစ္ခုတည္းေသာေဆးရံုသို႔ သူ႔ကို သယ္ေဆာင္သြားေပမယ့္ ေက်းလက္ေဒသ၏ မျပည့္စံုေသာကုသမႈမ်ားေအာက္မွာ ေလာကဓံကို ၾကံ႕ၾကံ႕ခံသူတစ္ဦး။<br /><br />သူမတို႔ ျမန္မာျပည္လို ဓနိမိုးထရံကာမဟုတ္ပဲ ဓနိမိုးေျမကာ ေျမမႈန္႔ၾကမ္းခင္းေပၚက ျမက္ေမြ႕ရာခပ္ပါးပါးမွာ ၃ႏွစ္တိုင္ လဲေလ်ာင္းေနခဲ့သူ ထိုေတာင္သူၾကီးကိုျမင္ေတာ့ သူမအလုပ္လုပ္ခဲ့သည့္ ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကီးမွ ဆရာ၀န္မ်ား ေတာင္လိုပံုေနသည့္ၾကားမွာ ေငြကိုလမ္းခင္းကာ ေဆးကုသမႈကိုခံယူေနေသာ အခ်ဳိ႕ေသာလူနာမ်ားကို သတိရမိျပန္သည္။ ဒီလိုေက်းလက္ေဒသမွာေတာ့ ေဒသခံေတာင္သူမ်ားက ေဆးဖိုးမတတ္နိုင္သည့္အျပင္ ဆရာ၀န္ဆိုတာကလည္း မူးလို႔ေတာင္ရႈစရာ ရွိတာမဟုတ္။<br /><br />ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကီးဆရာ၀န္ဘ၀မွာ ေဆးရံုအသြားအျပန္ ကားကေလးေမာင္းကာ ေက်ာ့ေက်ာ့ေလးေနခဲ့သူ သူမက ခုေတာ့ အနီးအနား ရြာႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေပါင္းကာမွ တစ္ဦးတည္းသာရွိေသာ ဆရာ၀န္မို႔ သူနာျပဳအလုပ္ေသာ ဘာေကာ ခဲြျခားမေနနိုင္ဘဲ အေရးၾကီးရင္ လူနာရွိရာအရပ္သို႔ လိုက္ပါရသည္က သူမ၏ ေန႔စဥ္ဘ၀ေတြထဲက တစ္ခုပဲျဖစ္သည္။<br />ထိုသို႔ေသာလူနာမ်ား၏ ထံုးစံအတိုင္း ကိုယ္အေလးခ်ိန္ဖိမိသည့္ေနရာတြင္ အနာေပါက္သည္ဟူေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ သူမကို အိမ္ပင့္ခဲ့ေပမယ့္ ဒီေျမတဲကေလးရဲ့ လက္ရွိပတ္၀န္းက်င္မွာေတာ့ ထိုထက္မကေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနွင့္ ျပည့္ေနသည္ ဆိုတာကိုေတာ့ သူမဘယ္လိုမွ ျငင္းဆန္လို႔ မရနိုင္ပါေလ။<br /><br />ကာလရွည္စြာ ဆရာ၀န္နွင့္မေတြ႕ရသည့္ သူတို႔ဘ၀က အရာအားလံုးကို ဆရာ၀န္ဆိုေသာ လူထူးလူဆန္းဆီမွ ေတာင့္တခ်င္ေနသလိုလို။ နတ္သၾကားမဟုတ္ေသာ ဆရာ၀န္ေပါက္စတစ္ေယာက္ျဖစ္သူ သူမက အရာအားလံုးကို မစြမ္းသာသလို လူနာမ်ားကိုလည္း မျဖစ္နိုင္ေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား ျဖင့္ မရွင္သန္ေစလိုပါ။ ထို႔အတူ ျပင္းထန္ေသာ စကားလံုးမ်ားျဖင့္လည္း သူတို႔၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သစ္ပင္မ်ားကို မရိုက္ခ်ဳိးခ်င္။<br />“ဟင္းးးးးးးးး”<br /><br />သက္ျပင္းမ်ဥ္းမ်ဥ္းခိုးခ်ရင္း သူမလုပ္စရာရွိသည္မ်ားကိုသာ ဆက္လုပ္ေနလိုက္သည္။ တခုတည္းေသာ တံခါးေပါက္ဆီမွ ပိန္လွီလွီ ေျမးငယ္ေလး ႏွစ္ေယာက္၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်က္လံုးမ်ားက ညိဳေမွာင္ေသာ အသားေရာင္ၾကားမွာ ပိုလို႔ အေရာင္ေတာက္ပေနသည္ဟု ထင္မိေသးသည္။<br /><br />“ +++ ---+++”<br /><br />လူနာ ေန႔စဥ္ျပဳစုနည္းနွင့္ ေဆာင္ရန္ေရွာင္ရန္မ်ားကို သူတို႔ဘာသာစကား မေတာက္တေခါက္ျဖင့္ ရွင္းျပေတာ့ ေ၀ဒနာရွင္ထိုုလူၾကီးက ၀မ္းသာအားရျဖင့္ ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါးမပီေသာ စကားမ်ားေျပာကာ တုန္႔ျပန္ျပန္သည္။<br /><br />အခ်ိန္အေတာ္ၾကာစကားေျပာျပီးေနာက္ အဖိုးအိုကို ႏႈတ္ဆက္ကာ ထြက္လာလုိက္ေတာ့ ေျမတဲကေလးက ညသန္းေခါင္ယံလို တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ သြားျပန္သည္။<br /><br />“ေနာက္အပတ္ စေနေန႔ညေနလည္း ဆရာမ ဦးေလးကို တစ္ေခါက္လာၾကည့္ပါဦးမယ္ရွင္ … ”<br /><br />ေမွာင္ရီသန္းေနေသာ ေဆာင္းညေနရႈခင္းကို သူမတစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္လိုက္ျပီး ထိုလူၾကီးအား အရိုအေသေပးကာ သူမကိုကမ္းလွမ္းလာသည့္ ကေလးငယ္နွစ္ေယာက္၏ လက္ကိုဆဲြကိုင္ရင္း ေျမနီလမ္းကေလးအတိုင္း ထြက္ခြာလာခဲ့လုိက္သည္။ ဒီလိုမျပည့္စံုတဲ့ ေဒသကေလးမွာ သူမ တတ္နိုင္တဲ့ ေဆးပညာ၊ ေဆး၀ါးမ်ားကို ေပးျပီးသည့္အဆံုးမွာ ေပးခ်င္ဆံုးအရာက သူမရင္ထဲမွာ အျမဲတမ္းရွင္သန္ေနသည့္ ေမတၱာေတြသာ ျဖစ္တာမို႔ ေ၀းလွသည့္ခရီးအတြက္ သူမကိုယ္သူမလည္း ေစာဒက မတက္ခ်င္ေတာ့ပါ။<br /><br />“သားတို႔… အဖိုးကို ေစာင့္ၾကည့္ေနဦး အဖြားဆရာမေလးကို အိမ္ျပန္ပို႔လိုက္ဦးမယ္ ”<br /><br />အမယ္အိုက အသံနွင့္အတူ သူမေနာက္မွ ကပ္ပါလာရင္း<br /><br />“ဆရာမေလး ကၽြန္မကို ခဏေစာင့္ပါဦးေနာ္ ”<br /><br />“ဟုတ္ကဲ့ပါရွင္ ရပါတယ္။ ”<br /><br />ေျပာေျပာဆိုဆုိနွင့္ အမယ္အိုက ေျမတဲပုပုကေလးသို႔ျပန္၀င္သြားျပီး ျခင္းေတာင္းအစုတ္ကေလးနွင့္ အတူျပန္ထြက္လာကာ<br /><br />“ဆရာမကေလးကို အိမ္ပင့္ခ်င္လို႔ ကၽြန္မ မနက္အေစာၾကီးကတည္းက ဖုတ္ထားတဲ့ေပါင္မုန္႔ပါ။ ဆရာမေလးအိမ္ကို အေရာက္ပို႔ေပးမယ္ေနာ္…”<br /><br />“အာ မဟုတ္တာ အေမရယ္ ေနပါေစ။ ဦးေလးစားဖို႔ယူထားလိုက္ပါ ”<br /><br />“အဘယ္… (ေဒသခံစကား ျဖင့္ ရွင္ ဟူေသာ အာေမတိတ္ ျဖစ္သည္) မဟုတ္တာ။ ဆရာမ ဦးေလးကလည္း ဆရာမေလးကိုေပးဖို႔ ေသခ်ာစီစဥ္ခိုင္းတာ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မဒီေန႔ ေစ်းေတာင္မထြက္ဘူးေလ။ ”<br /><br />“ေၾသာ္ .. ”<br /><br />ဟုတ္ပါရဲ့။ မနက္က ေစ်းသြားေတာ့ သူတို႔ေရာင္းသည့္ ဟင္းရြက္ခင္းကေလးေနရာမွာ လစ္ဟာေနတာကို သူမအမွတ္တမဲ့သတိထားခဲ့မိေသးသည္မဟုတ္လား။<br /><br />“ယူပါဆရာမေလးရယ္.. ဒါက ကၽြန္မတို႔ေဒသ ဓေလ့တစ္ခုမို႔ပါ။ ေနာက္ ဒီအိမ္ကို ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ လာျပီးၾကည့္ေပးတာလည္း အေမတို႔တစ္သက္မွာ ဒါပထမဆံုးအၾကိမ္ပဲေလ။ ”<br /><br />အမယ္အိုက ေတာင္းပန္စကားဆိုလာေတာ့ အလိုလိုမ်က္ရည္၀ဲမိေသာ သူမမွာ ျငင္းရခက္ျပန္ေခ်သည္။ တစ္နယ္သားဆရာ၀န္မို႔ ၾကီးက်ယ္သည္ဆိုသည့္ အထင္မ်ဳိးကိုလည္း နယ္ခံလူမ်ား စိတ္မွာ မရွိေစခ်င္တာမို႔ အျပံဳးတစ္ခုျဖင့္လက္ခံရင္း …<br /><br />“ေနာက္တခါ ကၽြန္မဦးေလးကို လာၾကည့္ရင္ေတာ့ ဘာမွ မေပးေစခ်င္ဘူးအေမ။ ဒါေလးေတာ့ ကၽြန္မကို ကတိေပးေစခ်င္တယ္ ”<br /><br />အေမအို၏ ေခါင္းတစ္ညိတ္အဆံုးမွာ သူမတို႔နွစ္ေယာက္သား အိမ္ျပန္လမ္းကေလးအတိုင္း ေလွ်ာက္လာခဲ့လိုက္သည္။ ေန၀င္ရာဘက္ဆီသို႔ သူမေရွ႕မွဦးေဆာင္ကာ ေလွ်ာက္ေနေသာ အေမအို၏အသြင္က အရြယ္နွင့္မလိုက္ေအာင္ကို သန္မာေနေသးသည္။<br /><br />ေလာကဓံက သူတို႔အား ဘယ္မွ်တိုက္စားခဲ့သည္မသိနိုင္ေပမယ့္ ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကီးေတြဆီမွ ဆရာ၀န္မ်ားစုျပံဳေနသည့္ ပတ္၀န္းက်င္၊ ဆရာ၀န္မ်ားအား အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ တရားစဲြျပီး စီးပြားရွာလိုသည့္ အခ်ဳိ႕ေသာ လူထူးလူဆန္းလူတန္းစားတစ္ခ်ဳိ႕... ေနာက္ လူနာမ်ားအား ေဆးစစ္ခ်က္မ်ားျဖင့္သာ ကုသတတ္ျပီး သားသမီးမ်ား ေက်ာင္းစရိတ္အတြက္ ၾကိဳးပန္းေနမည့္ ဆရာ၀န္တခ်ဳိ႕ စသည့္ ဘ၀ ဘ၀မ်ားစြာကို သူမျပန္ေတြးေနလိုက္မိသည္။ www.thanlwin.comသူမ အိမ္ကေလးကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ အမယ္အိုအား အိမ္တြင္းသို႔ဖိတ္ေခၚရင္း ခဏေစာင့္ခိုင္းေစျပီး ရခဲ့သည့္ ေပါင္မုန္႔အညိဳကေလးကို တ၀က္ျခမ္းေနေတာ့ သူမကို နားမလည္စြာ ၾကည့္ရင္း စိတ္ျငိ္မ္စြာ ရပ္ေနေသးသည္။<br /><br />“ဒါက ဦးေလးအတြက္ ဆရာမက လက္ေဆာင္ေပးတာပါ ”<br /><br />“အဘယ္… မဟုတ္တာ ဆရာမရယ္.. ကၽြန္မတို႔မွာ ေပါင္မုန္႔ ေနာက္တစ္လံုးရွိပါေသးတယ္ ”<br /><br />“ယူပါအေမရယ္.. ဒါကလည္း ဆရာမတို႔ဓေလ့ထံုးစံလို႔ သေဘာထားျပီး ဦးေလးအတြက္ ယူသြားလိုက္ပါ”<br /><br />သူမစကားအဆုးံမွာ ကာလရွည္ၾကာ ေနေလာင္ခံခဲ့ရသည့္ မ်က္၀န္းမိႈင္းမိႈင္းမွ အရည္လည္ေသာ မ်က္လံုးအစံုျဖင့္ အေမအိုက သူတို႔ထံုးစံအတိုင္း ဒူးတစ္ဖက္ေကြး ႏႈတ္ဆက္ကာ ေပါင္မုန္႔ညိဳညိဳ တစ္ျခမ္းကိုကိုင္ရင္း ေတာင္ခ်ဳိးလမ္းကေလးအတိုင္း ျပန္လည္ထြက္ခြာသြားခဲ့သည္။<br />……………………………………………………………………………………….<br /><br />အခ်ိန္အေတာ္ေလးေႏွာင္းသျဖင့္ ထမင္းမခ်က္နိုင္ေတာ့တာေၾကာင့္ သူမ ညေနစာက အာဖရိကမွ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေပါင္မုန္႔ညိဳတစ္ျခမ္းနွင့္ မနက္က လက္ဘက္ရည္အက်န္တစ္ခ်ဳိ႕သာ ျဖစ္ေပမယ့္ အမယ္အို တတြတ္တြတ္ ရြတ္ဆိုသြားေသာ Asente… Asente sana, Doktari. ဆုိသည့္ ေက်းဇူးတင္စကားမ်ားကို ၾကားေယာင္မိေတာ့ အေမ့အိမ္က ညေနစာလို သူမကို တမ်ဳိးတဖံု ျပည့္စံုေစျပန္သည္ မဟုတ္လား။<br /><br />မြန္းသက္ပန္ (ေဆး ၁)<br /></span><span id="fullpost">သံလြင္အိပ္မက္ အင္တာနက္မဂၢဇင္း<br />အတဲြ (၄) အမွတ္ (၁) ၂၀၁၀ ဧျပီလ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-6591465313270275956?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-47602413464019575582010-05-15T01:25:00.005+06:302010-05-15T03:01:29.475+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S-2exI-JUzI/AAAAAAAAAjE/fkDkP8w8VSg/s1600/tears.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 235px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S-2exI-JUzI/AAAAAAAAAjE/fkDkP8w8VSg/s320/tears.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471203689383940914" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span id="fullpost">အလွပဆံုး ျပံဳးခ်င္သူကို<br />မဲ့ျဖစ္ေအာင္ ျပဳစားရက္တယ္<br />ေလာကဓံရယ္<br />ျမင္စမ္းေစခ်င္တယ္<br />အဲဒီတိတ္ဆိတ္ျခင္းရဲ့ ေနာက္ကြယ္က<br />ေရစီးသန္တဲ့ ပါးျပင္ကျမစ္မ်ားရဲ့ ရာဇ၀င္ကို… </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-4760241346401957558?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-32052940157374162262010-05-04T02:48:00.002+06:302010-05-04T03:06:02.670+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S98yszioZ4I/AAAAAAAAAi8/F53hVXUfE6Y/s1600/the+pyay+thae.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 199px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S98yszioZ4I/AAAAAAAAAi8/F53hVXUfE6Y/s200/the+pyay+thae.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5467144217982166914" /></a><br />“ကမာၻမေၾက ျမန္မာျပည္ တို႔ဘိုးဘြားအေမြအနွစ္မို႔ ခ်စ္ျမတ္နိုးေပ။ ျပည္ေထာင္စုကို အသက္ေပးလို႔ တို႔ကာကြယ္မေလ ဒါတို႔ျပည္ ဒါတို႔ေျမတို႔ တို႔ပိုင္တဲ့ေျမ .. ဟာေဟ့ေကာင္ ”<br />ငါ့လြယ္အိတ္အျမီးကို မင္းေျခေထာက္ကရႊံ႕ေတြနဲ႔ တက္မနင္းနဲ႔ေလ။ ”<br />“ငါမသိလို႔နင္းမိတာကြ … ”<br />“ေျဗာင္း ေျဗာင္း… ”<br />“ကေလးေတြ နိုင္ငံေတာ္ သီခ်င္းဆိုေနတုန္း စကားမေျပာရဘူးေလ။” <br />စားပဲြခုံကို ရိုက္ေသာ ၾကိမ္သံခပ္ၾကမ္းၾကမ္းနွင့္ စကား သံခပ္မာမာ တခုေၾကာင့္ ရန္ျဖစ္သံမ်ား ခဏတိတ္သြားခဲ့ျပန္သည္။ <br /><span id="fullpost"><br />“တို႔ျပည္တို႔ေျမ အက်ဳိးကို ညီညာစြာတို႔တေတြ ထမ္းေဆာင္ပါစို႔ေလ … သိမယ္… မင္းနဲ႔ငါ မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းမွ စာရင္းရွင္းမယ္။ ”<br />…………………………………<br />(၂)<br />ပဲကူရြာမွ မူလတန္းေက်ာင္းကေလး၏ မုန႔္စားဆင္းခ်ိန္။ <br />ကေလးမ်ား ေမ်ာက္ရံႈးေအာင္ ကစားၾကသည့္ ကစားကြင္းဟုသတ္မွတ္ထားေသာ ေျမကြက္လပ္ တစ္ေနရာမွ ရႊံ႕ေတြထဲမွာေတာ့ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား စိမ္ေခၚနပန္းလံုးမႈတစ္ခု။ ထိုနွစ္ေယာက္ကေတာ့ ေက်ာင္းရဲ့ နံမည္ၾကီး တာေတေလး နွစ္ေယာက္ျဖစ္သည့္ ဖိုးကိုနွင့္ သန္းထယ္။<br />“ေဟ့ေကာင္ေတြ … ဆရာမေလး က ဒုတ္ေကာက္ျပီး စာသင္ခန္းထဲကို အခုလာခဲ့ၾကတဲ့”<br />အတန္းေခါင္းေဆာင္ အေျပးကေလးလာကာ ၀ိုင္းအံုေနသူမ်ားၾကားမွ တိုးေ၀ွ႔ကာ တားမွ မရပ္ခ်င္ရပ္ခ်င္နွင့္ ရန္ပဲြကရပ္စဲသြားသည္။ <br />“နင္တို႔လည္း အတန္းထဲ၀င္ေတာ့ သူမ်ားရန္ျဖစ္တာကို မတားပဲ ရပ္ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ေကာင္မစုတ္ကေလးေတြ ” <br />“…………………………”<br />………………………………………………………………………………………………………….<br />(၃)<br />မူလတန္းေက်ာင္းမွ စာသင္ခန္းကေလးက အပ္က်သံကို ၾကားရေလာက္ေအာင္ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္လွ်က္ …<br />“စည္းစည္းလံုးလံုးေနပါ ရန္မျဖစ္ပါနဲ႔လို႔ ေျပာထားတဲ့ၾကားက ရန္ျဖစ္တဲ့ မင္းတို႔နွစ္ေယာက္ မွာ အျပစ္ရွိသလား မရွိဘူးလား ”<br />ဆရာမေလး အသံနွင့္အတူ လက္စဲြေတာ္ၾကိမ္ကို ေလထဲတြင္ တ၀ွီး၀ွီးလုပ္ကာ ဆိုေတာ့ ထိုတာေတေလး နွစ္ေယာက္က မ်က္ႏွာငယ္ကေလးေတြနွင့္ <br />“ဟဲ့ ေမးေနတယ္ ေျဖၾကေလ”<br />“ရွိပါတယ္ဆရာမ ”<br />“ဒါဆို …”<br />…<br />…………………………………………………………………………<br />(၄)<br />ေနာက္တစ္ေန႔ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ မေန႔က ရန္ျဖစ္ခဲ့သည့္ ထိုႏွစ္ေယာက္က ေက်ာင္းလမ္းတေလွ်ာက္ ေဂၚလီရိုက္္မပ်က္။ <br />“ေဟ့ေကာင္ ဖိုးကို မင္းမ်က္နွာက ဒါဏ္ရာ ဘယ္နွယ့္ေနစ။” <br />“သိပ္မနာပါဘူး သန္းထယ္ရာ ။ ဆရာမေလး ရိုက္တာနဲ႔ ငါ့အမ… ” ဖိုးကုိတေယာက္ ေျပာလက္စ စကားကိုရပ္ရင္း ေက်ာင္းကေလးရွိရာကို လွမ္းၾကည့္ရင္း… <br /><br />“ေဟ့ ေက်ာင္းေရွ႕က ဟိုလူၾကီးက ဘယ္သူတုန္းကြ။ အနားမွာလည္း လူမိုက္လိုလုိ ဘာလိုလိုေတြနဲ႕။ ”<br />“အဲဒါ ဟိုဘက္ရြာက သူေဌးသားေလ ငါတို႔ဆရာမေလးကို လာပိုးေနတာ ထင္တယ္”<br />“ဘာ.. ငါတို႔ဆရာမေလးကိုမ်ား သူက ရာရာစစ ။ ရြာက သူၾကီးသား ဦးသန္းတင္နဲ႔ေတာင္ သေဘာမတူတဲ့ကိစၥကို။ ”<br />သန္းထယ္ တစ္ေယာက္ ေက်ာင္းေရွ႕မွ လူတစ္စုကို ေငးၾကည့္ရင္း သူတို႔ရြာနွင့္ ဆရာမေလး အေၾကာင္းကို စဥ္းစားေနမိေတာ့သည္။ သည္ရြာကေလးမွာ ဆရာဆရာမ ရွားပါးလွသည္က ဟိုးအရင္ကတည္းကဟု အဘ (ေဒသအေခၚ အေဖ ကိုေျပာျခင္းျဖစ္သည္) က ေျပာဖူးသည္။ ရြာခံ လုပ္အားေပး ဆရာမ ကေလးမ်ားရွိသည့္တိုင္ တနယ္တေက်းမွ လာေရာက္ စာသင္ေပးေသာ ဆရာဆရာမ တစ္ေယာက္ရဖို႔ကား အေတာ္ေလးကို ရွားပါးလွသည့္ အခြင့္အေရး။ <br />ရြာဦးကေစတီႏွင့္ ဆရာေတာ္ေက်ာင္း မီးစက္အလင္းမွလဲြ၍ လွ်ပ္စစ္မီးမရွိသည့္ ရြာ။ လက္ယက္တြင္းမွေရကို မနည္း လုခပ္ရသည့္ ေရရွားပါးျပီး အလြန္ပူျပင္းလွသည့္ အညာေဒသေလးမို႔ တနယ္တေက်းမွ ဆရာ၊ ဆရာမေလးမ်ားမလာခ်င္တာကို ေတာ့ အျပစ္ေတာ့ မဆိုသာသည့္ ရြာ။ စစ္ကိုင္းတိုင္း ျမင္းမူျမိဳ႕မွ သံုးတိုင္ခန္႔ (ေဒသခံအေခၚ ေျခာက္မိုင္ကို ဆိုလိုျခင္းျဖစ္သည္) ေ၀းသည့္ လွည္းလမ္း ခရီးသာေပါက္သည့္ သူတို႔ တျမတ္တနိုးခ်စ္ခင္ၾကသည့္ ပဲကူရြာ။ <br />“မင္းတို႔ ဆရာမေလးကို ဒီရြာမွာ ေပ်ာ္ေအာင္ ထားၾကေဟ့၊ ဒီတခါ ဆရာမေလးမေပ်ာ္လို႔ ျမိဳ႕ျပန္ရင္ ေနာင္ဆရာမတစ္ေယာက္ရဖို႔ က အခြင့္ သိပ္မရွိလွဘူး ငါ့လူတို႔ရ ” <br />ဆရာမေလး ရြာသို႔စေရာက္ သည့္ေန႔က သူၾကီးဖိုးစိန္ ေျပာေသာ စကားမ်ားကို ၾကားေယာင္မိေတာ့ သူ႔ရင္တို႔ တျဖတ္ျဖတ္တုန္မိေတာ့သည္။<br /><br />“ဟေကာင္ရ ဒီေန႔ဆို အဲလူၾကီး ေက်ာင္း၀င္းထဲေတာင္ ၀င္လာျပီ။ မေန႔ က ေက်ာင္းအျပန္ ဆရာမေလးကို ငါအိမ္ျပန္ပို႔ေတာ့ သူတို႔ကဆရာမေလးကို လိုက္စကား ေျပာၾကေသးတယ္။ ”<br />“မင္းက ဘာမွမလုပ္ဘူးလား ဖိုးကို ငတံုးရ”<br />“ဟ …။ ငါက ဘာလုပ္လို႔ရမွာတုန္း သူတို႔က ဓားေျမာင္တကားကားနဲ႔ ထန္းရည္ေလးကလည္း မူးလာေသးတယ္။ ငါနဲ႔ ဆရာမေလးလည္း ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္လက္ တေယာက္ဆဲြျပီး သုတ္ေခ်တင္ရတာေပါ့။ ”<br />“ကလင္ ကေလာင္ ကလင္…”<br />ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္း ထိုးသံေၾကာင့္ သူတို႔ နွစ္ေယာက္ ေက်ာင္းေဆာင္ထဲသို႔ အလွ်င္အျမန္ ေျပး၀င္လိုက္ၾကသည္။ ဟိုဘက္ရြာက သူေဌးသားဆုိသူနွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ကေတာ့ ေက်ာင္းအ၀င္အ၀ သစ္ပင္ရိပ္မွာ နားေနရင္း ဆရာမေလးရွိရာ စာသင္ခန္းဆီသို႔ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နွင့္ ။ <br />…………………………………………………………<br />(၅)<br />ရက္ေတြ ၾကာလာေပမယ့္ သစ္ပင္ရိပ္မွ ထိုလူစိမ္းတခ်ဳိ႕က ဇဲြေကာင္းလွ်က္။ မနက္ပိုင္းလာတတ္လွ်င္ မုန္႔စားေက်ာငး္ဆင္းျပန္တက္မွ ျပန္သြားတတ္ၾကသလို။ ေန႕လည္ပိုင္းလာလွ်င္လည္း ဆရာမေလး အိမ္ျပန္လမ္းမွာ ေႏွာင့္ယွက္တတ္ေသးသျဖင့္ ဆရာမေလးမွာ စာသင္လွ်င္လည္း အေနရခက္ ေက်ာင္းဆင္းလွ်င္လည္း က်ီးလန္႔စာစား ဘ၀လို ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႕ ျဖစ္လို႔ လာေခ်သည္။ <br />မခံနိုင္သည့္အဆံုး ေက်ာင္းသားအခ်ဳိ႕နွင့္ ဆရာမေလးတို႔ သူၾကီးထံသို႔သြားကာ အက်ဳိးအေၾကာင္းေျပာျပကာ ေျဖရွင္းျပန္ေတာ့လည္း တစ္ပတ္ေလာက္သာ ျငိမ္သြားျပီးေနာက္ ထုိလူတစ္စုက လာျမဲအတိုင္း လာဆဲ။ <br />ဆရာမေလးကို ခ်စ္ေသာ ဖိုးကိုတို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုက ေတာ့ ထုိလူစုကို အမႈန္႔ၾကိတ္ပစ္ခ်င္ ေလာက္ေအာင္ မုန္းတီးၾကေပမယ့္ ၉နွစ္မရွိတရွိ အရြယ္ကေလးေတြနွင့္ ကာလသားတို႔၏ အင္အားက မမွ်ေလေသာေၾကာင့္ ဆရာမေလး ကိုအိမ္အေရာက္ ျပန္ပို႕ယံုကလဲြလို႔ မတတ္သာျပန္။ အရင္ လိုရႊင္ရႊင္ျပျပမရွိေတာ့ေသာ သူတို႔ဆရာမေလးကို သာ ေငးၾကည့္ရင္း မူလတန္းေက်ာင္းသားတို႔ အေတြးမ်ားက ဟိုဟိုဒီဒီ…<br />…………………………………………… <br />……………………………………………<br />……………………………………………<br />Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx<br />(၆)<br />မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္ မိုးရြာေနတာမို႔ ကေလးမ်ားအခန္းတြင္း၌ပင္ ေဗ်ာင္းဆန္ေအာင္ ကစားေနၾကသည္။ <br />“ေဒါက္”<br />“အြန္႕”<br />ဟိုဘက္ရြာမွ သူေဌးသား၏ အာေမတိတ္သံနွင့္အတူ ထိုလူတစ္စု တရံုးရံုးျဖစ္လို႔လာသည္။ ေခါင္းကို ပြတ္ရင္း ေဒါသတၾကီးျဖင့္ လက္တစ္ဖက္ကလည္း ကေလးစီး ဖိနပ္တစ္ဖက္ကို ကိုင္ကာ ေက်ာင္းထဲသို႔၀င္လာေသာ သူေဌးသား ။ ဆီမ်ားရဲႊေနေအာင္လိမ္းထားေသာ ထိုသူ၏ေခါင္းတြင္ ရႊ႕ံေတြဗရပြႏွင့္ျဖစ္ကာ မ်က္နွာမွာလည္း ရႊ႕ံစက္တခ်ိဳ႕။ သူ႕ေနာက္တြင္ေတာ့ ဓါးကိုင္လူမိုက္မ်ားက အစီအရီ။ လူမိုက္မ်ားကို ေၾကာက္ၾကသျဖင့္ ကေလးမ်ားအားလံုး မ်က္လံုးျပဴးေလးမ်ားျဖင့္ အတန္းေထာင့္တြင္ ကပ္ကာ ျငိမ္ေနၾကသည္။ <br />“မင္းတို႔ထဲက ဘယ္ေကာင္လဲ ငါ့ကို ဖိနပ္နဲ႔ေပါက္တာ”<br />“.........................”<br />“သတိၱရွိတဲ့ေကာင္ထြက္ခဲ့ေလကြာ လူေလးေတြက နွပ္ေခ်းတဲြေလာင္းေတြရွိေသးတယ္။ ငါတို႔ကို ရန္လာစေနေသးတယ္ ”<br />“........................”<br />“ငါ့xxxx ေတြ ဖိနပ္နဲ႔ေပါက္တဲ့သူထြက္ခဲ့လို႔ ငါေျပာေနတယ္ေနာ္၊ မဟုတ္ရင္ မင္းတို႔တတန္းလံုး ငါ့လက္ခ်က္မိမယ္ ”<br />“…………………………”<br />ရုတ္ရုတ္ရုတ္ရုတ္အသံမ်ားေၾကာင့္ နားေနခန္းတြင္ ထမင္းစားေနေသာ ဆရာမေလး အေမာတေကာ ေရာက္လာသည္။ <br />“ဟဲ့… ဟဲ့… အို… ဘယ္လိုျဖစ္ေနၾကတာလဲ ။ ရွင္တို႔ကေရာ ဘာကိစၥ အတန္းထဲ၀င္ျပီး ကၽြန္မကေလးေတြကို အနိုင္က်င့္ေနရတာလဲ ”<br />“ဗ်ာ… ဟိုဟို မဟုတ္ပါဘူးဆရာမ က်ဴပ္တို႔ အျပင္မွာ ေအးေအးေဆးေဆ းထိုင္ေနတာပါ ၊ ဒီ ကေလးေတြထဲက တစ္ေယာက္က က်ဳပ္ေခါင္းကို ဖိနပ္နဲ႔ေပါက္လို႔ လာေမးရံု ေမးတာပါ။ ကၽြန္ေတာ့ေခါင္းကိုလည္း ၾကည့္ပါဦးဗ်ာ ေကာင္းေသးရဲ့လားလို႔ ”<br />ထိုသူက ျပာျပာသလဲႏွင့္ သူ႕ေခါင္းမွ ရႊံ႕မ်ားကို လက္ညိဳးထိုးျပေတာ့ ဆရာမေလးက ေက်ာင္းသားမ်ားကို စိုးရိမ္ပူပန္ေနသည့္ၾကားမွ ျပံဳးစိစိျဖစ္သြားေပမယ့္ မ်က္နွာပိုးသတ္လိုက္သည္။ <br />“ဟာဗ်ာဆရာကလဲ ဘာမွရွင္းျပမေနနဲ႔ ဒီေလာက္ေတာင္ရိုင္းတဲ့ ေကာင္ေလးေတြ အားလံုးကို ရိုက္ျပီးစစ္လိုက္ရင္ ဘယ္သူလုပ္တာလဲ ေပၚလာမွာပဲ ”<br />“ဒီမယ္ ဒီမယ္ ရွင္တို႔လုပ္ခ်င္တိုင္းလုပ္ရမလား။ ဒါက ကၽြန္မရဲ့စာသင္ခန္းရွင့္ ကၽြန္မသေဘာမတူပဲ ရွင္တို႔ ဘာမွမလုပ္ရဘူးမွတ္ပါ ၊ျဖစ္တာကေတာ့ ကစားေနရင္းန႔ဲ အမွတ္တမဲ့လည္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္ေလ ကၽြန္မေက်ာင္းသားေတြကို ဖာသာ ေမးပါ့မယ္”<br />“အင္းေလ ဆရာမေျဖရွင္းေပးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ တမ်ဳိးေပါ့ ။ က်ဳပ္ကေတာ့ ဒီဖိနပ္တစ္ဖက္ကို ယူထားဦးမယ္။ ေက်ာင္းဆင္းလုိ႔ ဖိနပ္တစ္ဖက္တည္းနဲ႔ျပန္သြားတဲ့ ေကာင္ကေတာ့ မလြယ္ဘူးသာေအာင့္ေမ့”<br />ထိုလူအုပ္ မေက်မနပ္ျဖင့္ ေက်ာင္းခန္းထဲမွ ထြက္သြားေတာ့ ဆရာမေလးက အသံအုပ္အုပ္ျဖင့္ ဆူသည္။ <br />“ကဲ အားလံုး ခုန္ေပၚတက္ျပီး မတ္တပ္ရပ္။ တတန္းလံုး အျပစ္ေပးတာမခံခ်င္ရင္ ကိုယ့္အျပစ္ကို ကိုယ္သိတယ္ဆိုရင္ ေစာေစာစီးစီး ၀န္ခံ”<br /> အတန္းသားမ်ား ခုံေပၚတြင္ရပ္ရင္း တေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ၾကည့္ေနၾကသည္။ ဖိုးကိုတစ္ေယာက္ သူမ်ားထက္ထူးစြာ ဂဏာမျငိမ္ျဖစ္ေနေတာ့ စာအေတာ္ဆံုး ေက်ာင္းသူျဖစ္သူ မခ်စ္လွက ေခါင္းခါကာ တားျမစ္ျပန္သျဖင့္ ျပန္ျငိမ္သြားျပန္သည္။ <br />လကုန္ခါနီးမို႔ ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္စာရင္းမ်ားနွင့္ အလုပ္ရႈပ္ေနေသာ ဆရာမေလးက သူတို႔ကို အတန္းတြင္ခံုေပၚတြင္ ရပ္ေစျပီး သူမအခန္းသို႔ခဏျပန္သြားေသာအခါ အတန္း၏ ဥာဏ္ၾကီးရွင္မ်ားျဖစ္ၾကေသာ ေလာက္စာ၊ ေက်ာ္ျငိမ္း ၊ေနာ္စာတို႔မွ ဦးေဆာင္ကာ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ အစည္းအေ၀း လုပ္လိုက္ၾကျပီး အားလံုးသေဘာတူလိုက္ၾကသည္။ <br />………………………………………………………………………………………………………<br />(၇)<br />ပဲကူရြာကေလး၏ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မိုးက အခါတိုင္းထက္ကို ပိုသည္းလို႔ေနျပန္သည္။ ေက်ာင္း၀င္းအျပင္ဘက္မွ သူေဌးသားႏွင့္ အေပါင္းအပါတို႔ကလည္း ဇြဲၾကီးစြာျဖင့္ ထိုအခိ်န္ကို ေမွ်ာ္တလင့္လင့္ ။<br />မိုးေရထဲမွာ ဆရာမေလးကို ျခံရံလို႔ ေက်ာင္းသားတစ္စုလံုး အျပံဳလိုက္ ထြက္လာေတာ့ ထိုလူရမ္းကားတစ္စု က ဂဏာမျငိမ္စြာ ကေလး တစ္ေယာက္ခ်င္းစီကို လုိက္ၾကည့္ေနၾကသည္။ မိုးေရထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္လာၾကသည့္ မူလတန္း ေက်ာင္းသားေလးေတြက ျပိဳင္တူကဗ်ာရြတ္ဆိုရင္း ထိုလူအုပ္ၾကီးနွင့္ ေ၀းရာဆီသို႔ ခပ္ျမန္ျမန္ဦးတည္လွ်က္ရွိသည္။ <br /><br />“၀ါဆို၀ါေခါင္ ေရေတြၾကီးလို႔<br />သေၿပသီးမွည္႔ ေကာက္စို႔ကြယ္<br />ခရာဆူးခ်ံဳ ဟိုအထဲက<br />ေမွ်ာ႔နက္မည္းၾကီး တြယ္တတ္တယ္<br />ေမွ်ာ႔နက္ဆိုတာ ခ်ိဳနဲ႕လားကြဲ႕ ေၿမြနဂါးေတာင္ ေၾကာက္ဖူးကြယ္<br />တို႔လည္းေၾကာက္ေပါင္ အတူသြားစို႔<br />အုန္းလက္ႏြားေလး ထားခဲ႔မယ္<br />သြားကြယ္ သြားကြယ္...”<br /><br />ခပ္ညစ္ညစ္ ရႊ႕ံႏြံထူထပ္ေသာ ေတာလမ္းကေလးတေလွ်ာက္ကို ျဖတ္ေက်ာ္သြားသည့္ သူတို႔ ေျခေထာက္ေလးေတြအားလံုးမွာ ေတာ့ ဖိနပ္ဗလာနွင့္…<br /><br />ခ်စ္ခင္ေလးစားလွ်က္ <br />မြန္းသက္ပန္ <br />ေလာကအလွအြန္လိုင္းမဂၢဇင္း <br />၂၀၁၀ ခုနွစ္ ေမလ ၃ ရက္ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-3205294015737416226?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-28837421626717865532010-04-03T20:51:00.014+06:302010-04-05T18:30:11.134+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S7eiKJ0KQ7I/AAAAAAAAAiQ/h-OQ0lh7NLw/s1600/tsese+fly+3.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 150px; height: 100px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S7eiKJ0KQ7I/AAAAAAAAAiQ/h-OQ0lh7NLw/s200/tsese+fly+3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5456007768899732402" border="0" /></a><br />ယင္ေကာင္ဆိုတဲ့ အသံၾကားလိုက္တာနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ကို အနည္းနဲ႔အမ်ား စိတ္ညစ္ညဴးေစတဲ့ အေကာင္ဆိုတာ ျငင္းဆန္လို႔ရမယ္မထင္ပါဘူး။ ယင္ေကာင္အေၾကာင္းေျပာတဲ့အခါမွာ လူေသြးစုပ္တဲ့ ယင္ေကာင္နဲ႔ လူေသြးမစုပ္တဲ့ယင္ေကာင္ဆိုျပီး ခဲြျခားေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဒီေဆာင္းပါးမွာ ေတာ့ ေသြးစုပ္တတ္တဲ့ ယင္ေကာင္အေၾကာင္းကို အသားေပး ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္မပထမဆံုး ေျပာျပခ်င္တဲ့ယင္ေကာင္က ေတာ့ အာဖရိက တိုက္အခ်ဳိ႕ေသာ ေနရာေတြမွာ African Tryptosomiasis ဒါမွမဟုတ္ sleeping sickness လို႔ေခၚတဲ့ ေရာဂါကိုသယ္ေဆာင္နိုင္တဲ့ Tsetse fly လို႔ ေခၚတဲ့ ယင္ေကာင္တစ္မ်ဳိး အေၾကာင္းပဲျဖစ္ပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />ေရာဂါပိုးသယ္ေဆာင္ထားတဲ့ Tsetse fly အကိုက္ခံ ရတဲ့ သူေတြထဲကမွ နွစ္စဥ္ လူေပါင္း ၂၅၀ ၀၀၀မွ ၃၀၀ ၀၀၀ အတြင္းအသက္ဆံုးရႈံးရတာမို႔ ခရီးသြား၀ါသနာထံုသူမ်ား အေနနဲ႔သိထားသင့္တဲ့ ယင္ေကာင္ တစ္မ်ဳိးလည္းျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ေၾကာက္စရာ ေကာင္းလွတဲ့ေရာဂါကို သယ္ေဆာင္နိုင္တဲ့ ယင္ေကာင္တစ္မ်ဳိးမို႔ tsetse fly ဟာ သုေတသနျပဳတဲ့သူေတြၾကားမွာ ထင္ရွားခဲ့တဲ့ ယင္ေကာင္တမ်ဳိးလည္းျဖစ္ပါတယ္။ နွစ္စဥ္ ပ်မ္းမွ်အားျဖင့္ ေလးၾကိမ္ခန္႔မ်ဳိးပြားနိုင္တဲ့ အဲဒီယင္ေကာင္ဟာ သူ႕သက္တမ္းတေလွ်ာက္မွာ ၃၁ ၾကိမ္ခန္႔မ်ဳိးပြားနိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ Tsetse fly ဟာ မ်ဳိးစိတ္ေပါင္းမ်ားစြာရွိျပီး ယင္ေကာင္တို႔ရဲ့ထံုးစံအတိုင္း အရည္ဒါမွမဟုတ္ ေသြးစုပ္ယူဖို႔ နႈတ္သီး(propbosis) ကေလးပါမွာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီႏႈတ္သီးကလည္း ေျဖာင့္တန္းေနမွာျဖစ္ပါတယ္။ အင္တီနာ မွာ အဆစ္သံုးဆစ္ပါမွာျဖစ္ျပီး ေနာက္ဆံုး အဆစ္ရဲ့အေပၚမ်က္နွာျပင္မွာေတာ့ အေမြးတစ္ခ်ဳိ႕ကိုေတြ႕ရမွာျဖစ္ပါတယ္။<br />သူ႔ရဲ့အေတာင္ပံေတြကေတာ့ အသားခုတ္ဓါးပံုစံျဖစ္ေနတာကို ေတြ႕နိုင္ပါတယ္။ Tsetses ဟာ အၾကမ္းအားျဖင့္ အိမ္ေတြမွာ ေတြ႕ရတတ္တဲ့ ယင္ေကာင္မ်ားနဲ႔ ဆင္တူေပမယ့္လည္း သူရဲ့ထူးျခားတဲ့ သြင္ျပင္အမူအရာေတြေၾကာင့္ အျခား ယင္ေကာင္ေတြနဲ႔ခဲြျခား မွတ္သားနိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ Tsetse fly ဟာ နားေနတဲ့အခါ မွာ ေတာင္ပံတခုနဲ႔တစ္ခု ကို တစ္ထပ္တည္းက်ေအာင္ ထပ္ျပီးနားတတ္တာမို႔ သူ႔ရဲ့ကိုယ္ေပၚမွာ ေတာင္ပံနွစ္ခုစလံုး တစ္ထပ္တည္း ရွိေနတာကို ေတြ႕ရပါမယ္။ ပံုမွာျပထားတဲ့အတိုင္း Tsetse fly ရဲ့ပုံပန္းသ႑ာန္ကို ေလ့လာျပီး စာဖတ္သူတို႔ ခရီးသြားတဲ့အခါ ေရွာင္နိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S7el-ccu0mI/AAAAAAAAAiw/1paKpSTcS6Q/s1600/teses+fly+.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 173px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S7el-ccu0mI/AAAAAAAAAiw/1paKpSTcS6Q/s320/teses+fly+.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5456011965789819490" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S7ekXi8949I/AAAAAAAAAig/Fg6NcTzl5qE/s1600/Tsetse+fly+%282%29.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S7ekXi8949I/AAAAAAAAAig/Fg6NcTzl5qE/s320/Tsetse+fly+%282%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5456010198009111506" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S7ek5d3cj5I/AAAAAAAAAio/qL9ZORhBg6U/s1600/tsese+fly.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 125px; height: 82px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S7ek5d3cj5I/AAAAAAAAAio/qL9ZORhBg6U/s320/tsese+fly.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5456010780759330706" border="0" /></a><br />အထီးေရာ အမပါ ေသြး စုပ္ တတ္ၾကျပီး ေန႔ပိုင္းမွာ ေသြးစုပ္္တတ္တဲ့အက်င့္ရွိၾကပါတယ္။ Tsetse fly က်က္စားတတ္တဲ့ေနရာ ကေတာ့ အာဖရိက တိုက္အခ်ဳိ႕ေသာ ေနရာေတြျဖစ္ျပီး ပံုမွာျပထားတဲ့အတိုင္း ေတြ႕နိုင္ပါတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S7eiykXq2mI/AAAAAAAAAiY/lFXhKGciYu4/s1600/Tsetse_distribution.png"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 320px; height: 148px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S7eiykXq2mI/AAAAAAAAAiY/lFXhKGciYu4/s320/Tsetse_distribution.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5456008463222757986" border="0" /></a><br />Tsetse fly ဟာ အာဖရိကတိုက္ရဲ့ ေနရာ ေဒသေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ျပန္႔နွံ႔ေနျပီး အျပီးတိုင္ဖယ္ရွားဖိ႔ုရာခက္ခဲေနေသးတာမို႔ Tsetse fly ရွိတဲ့ေနရာတိုင္းမွာ African Tryptosomiasis မျဖစ္နို္င္ေပမယ့္ အဲဒီေနရာေတြကို သြားတဲ့အခါ လံုျခံဳစိတ္ခ်ရတဲ့ အ၀တ္ အစား၀တ္ဆင္ျခင္းဟာ အေကာင္းဆံုး ကာကြယ္နိုင္တဲ့ နည္းလမ္းပဲျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဒီေရာဂါအေၾကာင္း အေသးစိတ္ေရးထားတာကိုေတာ့<a href="http://www.moonthetpan.com/2010/03/blog-post_14.html"> ဒီပို႔စ္မွာ </a>ဖတ္ရႈနိုင္ပါတယ္ရွင္...။<br /><br /> မြန္းသက္ပန္ (ေဆး ‐ ၁)<br />ေလာကအလွအြန္လိုင္း မဂၢဇင္း<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-2883742162671786553?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-56374120872091054292010-04-02T17:41:00.001+06:302010-04-02T17:49:19.520+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S7XSMwT23eI/AAAAAAAAAhI/NU58upl81I0/s1600/moon.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 242px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S7XSMwT23eI/AAAAAAAAAhI/NU58upl81I0/s320/moon.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5455497640197676514" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">အေတြးမ်ားလည္း ေတြးရင္းရင့္မွည့္ကုန္ေပါ့<br /><br /><p></p><span id="fullpost">အလြမ္းသာ ကေလးေတြ တသီၾကီးရ</span><span id="fullpost"><br />ေမွာင္ျပျပ ေတာင္ေစာင္းရိပ္က ျခေသၤ႔ငိုသံနဲ႔အတူ<br />ေတာေမွာက္ဖူးတဲ့ မုဆိုးတေယာက္လို<br />လမ္းေတြလည္း ေပ်ာက္ခဲ့ျပန္ခ်ိန္<br />ကြယ္… ခက္ပါရဲ့<br />ေတြးရင္းနဲ႔ပဲ ဘ၀ကေန၀င္ေတာ့မယ္<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-5637412087209105429?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-2150397466943370682010-03-28T03:26:00.004+06:302010-03-28T03:36:04.123+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S65yLDcB64I/AAAAAAAAAhA/US8Co02Q8QM/s1600/cancer.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 200px; height: 134px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S65yLDcB64I/AAAAAAAAAhA/US8Co02Q8QM/s200/cancer.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5453421733019249538" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">က်မမြန္းသက္ပန္ မအားလပ္ေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ သံလြင္အိပ္မက္ အတဲြ ၃ အမွတ္ ၃ မွာ ေဖာ္ျပျခင္းခံရတဲ့ ဆရာကိုရဲ၀င့္ဦးရဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ကို တင္ေပးထားခ်င္ပါတယ္။ ခြင့္ျပဳတဲ့ ဆရာကိုရဲ့၀င့္ဦးကိုလည္း အထူးပဲေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ </span><br />ကင္ဆာေရာဂါလို႔ ဆိုလိုက္တာနဲ႔ ၀မ္းနည္းဖြယ္ရာ နိဂံုးအေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနတဲ့ လူတိုင္းလိုလို သတ္မွတ္ထားတဲ႔ ေရာဂါျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္မွာ ကင္ဆာေရာဂါျဖစ္ပြားသူ ၁.၅ သန္း ရွိမယ္လို႔ ခန္႔မွန္းၾကပါတယ္။ ထို႔ျပင္ ကင္ဆာေရာဂါနဲ႔ ေသဆံုုးသူေတြဟာ တစ္ရက္ကို အေယာက္ ၁၅၀၀ ခန္႕ ရွိပါေနတယ္။ တနည္းအားၿဖင့္ ဆိုရင္ေတာ့ ေသဆံုးသူ ေလးေယာက္မွာ တစ္ေယာက္ဟာ ကင္ဆာ ေရာဂါေႀကာင့္လို႕ ဆိုရပါလိမ္႔မယ္္။<br /><br />ဒါဆို အဲဒီလို ဆိုးရြားတဲ့ ကင္ဆာေရာဂါဆိုးႀကီးကို တိတိက်က်မသိရွိဘဲနဲ႔ မွန္းျပီး ေၾကာက္ေနရမွာလား ဆိုတာ ေမးစရာ ရွိလာပါတယ္။ ကင္ဆာေရာဂါ အမ်ားစုမွာ သက္ဆိုင္ရာ ေနရာကိုလိုက္ျပီး ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ လကၡဏာ တခ်ဳိ႕ရွိပါတယ္။ ဒီအခ်က္ေလးေတြကို သတိထားျခင္းျဖင့္ ကိုယ့္မွာ ကင္ဆာေရာဂါရွိေနမလား ဆိုတာကို သတိထားႏိုင္ျပီး အခ်ိန္မေႏွာင္းခင္မွာ ကၽြမ္းက်င္တဲ့ ေဆးပညာရွင္မ်ားနဲ႔ ျပသေဆြးေႏြးၿပီးေတာ့ လိုအပ္တဲ့ ကုသမႈေတြကို ခံယူဖို႕လိုအပ္ၿပီလို႕ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />ကင္ဆာေရာဂါမွာ ေတြ႕ရတတ္တဲ့ အခ်ဳိ႕ေသာ အခ်က္ေတြဟာ တျခားေရာဂါေတြမွာလည္း ေတြ႕ႏိုင္တာမို႔ ဒီလကၡဏာရွိတဲ့သူတိုင္းကို ကင္ဆာေရာဂ ါျဖစ္ေနပါျပီလို႔ ေျပာလို႔မရပါဘူး။ သို႕ေသာ္ ဒီအခ်က္ေတြကို ေတြ႕တဲ့သူေတြဟာ ကင္ဆာျဖစ္ဖို႔ အလားအလားရွိတဲ့ အုပ္စုမွာ ဆိုရင္ေတာ့ ပိုမိုသတိထားသင့္တဲ့ အခ်က္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ ဆိုရရင္ေတာ့ ေဆးလိပ္ေသာက္သံုးသူ၊ ေဟာ္မုန္းေဆးမ်ား ေသာက္သံုးသူ၊ ဓာတ္ေရာင္ၿခည္မ်ားႏွင့္ အလုပ္လုပ္ရသူ၊ စက္ရံုအလုပ္ရံုမ်ားမွာ အလုပ္လုပ္သူ၊ ဓာတုေဗဒပစၥည္းမ်ားကို အစဥ္မျပတ္ကိုင္တြယ္ သံုးစြဲေနရသူ၊ ကင္ဆာမ်ိဳးရိုးဗီဇရွိသူႏွင့္ အသက္အရြယ္ႀကီးရင္႔သူ စသည္ျဖင့္ေပါ့။<br /><br />သတိထားမိသင့္တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ေလးေတြကေတာ့…<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၁။ ခၽြဲသလိပ္မ်ားေၾကာင့္ အသက္ရႈာၾကပ္ၿခင္း သို႕မဟုတ္ အသက္ရႈရပ္ျခင္း။</span><br />ဒီလကၡဏာကို သာမန္ အဆုတ္ေရာဂါမ်ားမွာလည္း ေတ႔ြႏိုင္ပါတယ္။ထို႔အျပင္ အဆုတ္ကင္ဆာေရာဂါရဲ႕ လကၡဏာမ်ားထဲက တစ္ခုအေနနဲ႔လည္း ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ ကာလၾကာရွည္စြာ ေခ်ာင္းဆိုးျခင္း နဲ႕ ရင္ဘတ္ေအာင့္ျခင္း၊ ေသြးကင္ဆာ၊ အဆုတ္ကင္ဆာသမားေတြမွာ ဆိုရင္ေတာ့ ေခ်ာင္းကို ဆိုးဆိုး႐ြား႐ြား ဆိုးတာမ်ိဳးေတြ ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၂။ မၾကာခဏ ဖ်ားနာျခင္းႏွင္႔ ေရာဂါပိုး၀င္လြယ္ျခင္း။</span><br />ဖ်ားနာျခင္းဟာ ေယဘုယ် လကၡဏာ တစ္ခုျဖစ္သလို ဒါဟာ ေသြးကင္ဆာရဲ႕ လကၡဏာ တစ္ခုျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္။ ဘာလို႔လည္းဆုိေတာ့ ေသြးကင္ဆာ ျဖစ္ပြားသူေတြမွာ ရိုးတြင္းျခင္ဆီကေန ထုတ္လုပ္တဲ့ ေသြးျဖဴဥေတြကို ပံုစံပ်က္ေစပါတယ္။ ခုခံအားစနစ္မွာ ပံုစံမမွန္တဲ့ ေသြးျဖဴဥေတြေၾကာင့္ ခုခံအားစနစ္ကို ထိခုိက္ေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေသြးကင္ဆာရွိသူေတြမွာ မၾကာခဏ ဖ်ားနာတတ္တာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၃။ အစားအေသာက္မ်ား မ်ိဳခ်ရာတြင္ အခက္အခဲျဖစ္ျခင္း။</span><br />အစာအိမ္နဲ႔ အူလမ္းေၾကာင္္းမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ ကင္ဆာတခ်ိဳ႕နဲ႕ လည္ပင္း ကင္ဆာေတြမွာ အစားေသာက္ မ်ိဳခ်ရတာ ခက္ခဲတတ္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၄။ သနံ အႀကိတ္ေလးမ်ား ေရာင္ရမ္းျခင္း (သို႕မဟုတ္) လည္ပင္းေပါင္ၿခံ တို႔မွအဖုအႀကိတ္မ်ား။</span><br />သနံႀကိတ္ေလးမ်ား ေရာင္ရမ္းျခင္းဟာ သနံအဖြဲ႔အစည္းရဲ့ အလုပ္လုပ္ေဆာင္မႈ မမွန္ကန္ျခင္းကို ေဖာျ္ပပါတယ္။ ဒါဟာ ကင္ဆာတစ္မ်ိဳးမ်ိဳးရဲ့ ေရွ႕ေျပး လကၡဏာ ျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၅။ အတြင္းေၾကအနာ ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါးျဖစ္ျခင္း (သို႕မဟုတ္) ေသြးတိတ္ရန္ၾကာျမင့္ျခင္း။</span><br />ေသြးကင္ဆာျဖစ္တဲ့သူေတြမွာ ဒီလိုလကၡဏာေတြကို ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လည္း ဆိုေတာ့ ေသြးျဖဴဥနဲ႕ ေသြးဥမႊားေတြမွာ ျပႆနာရွိျခင္းေၾကာင့္လို႔ပဲ အၾကမ္းဖ်င္းေျပာႏိုင္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၆။ အလိုလို အားနည္းေနျခင္းႏွင္႔ ေမာပန္းလြယ္ျခင္း။</span><br />ဒါကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ကင္ဆာေတြမွာ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိဘဲ ေမာပမ္းလြယ္ေနမယ္၊ အားနည္းေနမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဆရာ၀န္နဲ႕ တိုင္ပင္သင့္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၇။ အစားအေသာက္ပ်က္ျခင္း။</span><br />“ငါ ဆာလဲ မစားဘူး။ စားလဲ မစားႏိုင္ဘူး” ဆိုတဲ့ စကားသံမ်ားကို တခါတေလ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၾကားရတတ္ပါတယ္။ ဒီလကၡဏာကို သားအိမ္ကင္ဆာသမားေတြမွာ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၈။ တင္ပါးႏွင့္ ၀မ္းဗိုက္တစ္၀ိုက္တြင္ နာက်င္ျခင္း။</span><br />ေလပြျခင္းႏွင့္ တြဲၿပီး ၀မ္းဗိုက္ႏွင့္ တင္ပါးတ၀ိုက္တြင္ နာက်င္ကိုက္ခဲပါက သားအိမ္ကင္ဆာကို ထည့္ၿပီး စဥ္းစားသင့္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ၀မ္းဗိုက္တ၀ိုက္ နာက်င္ျခင္းဟာ ဆိုရင္ျဖင့္ ေသြးကင္ဆာေၾကာင့္ ထိခိုက္ခံရတဲ့ သရက္ရြက္ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၉။ စအိုမွ ေသြးက်ျခင္းႏွင့္ ၀မ္းသြားရာမွာေသြးပါျခင္း။</span><br />လိပ္ေခါင္းနဲ႔ စအိုကဲြနာေတြမွာ ၀မ္းသြားလွ်င္ ေသြးပါတတ္သလို အူမႀကီး နဲ႕ စအိုကင္ဆာေတြမွာ ေတြ႕တတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာ၀န္ေတြက အိမ္သာမွာ ေသြးေတြ႔ၿပီဆိုတာနဲ႔ ေဆးခန္းျပသင့္ေၾကာင္းနဲ႕ လိုအပ္ပါက ၀မ္းစစ္ေဆးျခင္း၊ အစာအိမ္နဲ႕ အူလမ္းေၾကာင္းကို မွန္ေျပာင္းျဖင့္ ၾကည့္ရႈျခင္းမ်ားကုိ လိုအပ္သလို လုပ္သင္႔ေႀကာင္း အၾကံျပဳထားပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၁၀။ အေၾကာင္းအရင္း ခိုင္ခိုင္မာမာမေတြ႕ရွိဘဲ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ရုတ္တရက္္က်ျခင္း။</span><br />အူမႀကီး၊ အစာအိမ္နဲ႕ အူလမ္းေႀကာင္း ကင္ဆာတခ်ိဳ႕မွာ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ က်တတ္ပါတယ္။ အသည္းကို ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားတတ္တဲ့ ကင္ဆာမ်ိဳးေတြမွာလည္း စားခ်င္စိတ္ကို ေလ်ာ႔နည္းေစတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၁၁။ အစာအိမ္မွာ မသက္မသာခံစားရျခင္း။</span><br />အစာအိမ္နာျခင္း နဲ႕ ဗိုက္ေအာင့္တတ္ျခင္းေတြကိုလည္း အူမႀကီးကင္ဆာမွာ ေတြ႕ရတတ္ပါေသးတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၁၂။ သားျမတ္ နီရဲ ေရာင္ရမ္း နာက်င္ျခင္း။</span><br />သားျမတ္ကင္ဆာသမားေတြမွာ ဒီလိုလကၡဏာေတြကို ေတြ႔ရတဲ့အတြက္ အဲဒီလို အေျခအေနကို ႀကံဳလာခဲ့ၿပီဆိုရင္ေတာ့ တတ္ကၽြမ္းတဲ့ ဆရာ၀န္ကို သြားေရာက္ ေဆြးေႏြးသင့္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၁၃။ သားျမတ္ေခါင္း ပံုစံေျပာင္းလဲျခင္း။</span><br />သားျမတ္ကင္ဆာကေတာ့ ဆရာ၀န္ဆီ မေရာက္ခင္ကတည္းက အမ်ိဳးသမီးေတြ သတိထားမိႏိုင္တဲ့ အမ်ိဳးအစားပါလို႔ ေျပာရင္ မမွားပါဘူး။ သားျမတ္ေခါင္း ပံုစံနဲနဲ ေျပာင္းတာနဲ႔ ေရာဂါ ရွာေဖြေရးလုပ္သင့္ၿပီဆိုတဲ့ အခ်က္ကိုေတာ့ မေမ့အပ္ပါဘူး။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၁၄။ ဓမၼတာမမွန္ေတာ့ျခင္း။</span><br />တခါတေလမွာ အခ်ိန္အခါမဟုတ္ ရာသီေသြးလာတာ ကိုေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အလြန္အမင္း နာက်င္ျခင္းကိုလည္း ခံစားရတတ္ပါတယ္။ ဒါဟာဆိုရင္ျဖင့္ သားအိမ္န႔ဲဆိုင္တဲ့ ကင္ဆာေတြရဲ႕ လကၡဏာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေရာဂါရွာေဖြကုသႏုိင္ဖို႔အတြက္ ေဆးပညာရွင္မ်ားနဲ႔ ေဆြးေႏြးသင့္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၁၅။ မ်က္ႏွာ ေရာင္ရမ္း ေဖါသြပ္ျခင္း။</span><br />တခါတရံ မ်က္ႏွာမွာ ေရာင္ရမ္းေဖာသြပ္ျခင္းနဲ႕ နီျမန္းျခင္းေတြကို အဆုတ္ကင္ဆာရဲ႕ ေရွ႔ေျပး အေနနဲ႔ ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၁၆။ အေရျပားတြင္ အဖုအႀကိတ္ႏွင့္ အနီကြက္မ်ား ေပၚလာျခင္း။</span><br />အေရျပားမွာ တစ္ခုခု အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္မျဖစ္ကို အၿမဲတေစ ေစာင့္ၾကည့္ေနဖို႕လိုအပ္ပါတယ္ ။ ဒါမွသာလ်ွင္ အေရျပားနဲ႔ဆိုင္တဲ့ ကင္ဆာအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ႀကိဳတင္ကာကြယ္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၁၇။ လက္သည္းေျခသည္းခြံမ်ားတြင္ ေျပာင္းလဲျခင္း။</span><br />လက္သည္း ေျခသည္းမ်ား ညိုမည္းလာျခင္းႏွင္႔ အမည္းစက္ေလးမ်ား ေပၚလာျခင္းကို အေရျပားကင္ဆာေတြမွာ ေတြ႔ရပါတယ္။ လက္ေခ်ာင္းထိပ္ေလးေတြမွာ တင္းပုတ္ပံုစံကဲ့သို႔ ႀကီးလာျခင္းကေတာ့ အဆုတ္ကင္ဆာရဲ့ လကၡဏာတစ္ခုပါ။ ဒါ႔အျပင္ လက္သည္းေျခသည္း အေရာင္မ်ားေဖ်ာ႔ျခင္း၊ ျဖဴျခင္းမ်ားကိုေတာ့ အသည္းကင္ဆာမွာ ေတြ႔ရတတ္ ျပန္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၁၈။ ခါးနာျခင္း။</span><br />အသည္းကင္ဆာခံစားရသူ အမ်ားစုကေတာ့ ခါးနာတယ္ လို႔ေျပာၾကပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ သားျမတ္ကင္ဆာသမားေတြမွာလည္း ခါးနာတာကို ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ကင္ဆာဆဲလ္ေတြက နံရိုးေတြနဲ႔ ေက်ာရိုးေတြကိုပါ ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားႏိုင္လို႕ပါပဲ။<br /><br />အမွန္တကယ္ကေတာ႔ လူတိုင္းလူတိုင္း မိမိတို႔ကိုယ္မွာ ဘာေတြ ေျပာင္းလဲေနတယ္ဆိုတာကို အစဥ္မျပတ္ ေစာင့္ၾကည္႔ေနဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ အားလံုး သိတဲ့အတိုင္းပါပဲ ေရာဂါတစ္ခုဟာ ေစာေစာ သိတယ္ဆိုရင္ ကုသေရးမွာ ေအာင္ျမင္ဖို႕ အခြင့္အလမ္း ပိုမ်ားပါတယ္။ ေနာက္ထပ္သိထားသင့္တဲ့ အခ်က္ကေတာ့ က်န္းမားေရးနဲ႕ ညီညြတ္စြာ ေနထုိင္တတ္ျခင္းဟာ ကင္ဆာေရာဂါကို ကာကြယ္ရာမွာ ထိေရာက္တဲ့ နည္းတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ အိပ္ေရး၀၀အိပ္ျခင္း၊ သင့္တင္႔ မ်ွတစြာစားသံုးျခင္း၊ ေလ႔က်င္႔ခန္း၊ မွန္မွန္လုပ္ျခင္းနဲ႕ စိတ္ဖိစီးမႈကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေလ်ွာ့ခ်ျခင္းတို႔ကို လုပ္ေဆာင္ၾကည့္ပါ။ အမွန္တကယ္ အက်ိဳးရွိေၾကာင္း သိလာပါလိမ္႔မယ္။<br /><br />တကယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကင္ဆာေရာဂါဟာ ကာကြယ္လို႔ရပါတယ္။ ဘာေၾကာင္႔လည္းဆိုေတာ့ ကင္ဆာေရာဂါ အမ်ားစုဟာ အ၀လြန္မႈ၊ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားမႈနည္းျခင္း၊ အစာအဟာရ ခ်ိဳ႕တဲ့ျခင္းေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ေနလို႔ပါပဲ။ ေနာက္ကၽြန္ေတာ္တို႔ သတိမထားမိတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ ဗိုက္တာမင္ဒီ ခ်ိဳ႕တဲ့ျခင္းပါပဲ။ အခု သိလာရတဲ့ အခ်က္တစ္ခုကေတာ့ ဗိုက္တာမင္ဒီကိုသာ ေကာင္းေကာင္း ျဖည့္တင္းထားမယ္ဆိုရင္ ကင္ဆာရဲ႕ ၅၀ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ကို ကာကြယ္ႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္တစ္ခုပါပဲ။<br /><br />ကင္ဆာေရာဂါ ျဖစ္ပြားမႈ႔ ေလ်ာ႔နည္းေအာင္ ဘယ္လိုကာကြယ္မလဲ ...<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">၁။ ဗိုက္တာမင္ဒီ ပမာဏကို မေလ်ာ့က်ေအာင္ထိန္းထားျခင္း။</span><br />အထက္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ အတိုင္းပါပဲ။ ဗိုက္တာမင္ဒီ ပမာဏကို ေလ်ာ့က်မေနေအာင္ ထိန္းထားဖို႕ လိုအပ္ပါတယ္။ ဆိုေတာ့ ဘယ္နည္းေတြနဲ႔ ဗိုက္တာမင္ဒီကို ရယူမလဲ။ အေကာင္းဆံုးနဲ႔ သဘာ၀အက်ဆံုးကေတာ့ ေနေရာင္ျခည္ကေန ရယူျခင္းပါပဲ။ ေနေရာင္ျခည္ကို ထိေတြ႔ျခင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ဗိုက္တာမင္ဒီကို ရယူႏုိင္ပါတယ္။ မလံုေလာက္ခဲ့ရင္ေတာ့ ဗိုက္တာမင္ဒီ ပါတဲ့ ေဆး၀ါးမ်ားကေန တဆင့္ ဗိုက္တာမင္ဒီ ပမာဏကို ျဖည့္တင္းႏိုင္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">၂။ အ၀လြန္မႈမွ ကာကြယ္ျခင္း။</span><br />ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ကာဗိုဟိုက္ၿဒိတ္ ပမာဏကို တက္ေစမယ္႔ ဆန္၊ ေျပာင္း၊ အာလူး စတာေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေလွ်ာ႔စားဖို႔ပါပဲ။ ဒီအစားေသာက္ေတြဟာ အ၀လြန္ျခင္းနဲ႔ ဆက္စပ္ေနပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ကင္ဆာဟာ အ၀လြန္မႈနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတဲ့အတြက္ ဒီအစားအေသာက္ေတြကို ေလွ်ာ့ခ်ျခင္းအားျဖင့္ ကင္ဆာေရာဂါျဖစ္ပြားႏိုင္မႈကို ေလ်ာ႔က်ေစမွာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">၃။ ေလ႔က်င့္ခန္း မွန္မွန္လုပ္ျခင္း။</span><br />ေလ႔က်င့္ခန္း မွန္မွန္လုပ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကင္ဆာေရာဂါကို အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ ကာကြယ္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ႔ ေလ့က်င့္ခန္း လုပ္ျခင္းအားျဖင့္ အ၀လြန္မႈကေန ကာကြယ္ေပးတဲ့ အျပင္ ဆဲလ္ထဲက ဆက္သြယ္ေရးစနစ္ကိုပါ ေကာင္းမြန္ေစတဲ့အတြက္ ထိေရာက္တဲ့ ကာကြယ္နည္း တစ္ခုလို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">၄။ မ်ွတစြာစားသံုးၿပီး အိပ္ေရး၀ေအာင္ အိပ္စက္ျခင္း။</span><br />ကင္ဆာေရာဂါကို အဓိက ကုသတဲ့ ေဆးရံုတစ္ခုကေန လုပ္ထားတဲ့ သုေသသန တစ္ခုအရ က်န္မာေရးနဲ႔ ညီညြတ္စြာ စားသံုးၿပီး အိပ္စက္ခ်ိန္ မွန္ကန္ျခင္းဟာ ကင္ဆာေရာဂါကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္တဲ့ နည္းတစ္ခုပဲျဖစ္တယ္လို႔ သူတို႔က အခိုင္အမာ ဆိုပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">၅။ အဆိပ္ေတာက္မ်ား ဓါတုေဗဒပစၥည္းမ်ားမွ တတ္ႏိုင္သမ်ွေရွာင္ရွားျခင္း။</span><br />ျဖစ္ႏိုင္သမ်ွေတာ့ အဆိပ္ေတာက္ျဖစ္ေစေသာ အရာမ်ားမွ ေရွာင္ရွားသင့္ပါတယ္။ ဥပမာဆိုရရင္ေတာ့ ပိုးသတ္ေဆးမ်ား၊ ေလထုညစ္ညမ္းျခင္း၊ အိမ္သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရာမွာ အသံုးျပဳတဲ့ ဓာတုေဗဒေဆးမ်ားပါပဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ု၆။လက္ကိုင္ဖုန္း အသံုးျပဳမႈကို ေလွ်ာ့ခ်ုျခင္း။</span><br />လက္ကိုင္ဖုန္းေတြဟာ ဓာတ္ေရာင္ျခည္ျဖာထြက္မႈကို ၿဖစ္ေစတဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခ်က္ပါပဲ။ ဓာတ္ေရာင္ျခည္ ျဖာထြက္မႈဟာ ကင္ဆာေရာဂါကို ျဖစ္ပြားေစႏိုင္တဲ့ အတြက္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ လက္ကိုင္ဖုန္း အသံုးျပဳမႈကို ေလွ်ာ႔ခ်သင့္ပါတယ္။<br /><br />အထက္မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ အခ်က္ေတြကို လုိက္နာမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကင္ဆာေရာဂါ ျဖစ္ပြားႏိုင္တဲ့ အႏၲရာယ္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး တားဆီး ေပးႏိုင္ပါလိမ္႔မယ္္။<br /><br />ကင္ဆာျဖစ္လာရင္ ဘာလုပ္ၾကမလဲ.....<br /><br />ကင္ဆာ ျဖစ္လာၿပီဆုိိရင္ေတာ့ ကင္ဆာေရာဂါကို ကၽြမ္းက်င္တဲ႕ ဆရာ၀န္မ်ားနဲ႔ျပသၿပီး ဓာတုေဗဒ ေဆးသြင္း ကုသျခင္း (chemotherapy)၊ ဓာတ္ေရာင္ျခည္ေပး ကုသျခင္း (radiation therapy) နဲ႔ ခြဲစိပ္ကုသျခင္း (surgical operation) မ်ားကို လုိအပ္သလို လုပ္ေဆာင္ဖို႔ လုိအပ္ပါတယ္။<br /><br />ကာကြယ္ျခင္းဟာ ကုသျခင္းထက္ ထိေရာက္တယ္ဆိုတဲ့ စကားအတိုင္း တတ္ႏိုင္သမွ် ကင္ဆာ မျဖစ္ေအာင္ ကာကြယ္ၾကပါစို႔။<br /><br />ရဲ၀င့္ဦး (ဇီ၀ကမၼေဗဒ)<br />အကိုးအကား<br />http://blogs.mercola.com/sites/vitalvotes/archive/2009/05/27/the-20-cancer-symptoms-women-are-most-likely-to-ignore.aspx<br />http://articles.mercola.com/sites/articles/archive/2008/11/20/winning-the-war-on-cancer.aspx<br />http://www.emedicinehealth.com/cancer_symptoms/page2_em.htm<br />Lecture notes from master of Medical physiology course, Mahidol University, BKK, Thailand<br />Medical Physiology 2nd Edition (2005) Walter F. Boron, Emile L.Boulpaep<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-215039746694337068?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-79477734783286401602010-03-19T23:51:00.002+06:302010-03-19T23:57:14.198+06:30ေနမသာေပမယ့္ မိုးမရြာခဲ့တဲ့ အဲဒီတနဂၤေႏြေန႔က က်မ မြန္းသက္ပန္ တစ္ေယာက္ တိုက္ပုကေလးေဘးက ျမက္ခင္းေပၚမွာ စာထိုင္ဖတ္ရင္း အဲဒီေတာင္ကုန္းျမင့္ျမင့္ၾကီးကို ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S6OzmBG1Y6I/AAAAAAAAAg4/JX4uOtoqrtU/s1600-h/aa.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S6OzmBG1Y6I/AAAAAAAAAg4/JX4uOtoqrtU/s320/aa.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5450397439761933218" border="0" /></a><br /><br /><span id="fullpost"><br />အရပ္မ်က္နွာတိုင္း ၀ိုင္းရံထားတဲ့ ေတာင္ေတြၾကားထဲကမွ အဲဒီ ေတာင္ျမင့္ၾကီးကို က်မအနွစ္သက္ဆံုး။ ျမဴေတြဆိုင္းလာရင္ ပု၀ါပါးပတ္ထားသလို သူ႔သြင္ျပင္က က်မကို ဆဲြေဆာင္နိုင္တဲ့ ဒီေဒသက အရာတစ္ခု။<br />အဲဒီေတာင္ျပာတန္းရဲ့ ဟိုးးး တဖက္ဆီမွာ…<br />က်မခ်စ္တဲ့ ေဖေဖေမေမနဲ႔အတူ သူတို႔ ဖဲြ႕တည္ခဲ့တဲ့ မိသားစုကေလး ရွိတယ္<br />က်မကိုခ်စ္တဲ့ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ ရွိေကာင္းရွိမယ္။<br />က်မကလည္း ခ်စ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရွိတယ္ ။ သူတို႔ကို ဘယ္တုန္းကမွ ဖြင့္မေျပာခဲ့ေပမယ့္ က်မရင္ထဲ တကယ္ပဲလြမ္းမိပါတယ္။<br />ဒါဆို…<br />ဒါဆို ေတာင္ျပာတန္းရဲ့ ဒီဘက္မွာေရာ…<br />အဲဒီေတာင္ျပာတန္းရဲ့ ဒီဘက္မွာေတာ့ က်မသံေယာဇဥ္တြယ္မိျပန္တဲ့ လူနာေတြ ရွိေနျပန္ပါေရာလား။။<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-7947773478328640160?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-90365717858571248682010-03-14T18:25:00.006+06:302010-03-14T19:28:30.940+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S5zV8Gik1bI/AAAAAAAAAgU/-rwworf6C2g/s1600-h/tryptosomiasis.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S5zV8Gik1bI/AAAAAAAAAgU/-rwworf6C2g/s200/tryptosomiasis.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5448464877735957938" border="0" /></a><br /><div style="font-family: Zawgyi-One;">က်မတို႔ ေဆးေက်ာင္းတက္စဥ္ကာလက ေက်ာင္းခန္းထဲမွာ အိပ္ငိုက္သူမ်ား ၊ ေဆးရံု ward round ဆရာၾကီး စာသင္ခ်ိန္မွာ သန္းေ၀ေနတတ္သူမ်ားကို ဆရာၾကီးက ဒီကေလးမ Sleeping sickness ေရာဂါရွိေနျပီလို႔ က်ီစယ္တတ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ Sleeping sicknessေရာဂါရဲ့ လကၡဏာေတြထဲက တစ္ခုဟာ ေန႔ဘက္မွာ ငိုက္မ်ဥ္းေနတတ္ျပီး ညဘက္အိပ္မေပ်ာ္နိုင္လို႔ဘဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုေန႔ည အက်င့္မ်ားေျပာင္းလဲတတ္မႈဟာ အသည္းသမားမ်ားမွာလည္းျဖစ္တတ္ေပမယ့္ အာဖရိကတိုက္တစ္ေနရာမွ လူတစ္ဦး၊ ဒါမွမဟုတ္ အာဖရိကတိုက္ကို နယ္လွည့္ခရီးသြားလာေနခဲ့တဲ့ လူတစ္ဦးမွာ ဒီလို ေရာဂါေ၀ဒနာခံစားရျပီ ဆိုရင္ေတာ့ သတိထားရမဲ့ေရာဂါေတြထဲမွာ Sleeping sickness က ေရွ႕ဆံုးကပါ၀င္တဲ့ေရာဂါေတြထဲက တစ္ခု ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။<br /></div><br /><span id="fullpost"><br /><div style="font-family: Zawgyi-One;"><br />Sleeping sickness လို႔ေခၚတဲ့ African Trypanosomiasis ေရာဂါဟာ ကမာၻတစ္၀ွမ္းမွာ ျဖစ္ပြားေနတဲ့ ေရာဂါမဟုတ္ေပမယ့္ sub-saharn Africa နိုင္ငံေပါင္း ၃၆ နိုင္ငံမွ လူသန္းေပါင္းမ်ားစြာကို ေျခာက္လွန္႔ေနတဲ့ေရာဂါတမ်ဳိးျဖစ္ပါတယ္။ လက္ရွိခန္႔မွန္းေျခအရ လူေပါင္း ၅ ေသာင္းမွ ၇ ေသာင္းခန္႔အထိ ေ၀ဒနာခံစားေနရတယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။ အာဖရိကနိုင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ခုခံအားက်ဆင္းမႈေရာဂါျဖင့္ ေသဆံုးမႈဟာ အျမင့္ဆံုးျဖစ္ေနေပမယ့္ African Trypanosomiasis ဟာလည္း ဒုတိယ ဒါမွမဟုတ္ ေသဆံုးမႈ အျမင့္ဆံုးထဲက တစ္ခုအျဖစ္ ပညာရွင္မ်ား ခံယူထားခဲ့တဲ့ ေရာဂါတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။<br />Trypanosomiasis ကို African Trypanosomiasis နွင့္ American Trypanosomiasis ဆိုျပီး ဒီေရာဂါဟာ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးတဲ့ ေက်းလက္ေဒသမ်ားမွာ အျဖစ္မ်ားျပီး Trypnosoma brucei လို႔ေခၚတဲ့ ကပ္ပါးေကာင္ parasite ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ေရာဂါတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေဒသေတြမွာက်က္စားေလ႔ရွိတ့ဲ Tsetse flies လိုေခၚတဲ့ အေကာင္ကိုက္ျခင္းအားျဖင့္ African Trypanosomiasis သို႔မဟုတ္ sleeping sickness ေရာဂါကိုခံစားရမွာျဖစ္ပါတယ္။ Trypnosoma brucei ကို အေနာက္နဲ႔ အလယ္ပိုင္း အာဖရိကမွာ ေတြ႕ရတတ္တဲ့ Trypnosoma brucei gambiense နဲ႔ အေရွ႕အာဖရိက နိုင္ငံေတြ မွာေတြ႕ရတတ္တဲ့ Trypnosoma brucei rhodesiense ဆိုျပီး ၂မ်ဳိးခဲြျခား နိုင္တာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ နွစ္မ်ဳိးကို ေယဘူယ်အားျဖင့္ ခဲြျခားလို႔ မရနိုင္ပါဘူး။<br />Trypnosoma brucei gambiense ဟာ ေလ့လာေတြ႕ရွိတဲ့ ျဖစ္ပြားမႈႏႈန္းရဲ့ ၉၀% ခန္႔ရွိျပီး နာတာရွည္ေရာဂါအျဖစ္ ရွိတတ္ပါတယ္။ ေ၀ဒနာရွင္ဟာ ပိုး၀င္ေရာက္ျပီး လေပါင္းမ်ားစြာမွ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအထိ ေရာဂါလကၡဏာမ်ားကို မခံစားရတတ္ပါဘူး။ ေရာဂါ ကၽြမ္းေနနွင့္ျပီးျဖစ္တဲ့ ဦးေဏွာက္အာရံုေၾကာစနစ္ကို ပိုး၀င္ေရာက္တဲ့အခါက်မွ သာ ေရာဂါလကၡဏာမ်ားကို စတင္ခံစားရတာကို ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။<br />Trypnosoma brucei rhodesiense ကေတာ့ ျဖစ္ပြားမႈႏႈန္းရဲ့ ၁၀ ရာခိုင္းႏႈန္းခန္႔သာ ရွိျပီး လတ္တေလာ ျဖစ္ပြားတဲ့ေရာဂါအျဖစ္ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ ေ၀ဒနာရွင္ဟာ ေရာဂါလကၡာမ်ားကို ပိုး၀င္ျပီး ရက္ပိုင္းလပို္င္းမွာ ခံစားရတတ္ျပီး အာရံုေၾကာစနစ္ကို လွ်င္ျမန္စြာ ထိခိုက္ေစနိုင္ျပီး ေသေစနိုင္တာကို ေတြ႕ရပါတယ္။<br /><br />ျဖစ္ပြားမႈနွင့္ ျဖစ္ပြားသည့္နိုင္ငံမ်ားကေတာ့ ပံုမွာ ျပထားတဲ့အတိုင္းျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S5zatNzqxzI/AAAAAAAAAgs/OXLooxfcGLw/s1600-h/AfricanSleepingSicknessMap.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 281px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S5zatNzqxzI/AAAAAAAAAgs/OXLooxfcGLw/s320/AfricanSleepingSicknessMap.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5448470119546799922" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေရာဂါလကၡဏာမ်ား</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ပထမအဆင့္</span><br />၁။ Tseses flies ကိုက္လုိက္တဲ့ေနရာမွာ နာက်င္ျခင္း ၊<br />၂။ အေကာင္၀င္သြားတဲ့ ေနရာမွာ နီရဲေနျခင္း ၊အနာျဖစ္ျခင္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ဒုတိယအဆင့္ (ေသြးတြင္းပ်႕ံနွံ႕ေသာအဆင့္)</span><br />ဒီအဆင့္မွာေတာ့ Protozoa ေတြဟာ ေသြးထဲကိုေရာက္သြားျပီျဖစ္တာမို႔ ဖ်ားနာျခင္း၊ အျပင္းအထန္ေခါင္းကိုက္ျခင္း၊ အသားစိုင္မ်ား နာက်င္ျခင္း၊ အဆစ္အျမစ္ကိုက္ျခင္း စတဲ့ အျခားေရာဂါေတြမွာ ျဖစ္ေလ့ရွိတဲ့ လကၡဏာေတြကို ခံစားရမွာျဖစ္ပါတယ္။<br />၂။ ျပန္ရည္က်ိတ္ေတြ ၾကီးလာတာကိုလည္းေတြ႕ရတတ္ျပီး Trypnosoma ေၾကာင့္ ျပန္ရည္က်ိတ္ၾကီးျခင္းကို Winterbottom’s sign လို႔ ေခၚေလ့ရွိပါတယ္။<br />၃။ ယားယံျခင္း၊ အေရျပားေပၚတြင္ အကြက္မ်ား အစက္အေပ်ာက္မ်ား ထြက္ျခင္း တို႔ကိုလည္းေတြ႕ရမွာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">တတိယအဆင့္ (ဦးေဏွာက္နွင့္ အာရံဳေၾကာစနစ္ကို ထိခုိက္ေသာ အဆင့္)</span><br />တတိယအဆင့္မွာေတာ့ ဦးေဏွာက္ အေျမွးပါးေယာင္ျခင္း အဆင့္ျဖစ္တာမို႔ ယင္းရဲ့လကၡဏာမ်ားျဖစ္တဲ့<br />၁။ ေခါင္းကိုက္ျခင္း<br />၂။ ေန႔အခ်ိန္တြင္ အလြန္အမင္း အိပ္ငိုက္ခါ ညအခ်ိန္တြင္ အိပ္မေပ်ာ္တတ္ျခင္း။<br />၃။ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ လကၡဏာမ်ားျဖစ္တဲ့<br />၃.၁။ မူမမွန္ေတာ့ျခင္း၊<br />၃.၂ ။ စိတ္တိုလြယ္ျခင္း သို႔မဟုတ္စိတ္ဆတ္ျခင္း<br />၃.၃။ အာရံုစူးစိုက္၍ မရျခင္း<br />၄။ ဗလံုးဗေထြး စကားေျပာျခင္း ၊ စကားေျပာရာတြင္ အခက္အခဲရွိျခင္း<br />၅။ လမ္းေလွ်ာက္ရာတြင္ အခက္အခဲရွိလာျခင္း<br />၆။ တက္ျခင္း<br />၇။ သတိေကာင္းေကာင္းမရေတာ့ျခင္း၊ သတိလစ္ျခင္းမွ coma အထိခံစား ရတာကို ေတြ႕ရမွာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေရာဂါရွာေဖြ စစ္ေဆးျခင္း</span><br />ေရာဂါျဖစ္ပြားနိုင္တဲ့ ေနရာ၊ ခရီးသြားရာဇ၀င္ ေပၚမူတည္ျပီး ကၽြမ္းက်င္တဲ့ က်န္းမာေရး၀န္ထမ္းမွ ေ၀ဒနာရွင္အား ေသခ်ာ စမ္းသပ္စစ္ေဆးျခင္းက အေရးၾကီးတဲ့ အခန္းက႑မွာ ပါ၀င္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Microscopy</span><br />အေကာင္ကိုက္ခံရေသာေနရာ၊ ျပန္ရည္က်ိတ္မွ စုတ္ယူထားေသာ အရည္၊ ေသြး၊ ရိုးတြင္းခ်ဥ္ဆီ သို႔မဟုတ္ ခါးဆစ္ရိုးမွ စုပ္ယူရရွိေသာအရည္ မ်ားကို အဏုၾကည့္မွန္ေျပာင္း (microscopy) တြင္္ တိုက္ရိုက္ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း ၊ Giemsa ဟုေခၚေသာ ဆိုးေဆးသံုး၍ ေသာ္လည္းေကာင္း သိရွိနိုင္ပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ အရြယ္အစားအားျဖင့္ အနံ၁၄ မွ ၃၃ မိုက္ခရိုမီတာ နဲ႔ အလ်ား ၁.၅ မွ ၃.၅ မိုက္ခရိုမီတာ ရွိတဲ့ Tryptosoma parasite မ်ားကိုေတြ႕ရမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ Trypnosoma brucei gambiense နဲ႔ Trypnosoma brucei rhodesiense စတဲ့ tryptosoma ရဲ့ မ်ဳိးစိတ္မ်ားကိုေတာ့ ခဲြျခားလို႔ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Antibody Detection</span><br />CATT လို႔ေခၚတဲ့ Card Agglutination Tryptosomiasis Test ကို Trypnosoma brucei gambiense ျဖစ္ပြားမႈႏႈန္းကို စစ္ေၾကာျခင္းမွာ သံုးစဲြနိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Cerebro Spinal fluid (ခါးဆစ္ရိုးမွ စုပ္ယူရရွိမည့္ အရည္) မွေတြ႕ရွိခ်က္မ်ား</span><br />ဒါကိုေတာ့ African Trypanosomiasis ကို ေရာဂါအတိအက်သိနိုင္ဖို႔အတြက္နဲ႔ သူရဲ့အဆင့္ေတြ ခဲြျခားဖို႔အတြက္ သံုးေလ့ရွိပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ တစ္မိုက္ခရိုလီတာမွာ ေသြးျဖဴဥ ၅ လံုးထက္မ်ားေနရင္ ေရာဂါအဆင့္သံုးကို စဥ္းစားပါမယ္။ ဒုတိယအဆင့္မွာေတာ့ ေသြးျဖဴဥဟာ ပံုမွန္ကေန ၁၀၀ က ေန ၃၀၀ ထိရွိေနနိုင္ပါတယ္။<br />ေသြးျဖဴဥေတြကိုအမ်ားအျပားကိုလည္း ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ေတြ႕ရမွာျဖစ္ျပီး။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဘီအမ်ဳိးအစား ေသြးျဖဴဥ (B cells) ေတြကိုေတြ႕ရမွာျဖစ္ပါတယ္။<br />အဲဒီအရည္မွာ Trypanosomes ( Tryptosoma ဘ၀ျဖစ္စဥ္ထဲမွ အဆင့္တခု) ကို ေတြ႕ရမယ္ဆိုေတာ့ အျခားဘယ္လို လကၡဏာမွ မေတြ႕ပဲ ေနပါေစ ေရာဂါအဆင့္သံုးကို စဥ္းစားမွာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ကုသနည္း</span><br />Sleeping sickness ကို ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ေရာဂါအဆင့္ေပၚမူတည္ျပီး ကုသမွာျဖစ္ပါတယ္။ အဆင့္သတ္မွတ္ရာတြင္လည္း အခ်ဳိ႕ေသာ ေနရာမ်ားတြင္ ပထမအဆင့္ကို ေသြးတြင္းသို႔ Protozoa ေရာက္သည့္အဆင့္ဟုသတ္ မွတ္ျပီး အခ်ဳိ႕ေသာ ေနရာမ်ားတြင္ Tsese Fly ကိုက္ျပီးစတင္ျဖစ္ေပၚေသာ အဆင့္ (စာေရးသူအခု ခဲြျခားထားသကဲ့သို႔) ဟူ၍ခဲြျခားေလ့ရွိတာကို ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။ ေယဘူယ်အားျဖင့္ ယခုစာမူတြင္ ေဖာ္ျပထားေသာ အဆင့္တစ္တြင္ ဂရုတစိုက္ ၾကည့္ရႈေစာင့္ေရွာက္မႈဟာ အေရးၾကီးေသာ အခန္းက႑မွပါ၀င္ျပီး Tryptosomiasis ကုသမႈတြင္ သံုးစဲြေသာ ေဆးမ်ားကို ေပးေလ့မရွိေသးပါဘူး။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ဒုတိယအဆင့္</span><br />အာဖရိက အေနာက္နိုင္ငံမ်ားတြင္ ျဖစ္ေလ့ရွိေသာ Tryptosomiasis ဒုတိယအဆင့္ ကုသနည္း<br />ဒီေရာဂါမ်ားတြင္ေတာ့ Pentamidine လို႔ေခၚတဲ့ ၁၉၄၁ ခုနွစ္မွာ စတင္ေတြ႕ရွိခဲ့တဲ့ ေဆးတစ္မ်ဳိးကို Trypnosoma brucei gambiense ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ sleeping sickness မွာသံုးစဲြေလ့ရွိပါတယ္။ 10mg/kg /day ပမာဏျဖင့္ ၁၀ ရက္သံုးစဲြမွာျဖစ္ပါတယ္။<br />အခ်ဳိ႕ေသာ ေနရာမ်ားမွာ Eflonithine ဆိုတဲ့ေဆးကို 40mg/kg/day ပမဏအားျဖင့္ တေန႔လွ်င္ ေလးၾကိမ္ခဲြခါ အေၾကာေဆးအျဖစ္ ၁၄ ရက္တာ ေပးေလ့ရွိပါတယ္။<br /><br />Trypnosoma brucei. rhodesiense ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ sleeping sickness ကိုေတာ့ ၁၉၂၁ ခုနွစ္မွာ စတင္ေတြ႕ရွိခဲ့တဲ့ ေဆးတစ္မ်ဳိးျဖစ္တဲ့ Suramin ၁ဂရမ္ ကို ၁ရက္၊ ၃ ရက္၊ ၇ ရက္၊ ၁၄ ရက္နဲ႔ ၂၁ ရက္ေျမာက္ေန႔မ်ားမွာ ေသြးျပန္ေၾကာအတြင္းသို႔ ထိုးသြင္းျခင္းျဖင့္ ကုသနိုင္ပါတယ္။ ပထမဆံုး ေဆးအၾကိမ္ကိုေတာ့ ေဆးတည့္မတည့္ စမ္းသပ္ျပီးမွ ေပးရမွာျဖစ္ပါတယ္။ Suramin ဟာ ယားယံျခင္းနဲ႔ ဆီးလမ္းေၾကာင္းမွာ ေဘးထြက္ဆိုးက်ဳိးမ်ားကို ျဖစ္ေစနိုင္တာမို႔ သတိထားျပီး သံုးသင့္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">တတိိယအဆင့္</span><br />ဒီအဆင့္မွာေတာ့ ေ၀ဒနာရွင္ဟာ အာရံုေၾကာဆိုင္ရာ ေရာဂါလကၡဏာမ်ားကို ခံစားေနရမွာျဖစ္ပါတယ္။<br />တတိယအဆင့္အတြက္ေတာ့ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္မွာ စတင္ေတြ႕ရွိခဲ့တဲ့ Melasoprol 2-3.6 mg/kg/day ကို အေၾကာတြင္းသို႔ ေပးသြင္းျခင္းကို သံုးရက္ၾကာေပးမွာျဖစ္ပါတယ္။ တပတ္ၾကာတ့ဲအခါ 3.6mg/kg/day ေဆးပမာဏကို ၃ ရက္ၾကာေပးမွာျဖစ္ျပီး ေနာက္ထပ္ ၁၀မွ ၂၁ ရက္ၾကာတဲ့အခါမွ ထပ္မံေပးမွာျဖစ္မွာျဖစ္ပါတယ္။ Melarsoprol ဟာ တခါတရံမွာ ဦးေဏွာက္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေဘးထြက္ဆိုးက်ဳိးမ်ားကို ျဖစ္ေစျပန္ပါတယ္။ ယခုအခါ အလယ္ပိုင္းအာဖရိကနုိင္ငံေတြမွာ နဲ႔အခ်ဳိ႕ေသာေနရာေတြမွာ Malarsoprol ကိုယဥ္ပါးေနတ့ဲ Tryptosoma မ်ားကို တစစပိုမိုုေတြ႕ရွိလာတာကိုေတြ႕ရပါတယ္။<br />Eflonithine ဆိုတဲ့ေဆးကို 40mg/kg/day ပမဏအားျဖင့္ တေန႔လွ်င္ ေလးၾကိမ္ခဲြခါ အေၾကာေဆးအျဖစ္ ၁၄ ရက္တာေပးေလ့ရွိပါတယ္။ Elorinithine ဟာ Melarsoprol ထက္စာရင္ ေဘးထြက္ဆိုးက်ဳိးနည္းေပမယ့္ ယင္းေဆးဟာ Tryptosoma gambiense တမ်ဳိးတည္းအတြက္သာ ထိေရာက္မႈရွိပါတယ္။ ၁၉၉၀မွာ စတင္ စာရင္းသြင္းခဲ့တဲ့ Eflonithine ကို Melarsoprol ရဲ့အျခားအစားထိုး ေဆးအျဖစ္နဲ႔သံုးစဲြ နိုင္ေပမယ့္ အခက္အခဲရွိဆဲလို႔ဆိုပါတယ္။<br /><br />ကမာၻ႕က်န္းမာေရးအဖဲြ႕အစည္းၾကီးမွ အာဖရိကတိုက္မွ ေရာဂါတစ္မ်ဳိးျဖစ္တဲ့ African Trypanosomiasis သို႔မဟုတ္ sleeping sickness ကို ကုသနိုင္တဲ့ ကုထံုးသစ္ကို စတင္သံုးစဲြေနျပီဆိုတ့ဲအေၾကာင္းကို က်မမြန္းသက္ပန္ ဘာသာျပန္သတင္းတို ေရးသားထားတာမို႔<a href="http://www.moonthetpan.com/2010/01/african-trypanosomiasis.html"> ဒီေနရာမွာ </a>ဖတ္ရႈနိုင္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ကာကြယ္ျခင္းဟာ ကုသျခင္းထက္ ထိေရာက္ပါတယ္။</span><br />African Tryptosomiasis ဟာ ေရာဂါပိုး၀င္ေရာက္ ေနေပမယ့္လည္း ေရာဂါကၽြမ္းမွသာ ေ၀ဒနာ လကၡဏာမ်ားကို ျပသတတ္ကာ အသက္ဆံုးရံႈးသည္အထိ ဆိုးရြားနိုင္တဲ့ေရာဂါျဖစ္တာမို႔ ေရာဂါမျဖစ္မွီၾကိဳတင္ကာကြယ္ျခင္း၊ စစ္ေဆးျခင္း မ်ားျပဳသင့္ပါတယ္။ Tsetse flies ကိုက္ျခင္းမွ ထိုေရာဂါပိုး ၀င္ေရာက္တယ္လို႔ သိရေပမယ့္ အခ်ဳိ႕ေသာ ေဒသမ်ားမွာ Tsetse flies မ်ားရွိေပမယ့္လည္း African Trypanosomiasis ျဖစ္ပြားမႈမရွိျခင္းကိုေတာ့ ကၽြမ္းက်င္သူမ်ားအေနျဖင့္ ေျဖရွင္းခ်က္ မေတြ႕နိုင္ေသးပါဘူး။ သို႔ေပမယ့္လည္း ေရာဂါျဖစ္ပြားနိုင္တဲ့ ေနရာမ်ားမွာ ေနထိုင္သူမ်ား၊ နယ္လွည့္ခရီးသြား လာသူမ်ားအေနျဖင့္လည္း ထိုေရာဂါပိုးကို သယ္ေဆာင္တဲ့ ယင္ေကာင္တစ္မ်ဳိးျဖစ္တဲ့ Tsetse flies အကိုက္ခံရျခင္းမွ ကာကြယ္ဖို႔ ကလည္းအေရးၾကီးတဲ့အခ်က္တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။<br />မူရင္းနွင့္ မွီျငမ္း<br />1. WHO. WHO rolls out new combination treatment for sleeping sickness. Geneva: WHO; 2009 [cited 2009 09 November ]; Available from: http://www.who.int/neglected_diseases/disease_management/new_sleeping_sickness_treatment/en/index.html.<br />2. University Mahidol. African Tryptosomiasis. In: Tropical Medicine MU, editor. Thailand,2008-2009.<br />3. WHO. African trypanosomiasis (sleeping sickness). 2006; Available from: http://www.who.int/mediacentre/factsheets/fs259/en/.<br /><br /><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-9036571785857124868?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-43089448777994348182010-03-01T01:34:00.007+06:302010-03-01T02:53:43.350+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S4rDKB5H2eI/AAAAAAAAAf8/5qmQHeWUa-U/s1600-h/DSC04615.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S4rDKB5H2eI/AAAAAAAAAf8/5qmQHeWUa-U/s320/DSC04615.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443377676704799202" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">ခေရေၾကြတဲ့လမ္းလည္း ေပ်ာက္ျပီ ေမာင္ …</div><span id="fullpost"><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span id="fullpost"><span id="fullpost">သေျပခက္နဲ႔ ေအာင္ပဲြအ၀င္ေမွ်ာ္ရင္း</span></span><br /><span id="fullpost">ပါးျပင္က သနပ္ခါးတခ်ဳိ႕လည္း</span><br /><span id="fullpost">မ်က္ရည္စက္စက္နဲ႔ ခရီးထြက္သြားခဲ့တာ ၾကာေပါ့။</span><br /><span id="fullpost">ပါးမို႕မို႔ အေရတြန္႔တဲ့အခ်ိန္မ်ား</span><br /><span id="fullpost">ေမာင္ … ျမင္ခြင့္ရွိရင္ ျခယ္္ထားခဲ့ခ်င္တယ္</span><br /><span id="fullpost">အင္းယား တစ္ဖက္ကမ္းက</span><br /><span id="fullpost">ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ဳိ႕ဆီမွာ</span><br /><span id="fullpost">ဘ၀အလယ္ပိုင္းက အလြမ္းပြင့္တစ္ခ်ဳိ႕နဲ႔ …။ ။</span><br /></div><span id="fullpost"><br /> မြန္းသက္ပန္ (ေဆး -၁)<br />ေလာကအလွ အြန္လိုင္းမဂၢဇင္း<br />၂၀၁၀ ခုနွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂၅ ရက္<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-4308944877799434818?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-38243447310103759462010-02-27T18:27:00.001+06:302010-02-27T18:51:17.425+06:30<div face="Zawgyi-One"><table cellpadding="0" cellspacing="0"><tbody><tr></tr><tr><td class="newsbodymain"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:usefelayout/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"MS Mincho"; panose-1:2 2 6 9 4 2 5 8 3 4; mso-font-alt:MyaZedi; mso-font-charset:128; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:fixed; mso-font-signature:1 134676480 16 0 131072 0;} @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} @font-face {font-family:"&#092;@MS Mincho"; panose-1:0 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:128; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:fixed; mso-font-signature:1 134676480 16 0 131072 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"MS Mincho";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> <!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <br /><span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆီးလမ္းေၾကာင္း စနစ္မွာပါ၀င္တဲ့ ေက်ာက္ကပ္၊ ဆီးျပႊန္ႏွင့္ ဆီးအိမ္ စတဲ့ တစ္ေနရာရာမွာ ပိုး၀င္တာကို ဆီးလမ္းေၾကာင္းပိုး၀င္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဆီးအိမ္နဲ႔ ဆီးအိမ္ေအာက္ပိုင္းက ဆီးျပႊန္မွာ ပိုး၀င္တာ အျဖစ္မ်ားပါတယ္။ </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေရာဂါလကၡဏာမ်ား </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆီးလမ္းေၾကာင္းပိုး၀င္တ့ဲ လူတိုင္းမွာ ေရာဂါလကၡဏာမ်ားကို ခံစားရတာမဟုတ္ေပမယ့္ အမ်ားစုမွာေတာ့ ေအာက္ပါလကၡဏာအခ်ဳိ႕ကိုေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။<br /><br /></span></span><span style="font-size:small;"><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေရာဂါလကၡဏာေတြဟာ လွ်ပ္တပ်က္ျဖစ္ေပၚလာတတ္ျပီး ေယ်ဘူယ်အားျဖင့္ကေတာ့ </span></strong></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />-ဆီးသြားခ်င္စိတ္ကို ထိန္းမရျခင္း<br /></span></span><span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">- ဆီးပူ ဆီးက်င္ျခင္း </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />- ပမာဏနည္းနည္းနွင့္ မၾကာခဏဆီးသြားျခင္း </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />-ဆီးတြင္း ေသြးပါျခင္း ၊ ဆီးနံ႔အလြန္ျပင္းျခင္း တို႔ျဖစ္ပါတယ္။<br /></span></span> <span style="font-size:small;"><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆီးလမ္းေၾကာင္း တေလွ်ာက္ပိုး၀င္တ့ဲေနရာေပၚမူတည္ျပီး ျဖစ္ပြားနိုင္တဲ့ ေရာဂါလကၡဏာေတြကေတာ့ </span></strong></span> <span style="font-size:small;"><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></strong></span></td></tr></tbody></table></div><br /><span id="fullpost"><br /><div style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><span style="font-size:small;"><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပိုး၀င္ျခင္းေၾကာင့္ ေက်ာက္ကပ္ေယာင္ျခင္း</span></strong></span><br /><span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">-ေက်ာေအာင့္ျခင္း<br /></span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">-အျပင္းဖ်ားျခင္း </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />-ခ်မ္းတုန္ျခင္း </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />-ပ်ဳိ႕အန္ျခင္း </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />- မူးေ၀ျခင္း<br /><br /></span></span><span style="font-size:small;"><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆီးအိမ္ပိုး၀င္ျပီးေယာင္ျခင္း </span></strong></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />-ဆီးစပ္ေနရာတြင္ နာက်င္ျခင္း<br /></span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">-ဆီးက်င္ျပီး မၾကာခဏ ဆီးသြားခ်င္ျခင္း </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />-အဖ်ားေသြးေငြ႕ေငြ႕ရွိျခင္း </span></span> <span style="font-size:small;"><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br />ဆီးလမ္းေၾကာင္း ေယာင္ျခင္း<br /></span></strong></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">-ဆီးပူဆီးက်င္ျခင္းတို႔ျဖစ္တတ္ပါတယ္။<br /><br /></span></span> <span style="font-size:small;"><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျဖစ္ပြားရေသာ အေၾကာင္းမ်ား<br /></span></strong></span><span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘက္တီးရီးယားပိုးမ်ား ဆီးလမ္းေၾကာင္းအတြင္းသို႔ စတင္၀င္ေရာက္ျပီး ဆီးလမ္းေၾကာင္ထဲ၌ ပြားမ်ားၾကရာက ဆီးလမ္းေၾကာင္းပိုး၀င္ျခင္းျဖစ္ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆီးအိမ္ပိုး၀င္ျခင္းဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ အစာအိမ္နဲ႔အူလမ္းေၾကာင္းမွာ က်က္စားေလ့ရွိတဲ့ အေကာင္တစ္မ်ဳိးျဖစ္တဲ့ Escherichia coli ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆီးလမ္းေၾကာင္းကို ေယာင္ယမ္းေစတဲ့ အျခား ပိုးမႊားေတြကေတာ့ ကာလသားေရာဂါကိုျဖစ္ေစနိုင္တဲ့ ganorrhonoes, clamydia နဲ႔ herpes simplex virus ေတြေၾကာင့္လည္း ပိုး၀င္ျခင္းျဖစ္တတ္ပါတယ္။ </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span><br /><br /></span></span></span><span style="font-size:small;"><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္လိုလူေတြမွာ ဆီးလမ္းေၾကာင္းပိုး၀င္ျခင္း အျဖစ္မ်ားတတ္ပါသလဲ<br /><br /></span></strong></span><span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၁။ အမ်ဳိးသမီးမ်ား<br /></span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အမ်ဳိးသမီးမ်ားမွာ ခႏၶာေဗဒဖဲြစည္းပံုအရ ဆီးလမ္းေၾကာင္းဟာ အမ်ဳိးသားမ်ားထက္ ပိုတိုတာေၾကာင့္ ပိုးမႊားမ်ားဟာ ဆီးအိမ္ကို ေရာက္ဖို႔ လြယ္ကူတတ္ပါတယ္။ အမ်ဳိးသမီးထုရဲ့ ထက္၀က္ဟာ သူတို႔ရဲ့ဘ၀ တသက္တာမွာ ဆီးလမ္းေၾကာင္းပိုး၀င္ျခင္းကို ခံစားရတတ္ျပီး တခ်ဳိ႕မွာေတာ့ အၾကိမ္တစ္ခါထက္မနည္း ေတြ႕ၾကံဳရတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။<br /></span></span><br /><span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၂။ လိင္ဆက္ဆံမႈမ်ားသူမ်ား<br /></span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လိင္ဆက္ဆံမႈမ်ားသူမ်ားမွာ ဆီးလမ္းေၾကာင္းကို လႈံ႕ေဆာ္ျခင္း၊ ပိုးမႊားမွာ အလြယ္တကူ၀ယ္ေရာက္နိုင္ျခင္းတိုေၾကာင့္ ဆီးလမ္းေၾကာင္းပိုး၀င္ျခင္း အျဖစ္မ်ားတဲ့ပါတယ္။ လိင္ဆက္ဆံမႈမ်ားတဲ့ အမ်ဳိးသမီးမ်ားမွာေတာ့ ဆီးလမ္းေၾကာင္း ပိုး၀င္ဖို႔ အခြင့္မ်ားတာဟာ ထင္ရွား တာကို ေတြ႕ရပါတယ္။</span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br />၃။</span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သေႏၶတားျခင္း<br /></span></span><span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အမ်ဳိးသမီးကြန္ဒြန္တမ်ဳိးျဖစ္တဲ့ သံုးတဲ့ အမ်ဳိးသမီးမ်ား၊ သုတ္ပိုးေသေစတဲ့ေဆးမ်ား သံုးတဲ့အမ်ဳိးသမီးေတြမွာ ဆီးလမ္းေၾကာင္းပိုး၀င္ျခင္း အျဖစ္မ်ားတတ္ပါတယ္။ </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br />၄။ ဇရာ </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေသြးဆံုးျပီးအမ်ဳိးသမီးေတြမွာ အမ်ဳိးသမီးေဟာ္မုန္းတမ်ဳိးျဖစ္တဲ့ အီစထရိုဂ်င္ နည္းပါးလာတာေၾကာင့္ မိန္းမကိုယ္၊ ဆီးလမ္းေၾကာင္းနဲ႔ ဆီးအိမ္နံရံမ်ား ပါးလာျခင္း၊ ပြန္းပဲ့လြယ္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ဆီးလမ္းေၾကာင္းပိုး၀င္ျခင္းကို ပိုျဖစ္ေစပါတယ္။ </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br />၅။ ေက်ာက္ကပ္ တြင္ ေက်ာက္တည္ျခင္း </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ေက်ာက္ကပ္တြင္း ေက်ာက္တည္ျခင္း ႏွင့္ ဆီးလမ္းေၾကာင္းကို ပိတ္စို႔ေစေသာ အျခားေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားဟာလည္း ဆီးလမ္းေၾကာင္းပိုး၀င္ဖို႔ အခြင့္အလမ္းေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။ </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br />၆။ဆီးခ်ဳိေသြးခ်ဳိနွင့္ အျခားနာတာရွည္ေရာဂါမ်ား<br /></span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေရာဂါေတြဟာ ကိုယ္ခံအား စနစ္ကို က်ဆင္းေစတာမို႔ ဆီးလမ္းေၾကာင္းပိုး၀င္ျခင္းကို ပိုမိုျဖစ္ေပၚေစပါတယ္။ </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span></span><br /><br /><span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၇။ ဆီးပိုက္မ်ား<br /></span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆီးပိုက္မ်ားကို ၾကာရွည္စြာ သံုးစဲြရေသာ သူေတြမွာလည္း ဆီးလမ္းေၾကာင္းပိုး၀င္ဖို႔ အခြင့္အလမ္းမ်ားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span></span><br /><br /><span style="font-size:small;"><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္ဆက္တဲြဆိုးက်ဳိးမ်ား<br /></span></strong></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆီးလမ္းေၾကာင္းပိုး၀င္မႈကို ထိေရာက္စြာကုမယ္ဆိုရင္ ေပ်ာက္ကင္းလြယ္တဲ့ ေရာဂါျဖစ္ေပမယ့္ အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ထားမိတဲ့ခါ ေက်ာက္ကပ္အထိပိုး၀င္ျခင္း အဲဒီက တဆင့္ ေက်ာက္ကပ္ပ်က္စီးသည္အထိ ျဖစ္နိုင္ပါတယ္။ သက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ားနဲ႔ ကေလးသူငယ္မ်ားမွာ ေရာဂါလကၡဏာမ်ားကိုလစ္လ်ဴရႈမိျခင္း ၊ အျခားေရာဂါမ်ားနွင့္ အမွတ္မွားတတ္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ေနာက္ဆက္တဲြဆိုးက်ဳိးမ်ား ပိုမို ျဖစ္ပြားတာကို ပိုေတြ႕ရပါတယ္။ ကိုယ္၀န္ေဆာင္အမ်ဳိးသမီးမ်ားမွာ ဆီးလမ္းေၾကာင္း ပိုး၀င္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ လမေစ့ဘဲ ေမြးတတ္ျခင္း၊ ကေလးေပါင္မျပည့္တတ္ျခင္းတို႔ကိုျဖစ္ဖို႔အခြင့္အလမ္းပိုမ်ား လာပါတယ္။<br /><br /></span></span><span style="font-size:small;"><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေရာဂါရွာေဖြ စစ္ေဆးျခင္း </span></strong></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ေရာဂါလကၡာမ်ားကို ေသခ်ာေမးျမန္းျခင္း၊ စမ္းသပ္စစ္ေဆးျခင္းမ်ားဟာ အေရးၾကီးတဲ့အခန္းက႑က ပါ၀င္ပါတယ္။ </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆီးစစ္ျခင္း နွင့္ ဆီးပိုးေမြးျခင္း </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သင့္မွာအထက္ပါေရာဂါလကၡဏာမ်ားရွိျပီး သင့္ဆရာ၀န္က ဆီးလမ္းေၾကာင္းပိုး၀င္မႈကို သံသယျဖစ္တဲ့အခါ ဆီးထဲမွာပါတဲ့ ေသြးနီဥ၊ ေသြးျဖဴဥနဲ႔ အျခားေသာ ဘက္တီးရီးယားေတြကို စစ္ေဆးဖို႔ ေျပာမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွသံသယျဖစ္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဆီးပိုးေမြးျခင္းကို လုပ္နိုင္ပါတယ္။ ဆီးစစ္ျခင္းအားျဖင့္ ဆီးလမ္းေၾကာင္း ရဲ့ဘယ္ေနရာမွာ ပိုး၀င္တယ္ဆိုတာကို ခဲြျခားသိနိုင္မွာမဟုတ္လုိ႔ သင့္ေ၀ဒနာ အေသးစိတ္ကို သင့္ဆရာ၀န္ကို ေသခ်ာေျပာျပဖို႔ အေရးၾကီးပါတယ္။ </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span></span> <span style="font-size:small;"><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br />ကုသနည္း<br /></span></strong></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မျပင္းထန္တဲ႔ ဆီးလမ္းေၾကာင္းပိုး၀င္မႈမ်ားကို ျပင္ပ လူနာအေနနဲ႔ကုသမႈခံယူနိုင္ျပီး ျပင္းထန္တဲ့ ဆီးလမ္းေၾကာင္းပိုး၀င္မႈမ်ား၊ ဒါမွမဟုတ္ အျခားေသာ နာတာရွည္ ေရာဂါရွိသူမ်ားနဲ႔ သက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ားမွာေတာ့ ေဆးရံုတက္ျပီး ကုသမႈကို ခံယူဖို႔လိုေကာင္း လိုမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဆီးလမ္းေၾကာင္းပိုး၀င္တဲ့အတြက္ သင့္ဆရာ၀န္က Amoxicillin, Nitrofurantoin Ciprofloxacin Levofloxacin Sulfamethoxazole-trimethoprim<span> </span>စတဲ့ေဆးေတြနဲ႔ ဘက္တီးရီးယားအမ်ဳိးအစားေပၚမူတည္ျပီး ကုသေပးမွာျဖစ္ပါတယ္။ ေရာဂါလကၡဏာေတြ ဟာ ေဆးေသာက္ျပီး ရက္အနည္းငယ္အတြင္း ေပ်ာက္ကင္းနို္င္ေပမယ့္ သင့္အေနနဲ႔ ဆရာ၀န္ ညႊန္ၾကားတဲ့ရက္ျပည့္တဲ့အထိ ပိုးသတ္ေဆးကို ေသာက္သံုးသင့္တာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွသာ သင့္ကိုယ္တြင္းက ဘက္တီးရီယားပိုးကို အျပီးတိုင္ရွင္းလင္းျပီး ျဖစ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆီးက်င္ ဆီးေအာင့္ျခင္းအတြက္ အခ်ဳိ႕ေသာ အကိုက္အခဲေပ်ာက္ေဆးမ်ားက သင့္ကိုကူညီမွာျဖစ္ေပမယ့္ သင့္မွာရွိတဲ့အျခားေရာဂါေတြကို သင့္ဆရာ၀န္ကို ဖြင့္ေျပာတိုင္ပင္ဖို႔လည္း မေမ့သင့္ပါဘူးေလ။ ဆီးလမ္းေၾကာင္းအတြက္ ေသာက္သံုးတဲ့အကိုက္အခဲေပ်ာက္ေဆး အခ်ဳိ႕ရဲ့ ေဘးထြက္ဆိုးက်ဳိးေတြကေတာ့ ဆီးအေရာင္ ေျပာင္းတတ္ျခင္းပဲျဖစ္ပါတယ္။ </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တကယ္လို႔ သင္ဟာ ေသြးသားျပီးဆံုးတဲ့ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ဆိုရင္ေတာ့ သင့္ဆရာ၀န္က သင့္ရဲ့က်န္းမာေရးအေျခအေန နဲ႔ေဆးရဲ့ဆိုးက်ဳိးေတြကို ခ်င့္ခ်ိန္ျပီး အမ်ဳိးသမီးေဟာ္မုန္းျဖစ္တဲ့ အီစထရိုဂ်င္ကို ေပးျခင္းအားျဖင့္ သင့္ရဲ့ဆီးလမ္းေၾကာင္း ပိုး၀င္မႈအၾကိမ္ေရကို ေလ်ာ့က်ေေစမွာျဖစ္ပါတယ္။ </span></span> <span style="font-size:small;"><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br />ထပ္ခါထပ္ခါ<br /></span></strong></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အကယ္လို႔ သင့္မွာ ဆီးလမ္းေၾကာင္းပိုး၀င္တဲ့ေ၀ဒနာကို ထပ္ခါထပ္ခါ ခံစားေနရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သင့္ရဲ့ဆရာ၀န္က ပိုးသတ္ေဆးကို ရက္အနည္းငယ္ပိုေသာက္ခိုင္းျခင္း ဒါမွမဟုတ္ သင္ခံစားေနရတ့ဲေ၀ဒနာ လကၡဏာေပၚမူတည္ျပီး ပိုးသတ္ေဆး ရက္တိုမ်ားကို ခ်ိန္ဆေသာက္ခိုင္းျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ဆီးပိုးစစ္တဲ့ တစ္ခါသံုး stick ေလးေတြကို အခုအခါ အလြယ္တကူရနိုင္ျပီး အဲဒါေတြကတဆင့္ အေတာ္ကို တိက်တဲ့အေျဖရနိုင္တာမို႔ သင့္မွာေရာဂါလကၡဏာ ခံစားရျပီဆိုရင္ အလြယ္တကူ စစ္နိုင္ဖို႔ အခြင့္အလမ္းေကာင္းတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုပိုးသတ္ေဆးကို သံုးစဲြသည္ျဖစ္ေစ သင့္ဆရာ၀န္ ညႊန္ၾကားခ်က္အတိုင္း သံုးစဲြတာ ဟာ သင့္အတြက္ သင့္ေတာ္ စိတ္ခ်ရဆံုးပဲျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ </span></span><br /><span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></span> <span style="font-size:small;"><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိမ္တြင္းေဆး </span></strong></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ဆီးလမ္းေၾကာင္းပိုး၀င္ေနတဲ့အခါ သင့္အေနနဲ႔ေဆးထိုးေဆးေသာက္တာေတြ အျပင္အိမ္တြင္းကုသနည္းအေနနဲ႔ ေ၀ဒနာ သက္သာေအာင္ လုပ္နိုင္တာေတြကေတာ့<br /><br /></span></span><span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၁။ ေရမ်ားမ်ားေသာက္ပါ </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေရမ်ားမ်ား ေသာက္ျခင္းဟာ ဘက္တီးရီးယားမ်ားကို ဖယ္ရွားေပးျခင္းအားျဖင့္ သင့္ရဲ့ဆီးလမ္းေၾကာင္းကုိ သန္႔စင္ေစမွာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /></span></span><span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၂။ ေကာ္ဖီနွင့္ အခ်ဥ္ဓါတ္ </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေကာ္ဖီ၊ အရက္ေသစာ၊ ကိုကာကိုလာ အစရွိတဲ့ အခ်ဳိရည္မ်ား၊ အခ်ဥ္ဓါတ္ပါတဲ့အခ်ဳိရည္မ်ားမၾကာခဏ ဆီးသြားေစတာမို႔ ဆီးလမ္းေၾကာင္းပိုး၀င္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီအရာေတြ အလြန္အမင္း ေသာက္သံုးျခင္းမွ ေရွာင္က်ဥ္သင့္ပါတယ္။<br /><br /></span></span><span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၃။ ေရေႏြးအိတ္ကပ္ေပးျခင္း </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆီးစပ္ေနရာမွာ ေရေႏြးအိတ္ကပ္ေပးျခင္းျဖင့္ ဆီးအိမ္ေအာင့္ျခင္း၊ ေနမထိထိုင္မသာျဖစ္ျခင္းတို႔ကို ေလ်ာ့က်ေစမွာျဖစ္ပါတယ္။ </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span></span> <span style="font-size:small;"><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br />ကာကြယ္ျခင္းဟာ ကုသျခင္းထက္ထိေရာက္ပါတယ္။<br /></span></strong></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေသာက္ေဆးထိုးေဆးအျပင္ လူေန မႈစတိုင္ေျပာင္းလဲေပးျခင္းဟာလည္း ဆီးလမ္းေၾကာင္း ပိုး၀င္မႈကို အထိုက္အေလွ်ာက္ ကာကြယ္နိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါေလးေတြကေတာ့<br /><br /></span></span><span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၁။ အရည္မ်ားမ်ား ေသာက္ေပးပါ။ </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆီးလမ္းေၾကာင္းဟာ ခႏၶာကိုယ္က အညစ္အေၾကးမွန္သမွ်ကို စြန္႔ပစ္ရာ လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အရည္မ်ားမ်ားေသာက္ျခင္း အထူးသျဖင့္ ေရမ်ားမ်ားေသာက္ျခင္းဟာ ဆီးလမ္းေၾကာင္းကို သန္႔စင္ေစျပီး ပိုး၀င္ျခင္းကို ကာကြယ္နိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ အျခားေသာ လတ္ဆတ္တဲ့ သစ္သီးေဖ်ာ္ရည္မ်ားကိုလည္း သင့္မွာ အျခားက်န္းမာေရးျပသနာမရွိဘူးဆိုရင္ ေသာက္သံုးနိုင္ပါတယ္။ </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></span><br /><span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၂။ ေရအိမ္တက္တဲ့အခါ </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်င္ၾကီးက်င္ငယ္သြားျပီးလို႔ သန္႔စင္တဲ့အခါ ခႏၶာကိုယ္အေရွ႕ပိုင္းမွ အေနာက္ဘက္ဆီသို႔ သန္႔စင္ျခင္းဟာ စအိုမွ ဘက္တီးရီးယားမ်ား ဆီးလမ္းေၾကာင္းဘက္သို႔ေရာက္လာနိုင္မႈကို ေလ်ာ့က်ေစတာမို႔ ေကာင္းတဲ့အက်င့္ေလး တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br /></span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၃။ ေရအိမ္အျမန္သြားေပးပါ။ </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />သင့္အေဖာ္နဲ႔ ကိစၥျပီးဆံုးတဲ့အခါ အလွ်င္အျမန္ဆီးသြားေပးျခင္းဟာ ဆီးလမ္းေၾကာင္းပိုး၀င္ျခင္းကို အတန္အသင့္ ေလ်ာ့က်ေစပါမယ္။ ေရတစ္ခြက္ ေသာက္ျခင္းဟာလည္း ဘက္တီးရီးယားေတြကို အတန္အသင့္ရွင္းလင္းေပး တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br /></span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">၄။ အမ်ဳိးသမီးသံုးပစၥည္းအခ်ဳိ႕</span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />အခ်ဳိ႕ေသာ အမ်ဳိးသမီးသံုး အေမြးအၾကိဳင္မ်ားနဲ႔ အမ်ဳိးသမီးသံုးပစၥည္းအခ်ဳိ႕ဟာ ဆီးျပႊန္ကို လႈံ႕ေဆာ္ေပးတာေၾကာင့္ ဆီးလမ္းေၾကာင္း ပိုး၀င္ဖို႔ အခြင့္အလမ္းကို ပိုျဖစ္ေစပါတယ္။ </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span></span> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br />ဒီေဆာင္းပါးေလးဟာ ဆီးလမ္းေၾကာင္းပိုး၀င္ျခင္းကို တေစ့တေစာင္း သိနိုင္ဖို႔ ရည္ရြယ္တာမို႔ စာဖတ္သူအေနနဲ႔ သတိထားသင့့္တဲ့အခ်က္ေတြကို သိရွိနိုင္မွာျဖစ္ျပီး သင့္ဆရာ၀န္ဆီကိုသြားတ့ဲအခါမွာလည္း သင့္အတြက္ ေမးစရာေမးခြန္းအခ်ဳိ႕ အဆင္သင့္ရွိေနျပီလို႔ ယူဆပါတယ္။ ေဆးပညာရဲ့ လွ်ဳိ႕၀ွက္ခ်က္အတိုင္း ဘယ္စာအုပ္ဘယ္<span style="color:black;"> ၀က္ဘ္ဆိုက္တ္</span> ကမွ သင့္ဆရာ၀န္နဲ႕ အစားထိုးနိုင္မွာမဟုတ္တာမို႔ သင့္ရဲ့မိသားစုဆရာ၀န္ ကို ေရာဂါလကၡဏာမ်ားကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းဖြင့္ေျပာတိုင္ပင္ဖို႔ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။<br /></span></span><span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></span><span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မူရင္း<br /></span></span><span style="font-size:small;"><span style="font-family:Arial;">1.<span> </span>Mayoclinicstaff. http://www.mayoclinic.com/health/urinary-tract-infection/DS00286. Mayoclinic; 2008; Available from: http://www.mayoclinic.com/health/urinary-tract-infection/DS00286.</span></span> <span style="font-size:small;"><span style=";font-family:Arial;font-size:12pt;" ><br />2.<span> </span><span> </span>; Available from: http://en.wikipedia.org/wiki/Urinary_tract_infection.</span></span><br /><br /> <span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မြန္းသက္ပန္ (ေဆး ၁)</span></span><br />ေလာကအလွ အြန္လိုင္းမဂၢဇင္း<br />၂၀၁၀ ခုနွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂၇ ရက္<br /><br /><br /><br /><span style="font-size:small;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></span><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-3824344731010375946?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-63162509617448539002010-02-21T03:03:00.005+06:302010-02-21T03:16:54.176+06:30<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S4BJL3RdohI/AAAAAAAAAf0/2AYxpw95pjk/s1600-h/Tanzania+398.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 144px; height: 158px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S4BJL3RdohI/AAAAAAAAAf0/2AYxpw95pjk/s320/Tanzania+398.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5440428818028143122" border="0" /></a>လြမ္းတယ္ေမာင္<br />ေတာေတာင္ေတြ ကာျပီးျခားခဲ့တဲ့အခါ<br />ေျပာမ၀ေအာင္ စကားေတြရွိခဲ့ရျပီ<br />အခ်ိန္ေတြသာ အခ်ိန္တိုင္း ကုန္ဆံုးခ်င္လို႔<br />ျပန္ဆံုနိုင္မဲ့ ရက္မ်ား ေတြးမိတိုင္းလည္း<br />လြမ္းတယ္ေမာင္ …<br /><br />မြန္းသက္ပန္ (ေဆး -၁)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-6316250961744853900?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-80452262148019143182010-02-21T02:00:00.000+06:302010-02-21T02:02:36.995+06:30၂ နွစ္ျပည့္ျပီလို႔ အယ္ဒီတာ က ေျပာလာတဲ့အခါ က်မမြန္းသက္ပန္ စိတ္ထဲကေန ဟုတ္ရဲ့လား မမရယ္လို႔ ျပန္ေျပာျဖစ္ခ့ဲပါေသးတယ္။ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစား ၾကည့္ေတာ့မွ ေအာ္ .. တကယ္ပါလားလို႔ သတိရမိတယ္။ လူအင္အား အေတာ္နည္းနည္း အခက္အခဲမ်ားစြာနဲ႔ အရြယ္နဲ႔မလိုက္ေအာင္ ေလာကဓံကို ၾကံ႕ၾကံ႕ခံျပီး ေလာကကို အလွဆင္ခ်င္တဲ့ အဲဒီေနရာကေလးက တကယ့္ကိုေမ့မရနိုင္တဲ့ေနရာကေလးပါဘဲ။ <br />အားလပ္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ အြန္လိုင္းတက္ျပီး ခ်က္တင္ထိုင္ရမွာ ပ်င္းတဲ့ က်မကို ေလာကၾကီးနဲ႔ အဆက္အသြယ္မျပတ္ေအာင္၊ က်မမသိေသးတဲ့ အြန္လိုင္းစာေရးသူတခ်ဳိ႕ကို အင္တာဗ်ဴးေတြကေန တဆင့္ ရင္းနွီးခြင့္ေပးတဲ့ ေလာကအလွ၊ က်မမြန္းသက္ပန္ ရဲ့ ေႏွးေကြးလြန္းတဲ့ မေတာက္တေခါက္ စာမူေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေစာင့္ယူ တတ္တဲ့ ေလာကအလွ… <br />အျမဲပဲေက်းဇူးတင္ေနမွာပါ ေလာကအလွရယ္။ <br />ဒီနွစ္ႏွစ္ျပည့္ မွာေတာ့ <a href="http://lawka-ahla.com/news.php?item.931">ကေလာင္ရွင္မ်ားရဲ့ အမွတ္တရ</a> မ်ားထည့္သြင္းထားတာမို႔ ခပ္ဆန္းဆန္းရယ္ေပါ့…<br /><br /> ေလးစားလွ်က္ <br />မြန္းသက္ပန္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-8045226214801914318?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-68419002197403277022010-02-13T01:08:00.002+06:302010-02-13T01:26:02.726+06:30<p class="MsoNormal"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒီရက္ေတြမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြက Email ကတဆင့္ Valentine’s Day အတြက္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနျပီလားလို႔ ေမးတဲ့အခါ စာအုပ္ေတြၾကားမွာ ေခါင္းေျခာက္ေနတဲ့ က်မ ေျဖဖို႔ရာ အေတာ္ေလးခက္ေနျပန္ပါတယ္။ အခုလည္း Valentine’s Day နီးခါမွ ဒီပိုစ့္တက္လာလို႔ တမ်ဳိးေတာ့ မထင္ပါနဲ႔ေလ။ လက္ရွိအလုပ္ကေန ေဆးရံုကိုျပန္ေျပာင္းခြင့္ရတာမို႔ အလုပ္ရွိရာေနာက္ကို ေသွ်ာင္ေနာက္ဆံထံုး ပါရမဲ့ က်မမြန္းသက္ပန္ တေယာက္ ပို႔စ္တင္ဖို႔ အေတာ္ေလး ခက္ေနဦးမွာပါ။ <o:p></o:p></span></p><br /><br />ေလးစားလွ်က္ <br />မြန္းသက္ပန္ (ေဆး -၁)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-6841900219740327702?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-21023833531775702922010-02-09T19:27:00.002+06:302010-02-09T19:39:56.191+06:30<span style="color: rgb(51, 102, 255);">ကေလးေတြနဲ႔ပတ္သတ္လို႔ အက်ဳိးျပဳျပီး ၊ ေဆာင္းပါးအျဖစ္၂၀၀၉ခုနွစ္ ဧျပီလ သံလြင္အိပ္မက္ အတဲြ ၃ အမွတ္ ၂ မွာ ေဖာ္ျပျခင္းခံရတဲ့ ဆရာကိုရဲ၀င့္ဦးရဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ခုကို က်မမြန္းသက္ပန္ရဲ့ဘေလာ့ဂ္ ကေလးမွာ သိမ္းထားရင္းနဲ႔ သိခ်င္သူမ်ားကိုလည္း ေ၀မွ်ခ်င္ပါတယ္။ ခြင့္ျပဳခ်က္ေပးတဲ့ ဆရာကိုရဲ၀င့္ဦး (ဇီ၀ကမၼေဗဒ) ကိုလည္း အထူးေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ </span><br />သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ forward လုပ္လိုက္္တဲ့ အိီးေမးလ္ထဲကေန ျမန္မာ တိုင္းရင္းေဆး တခ်ဳိ႕မွာ သတၳဳျဒပ္ေတြြ ပါ၀င္ေနလို႔ အပိတ္ခံရေၾကာင္းေလး ဖတ္ေနရင္းပဲ သတၳဳေတြရဲ့ အႏၱရာယ္ကို တဆက္တည္း စဥ္းစားလုိက္မိတယ္။ တိုက္ဆိုင္စြာနဲ႔ပဲ အပိတ္ခံရတဲ့ ျမန္မာေဆးမ်ားမွာ ကေလးမ်ားအတြက္ ထုတ္တဲ့ ေဆးေတြဆိုေတာ့ ပိုျပီး စုိးရိမ္လုိက္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခႏၶာကိုယ္မွာ သတၳဳေတြရွိမွကို အလုပ္လုပ္နိုင္တဲ့ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ သတၳဳေတြက မရွိမျဖစ္ အေရးပါတဲ့ လုိအပ္ခ်က္ တစ္ခုပါ။ သို႔ေပမယ့္ သတၳဳတိုင္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတြက္ လုိအပ္တာ မဟုတ္သလုိ ၊ ေကာင္းက်ဳိးျပဳတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး ။ တခ်ိဳ႕ေသာ သတၳဳျဒပ္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခႏၶာကုိယ္ကို ဆိုးက်ဳိးျပဳေစတာကိုေတာင္ ေတြ႕ရပါတယ္။ သတၳဳေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ ခႏၶာကိုယ္အတြက္ လုိအပ္တဲဲ႔ ေကာင္းေသာ သတၳဳမ်ားႏွင္႔ မေကာင္းေသာ သတၳဳမ်ားလို႔ ဆိုျပီး အၾကမ္းဖ်င္း ခြဲၿပီး ေျပာပါရေစ။<br /><br /><span id="fullpost"><br />ဇင့္(zinc)၊ ေကာ့ပါး (copper) ၊ မက္ဂနိးစ္(magnese) စတဲ႔ သတၱဳေတြကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခႏၶာကိုယ္က ဆဲလ္(cells) အမ်ားစုမွာ မရွိမျဖစ္ လုိအပ္ပါတယ္။ ဒီသတၳဳျဒပ္ေတြေတာင္ လုိအပ္တဲ့ ပမာဏထက္ ပိုလာရင္ ဆိုးက်ဳိးေပးႏိုင္တယ္ ဆိုတာကို သတိခ်ပ္သင့္ပါတယ္။ (Arsenic, cadmium, lead and mercury) ေတြကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခႏၶာမွာ ပံုမွန္အားျဖင့္ ေတြ႔ရေလ့မရွိပါဘူူး။ ရွိလာၿပီဆိုရင္လည္း အဆိပ္အေတာက္ ျဖစ္ဖုိ႔ဆုိတာ ေသခ်ာပါတယ္။ အဲဒီလိုပံုမွန္မဟုတ္တဲ့ သတၳဳေတြ ခႏၶာကိုယ္မွာ ရွိေနျခင္းက ကၽြန္ေတာ္တို႕ ခႏၶာကိုယ္အတြက္ လိုအပ္တဲ့ အျခား သတၳဳျဒပ္ေတြကို အစာအိမ္နဲ႔ အူလမ္းေၾကာင္းက တဆင္႔ စုပ္ယူရာမွာပါ ေနွာင့္ေႏွးေစသလို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခႏၶာအတြက္ အက်ဳိးျဖစ္ သတၳဳေတြကေပးတဲ့ ေကာင္းမြန္တဲ့ ဇီ၀ျဖစ္စဥ္မွာလည္း ၀င္ေရာက္ေနွာင့္ယွက္တာကို ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအတြက္ ကေလးေတြမွာ အထူးသျဖင့္ ဖြံ.ျဖိဳး ႀကီးထြားမႈ႕ကို ဆိုးရြားစြာ ထိခုိက္ေစတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဖြ႔ံၿဖိဳးမႈုဆိုရာမွာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာနဲ႔ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဆိုၿပီး ႏွစ္ပိုင္းခြဲၿပီး ေျပာဖုိ႕ လုိပါတယ္။ ဒီသတၳဳျဒပ္ေတြထဲက တစ္ခ်ဳိ႕ေသာ သတၱဳေတြဟာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈကို ထိခုိက္ေစပါတယ္။ ဥပမာ ေျပာရရင္ ခဲ(lead) ဆိုရင္ ခဏတာ က္ုိယ္ခႏၶာအတြက္ တကယ္ လိုအပ္တဲ့ ျဒပ္သတၳဳေတြကို ကုန္ခမ္းေစတယ္။ ဇင့္ဓာတ္ ကုန္ခမ္းျခင္း (zinc depletion)လုိမ်ိဳးေပါ့။ အဲဒါ႕အျပင္ ခဲေတြဟာ ဦးေႏွာက္နဲ႔ အာရံုေၾကာ အဖြဲ႕အစည္းမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ အင္ဇိုင္းဓာတ္ေတြကိုပါ တားဆီိးပါတယ္။ ဒါေတြဟာ ကေလးေတြမွာ ဥာဏ္ရည္နိမ္႔က်မႈေတြ ျဖစ္လာေစတဲ႔ အေၾကာင္းပါပဲ။ ဒါ့အျပင္ ကေလးေတြကို စိတ္ပိုင္းဆို္င္ရာ ထိခုိက္မႈေတြနဲ႔ အျပဳအမူူပိုင္းဆိုင္ရာ ေၿပာင္းလဲမႈေတြပါ ဆက္စပ္ေနတာကို ရွာေဖြ ေတြ႕ရွိထားပါတယ္။ အဂၤလန္ႏိုင္ငံ တကၠသိုလ္ တစ္ခုက ဓာတုေဗဒ ပညာရွင္ Professor Neil Ward ကေတာ့ အခ်ိဳ႕ေသာ သတၳဳဓာတ္ေတြဟာ အနည္းငယ္မွ်ွေသာ ပမာဏနဲ႔ေတာင္္ အျပဳအမူပိုင္းဆိုင္ရာမွာ ေျပာင္းလဲမႈေတြကို ျဖစ္ေပၚေစတယ္လုို႔ဆိုပါတယ္။ ပံုမွန္အားျဖင့္ ဆိုရင္ေတာ့ ေသြးထဲမွာ ခဲပမာဏဟာ 6ug/dlထက္ မမ်ားရပါဘူး။ အဲဒီ ပမာဏထက္ ေက်ာ္တဲ့သူေတြမွာ ပမာဏ မ်ားသည္နွင့္အမွ် မူးေ၀ျခင္းေလာက္ကေန ေမ့ေမ်ာျခင္း(coma)လိုမ်ိဳးေတြ အထိျဖစ္ႏိုိင္ၿပီး အသက္ကုိေတာင္ ဆုံးရံႈးႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />ဘာေၾကာင့္ ခဲဆိပ္သင့္ ရပါသလဲ။<br /><br />ဖလူအိုရိုက္ဒ္ Fluoride ပါတဲ့ ေရဟာ ခဲဆိပ္သင့္ျခင္းရဲ့ အဓိက အေၾကာင္းအရာပါပဲ။ ခဲေတြဟာ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ ဇင့္ရဲ့ ေနရာကို ယူဖို႔ ၾကိဳးစားေနတဲ့ သတၳဳတစ္ခုျဖစ္တာမို႔ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ ရွိတဲ့ ခဲရဲ့ပမာဏ 6ug/dl ထက္ပိုလာတာနဲ႔ ဇင့္ရဲ့ လုပ္ငန္းစဥ္ကို ေနွာင့္ယွက္ဖို႔ လံုေလာက္တဲ့ အေျခအေနေရာက္ေနျပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ဇင့္ေတြဟာ ဦးေနွာက္ ဆဲလ္ေတြ ဖြံ႕ ၿဖိဳးမႈ႔မွာ ပါ၀င္သူေတြၿဖစ္တဲ့ အတြက္ ဇင့္ မ်ားကုိ ဖယ္ထုတ္လုိက္ၿခင္းဟာ ဦးေနွာက္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဖြံ႕ ၿဖိဳးမႈုေတြကို ေနွးေကြးလာေစပါတယ္။ ထူးျခားခ်က္ တစ္ခုကေတာ့ vitamin C နဲ႕ D ပမာဏ နည္းတဲ့ ကေလး ေတြမွာေတာ့ ခဲေတြ ပိုမိုၿပီး စုေ၀းနိုင္တာကို ေတြ႔ရတာပါဘဲ။<br /><br />ဘယ္လုိကာကြယ္ၾကမလဲ။<br /><br />ေရကလာတဲ့ ခဲေတြကုိေတာ့ ေရကုိ သန္႔စင္တဲ့ စနစ္တစ္ခုထားျခင္းျဖင့္ ကာကြယ္နိုင္ပါတယ္။ ကေလးရွိတဲ့ အိမ္ေတြအတြက္ လုိက္နာသင့္ တဲ့ အက်င္႔ေကာင္း တစ္ခု ပါပဲ။ အျခားအေျခခံ က်န္းမာေရး အသိေလးေတြကလည္း အေထာက္အကူ ျပဳႏိုင္ပါတယ္။ ဥပမာ ဆိုရရေတာ့…<br />(၁) အစာ မစားခင္လက္က္ို စင္ၾကယ္ေအာင္ေဆးျခင္း။<br />(၂) မသန္႔ ရွင္းတဲ့ ေနရာေတြမွာ စားေသာက္ျခင္းကို ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း။<br />(၃) လုပ္ငန္းခြင္မွာ သီးသန္႔ အ၀တ္အစား ကုိ အသံုးျပဳျခင္း။<br />(၄) လုပ္ငန္းခြင္သံုး အ၀တ္အစားမ်ားကုိ သီးသန္႔ ေလ်ွာ္ဖြပ္ျခင္း တို႔ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ခဲနွင့္ ထိေတြ႔နိုင္ေသာ လုပ္ငန္းခြင္မ်ား (ဥပမာ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား၊ ေဆးသုတ္္သမားမ်ား၊ စတီးလ္ အလုပ္သမားမ်ား)မွာ အလုပ္လုပ္သူမ်ားဆုိရင္ လုပ္ငန္းခြင္ အၿပီးတြင္ ေသခ်ာစြာ ေရခ်ိဳး သန္႕စင္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ေလ၀င္ေလထြက္ေကာင္းမြန္တဲ့ ေနရာမ်ားမွာ ေနထုိင္ျခင္းကလည္း ခဲဆိပ္သင္႕ျခင္းကို ကာကြယ္ရာမွာ အေထာက္အကူ ျပဳတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အမွန္တကယ္ေတာ့ ခဲကို ထိေတြ႕ႏိုင္္တဲ့ ေနရာေတြက အမ်ားႀကိီးပါပဲ။ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ အျပင္ထြက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ လက္အိတ္ေျခအိတ္မ်ား မ်က္ႏွာအကာမ်ား သံုးၿခင္းေတြပါပဲ။ ဒါေပမယ့္လည္း တကယ္႔ လက္ေတြ႕မွာေတာ့ လက္အိတ္ေတြ ေျခအိတ္ေတြရယ္ မ်က္နွာ အကာအကြယ္ေတြနဲ႔ တခ်ိန္လံုးေနဖုိ႕ဆိုတာက နဲနဲေတာ့ ခဲယဥ္းပါတယ္။ ခဲေတြကလည္း ေနရာမိ်ဳး ၀င္လာႏိုင္တာဆိုေတာ့ …အင္း ခဲေတြ ကၽြြန္ေတာ္တို႕ဆီကို ၀င္လာမွာကေတာ့ ေသခ်ာေနၿပီ။ ဆိုေတာ့ကာ ေနာက္တဆင့္ အေနနဲ႔ …<br /><br />ခဲဆိပ္ေတြကို ဘယ္လို စြန္႔ထုတ္္ၾကမလဲ။<br /><br />အဆိပ္မ်ားကို ေျဖေဖ်ာက္ျခင္းကို အဓိက လုပ္ေဆာင္တာကေတာ့ အသည္းပါဘဲ။ သို႔ေပမယ့္ တစ္ကုိယ္လံုးမွွာရွိတဲ့ ဆဲလ္ အားလံုး ဟာ အဆိပ္မ်ား အညစ္အေၾကးမ်ားကုိ စြန္႔ထုတ္နိုင္ၾကပါတယ္။ တကယ္ဆိုရင္ သူတို႔ ကိုယ္တိုင္လည္း အသက္ရွင္မႈ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားကို လုပ္ေဆာင္ရာမွ စြန္႕ပစ္္ပစၥည္းမ်ား (waste products)ကို ထုတ္လုပ္ပါတယ္။ ဒါေႀကာင့္ ဆဲလ္တိုင္းဟာ စြန္႕ပစ္တဲ့ လုပ္ငန္းကုိ လုပ္ေဆာင္နုိင္ၾကပါတယ္။ သို႔ေသာ္ အားလံုး သိတဲ့အတိုင္းပဲ ဆဲလ္ေလးေတြဟာ အစာ အာဟာရေကာင္းစြာရမွသာ သူတို႔ရဲ့ လုပ္ငန္းေတြကို ေကာင္းစြာ လုပ္ေဆာင္နိုင္ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေကာင္းမြန္မ်ွတတဲ့ အစားအစာေတြကို စားေသာက္ျခင္းဟာလည္း ခဲဆိပ္ေတြကို စြန္႔ထုတ္ပစ္္ႏိုင္မယ့္ နည္းလမ္း တစ္သြယ္ဆိုရင္ မမွားပါဘူး။<br /><br />ခဲဆိပ္သင့္ရင္ ဘာေတြခံစားရမလဲ။<br />၁။ ဗိုက္နာမယ္။<br />၂။ ၾကြက္သားေတြ အားနည္းမယ္။<br />၃။ ေမာပန္းမယ္။<br />၄။ ၀မ္းခ်ဳပ္မယ္။<br />၅။ ေခါင္းကုိက္မယ္။<br />၆။ ခဲဆိပ္ကို ဆိုး၀ါးစြာ သင့္ေသာသူေတြ ဆိုရင္ေတာ့ အာရံုေႀကာနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ ေ၀ဒနာေတြပါ ခံစားရနိုင္တယ္။<br />ေနာက္ဆုံးမွာ အသက္ကုိ အႏၱရာယ္ ျပဳနိုင္တယ္လုိ႕ဆိုရပါမယ္။<br /><br />ကုသျခင္း ။<br /><br />ခဲ ကို ဖယ္ထုတ္ႏိုုင္တဲ့ ေဆးေလးေတြရွိပါတယ္။<br />၁. Calcium disodium (EDTA)<br />၂. Succimer (DMSA) စတာေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။ ကာကြယ္ျခင္းဟာ ကုသျခင္းထက္ပိုလို႔ ထိေရာက္တာေၾကာင့္ ခဲဆိပ္မတက္ေအာင္ ကာကြယ္တာဟာ သင့္ေတာ္တဲ့ နည္းလမ္းတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />အကိုးအကား<br />၁.http://www.healthscout.com/ency/68/287/main.html#CausesandRiskFactorsofLeadPoisoning<br />၂. http://articles.mercola.com/sites/articles/archive/2009/04/14/How-Metals-in-Food-Affect-Your-Childs-Behavior.aspx<br />၃. Lecture notes from Master of Medical physiology course, Mahidol University, BKK, Thailand<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-2102383353177570292?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-51082068306709850072010-01-25T16:05:00.004+06:302010-01-25T16:14:57.792+06:30<span style="font-family:Zawgyi-One;">ပ်ဳိေမတို႔ အိမ္အတြက္ေစ်း၀ယ္ထြက္တဲ့အခါ super market ေတြထဲက စားစရာအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ပါ၀င္တဲ့ အာဟာရရဲ့ ပမာဏကိုျဖစ္ေစ၊ </span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S11isMFIn8I/AAAAAAAAAe0/WLaEY8Z6PHM/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 124px; height: 120px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S11isMFIn8I/AAAAAAAAAe0/WLaEY8Z6PHM/s200/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430605236975214530" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;">percent Daily value ကို ျဖစ္ေစ ေဖာ္ျပထားတာကို ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။ percent Daily value ဆိုတာကေတာ့ လူတေယာက္တေန႔တာမွာ စားသံုးသင့္တဲ့ စံျပပမာဏရဲ့ ရာခိုင္ႏႈန္းကို ဆိုလိုထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဥပမာအားျဖင့္ အစားအစာ တစ္ခုမွာ ဗိုက္တာမင္စီ percent Daily value (%DV) ၂၀ % ပါ၀င္တယ္လို႔ ေရးထားတဲ့အခါ အဲဒီ အစား အစာကို သတ္မွတ္ထားတဲ့ ပမာဏ စားသံုးတဲ့အခါ တစ္ေန႔တာ လိုအပ္တဲ့ ဗိုက္တာမင္စီပမာဏရဲ့ ၂၀ ရာခိုင္ႏႈန္းကို ရရွိမွာျဖစ္ျပီး က်န္တဲ့ ၈၀ ရာခိုင္ႏႈန္းကို အျခားေသာ အစားအစာမ်ားစားသံုးျခင္းျဖင့္ ျဖည့္ဆည္းယူရမွာျဖစ္ပါတယ္။ percent Daily value ကို အသက္ ၁၈ နွစ္ျပည့္ျပီးတဲ့ သူမ်ားအတြက္ တစ္ေန႔တာ လုိအပ္ခ်က္ ကယ္လိုရီ ၂၀၀၀ အားျဖင့္ တြက္ခ်က္ထားတာျဖစ္ပါတယ္။<o:p></o:p></span><br /><br /><span id="fullpost"><br /><div style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ေန႔တာမွာ စားသံုးသင့္တဲ့ အာဟာရနဲ့ အဲဒါေတြရဲ့ ပမာဏကို သိခ်င္လွ်င္ေတာ့ ေအာက္ပါ ဇယားမွာ တေစ့တေစာင္း ၾကည့္နိုင္ပါတယ္။ </span></p><p class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S11hRrLbNXI/AAAAAAAAAes/CmkBr1B8fxA/s1600-h/percent_value1+.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 335px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S11hRrLbNXI/AAAAAAAAAes/CmkBr1B8fxA/s400/percent_value1+.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430603681955001714" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S11hRQgpwtI/AAAAAAAAAek/vh8dovwjw0I/s1600-h/percent+value+2.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 241px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S11hRQgpwtI/AAAAAAAAAek/vh8dovwjw0I/s400/percent+value+2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430603674796278482" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဆီဓာတ္ နဲ႔အငန္ဓာတ္ဟာ သင့္က်န္းမာေရးကို ထိခိုက္နိုင္တာမို႔ အဲဒါေတြရဲ့ %DV နည္းတဲ့ အစားအစာကိုေရြးခ်ယ္သင့္သလို ဗိုက္တာမင္ နဲ႔ အမွ်င္ဓာတ္ %DV မ်ားမ်ားပါတဲ့ အစားအစာေတြကိုလည္း ေရြးခ်ယ္သင့္တဲ့အေၾကာင္း ကၽြမ္းက်င္သူမ်ားက ဆိုထားပါတယ္။ အစားအေသာက္အမ်ဳိးမ်ဳိးရဲ့ Percent Daily value နႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ပ်ဳိေမတို႔ေစ်း၀ယ္ထြက္တဲ့အခါ ကို ဘယ္လိုအစားအစာေတြမွာ ခႏၶာကိုယ္အတြက္ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ အာဟာရ ဓါတ္ ပိုမိုပါ၀င္တယ္ဆိုတာ အလြယ္တကူသိနို္င္မွာျဖစ္လို႔ အထူးအေထြ ေခါင္းေျခာက္ေနစရာမလိုေတာ့ဘူးေပါ့။ </span><br /><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">Sources: U.S. Food and Drug Administration; Dietary Reference Intakes National Academy of Sciences, 2004</span> <span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br />Katherine Zeratsky RD, L.D. What does Percent Daily Value mean on food labels? ;<br /><br />Available from: <a href="http://www.mayoclinic.com/health/food-and-nutrition/AN00284" target="_blank">http://www.mayoclinic.com/health/food-and-nutrition/AN00284</a>.</span><br /><br /><br /> <strong><i>မြန္းသက္ပန္ </i></strong>(ေဆး ၁)<span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-5108206830670985007?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-74968946393489627042010-01-24T00:23:00.005+06:302010-01-24T15:49:05.985+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S1s4vmGr-xI/AAAAAAAAAeI/3twOsWDY1ig/s1600-h/stetho.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 170px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S1s4vmGr-xI/AAAAAAAAAeI/3twOsWDY1ig/s200/stetho.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5429996166058867474" border="0" /></a>ကၽြန္ေတာ္အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ျမိဳ႕ကေလးကို အေမတို႔လာလည္မည္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ေလးကို ေပ်ာ္မိသည္။ မေတြ႕တာၾကာျပီမို႔ အေမနဲ႔အေဖ ဘယ္လိုေနမလဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးၾကည့္ေပမယ့္ မွန္းမရနိုင္ေအာင္ကို နွစ္ေတြက ၾကာခဲ့သည္မဟုတ္လား။ အေမတို႔ စီးလာတ့ဲကားၾကီးကားဂိတ္ကို ဆိုက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အေမ့ကို မွန္းကာ ရွာေနမိသည္။<br /><br />ကားအလယ္ပိုင္းေလာက္မွာ ထိုင္ေနတဲ့ အေဖ့ကို ခပ္ေရးေရးျမင္ရေပမယ့္ အေမ့ကို ကၽြန္ေတာ္ေတာ္ေတာ္နွင့္ ရွာမေတြ႕နိုင္။ကားေပၚက အေဖ တစ္ေယာက္တည္း ခပ္လႈပ္လႈပ္ကေလး ဆင္းလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အေတြးေတြ မဟုတ္သည့္ဘက္ကိုေတာင္ ေရာက္သြားေသးသည္။<br /><br />ဘုရား...ဘုရား မေတြးေကာင္း ေတြးေကာင္း အေမမ်ား တစ္ခုခုျဖစ္ေလေရာသလား။<br /><br /><br /><span id="fullpost"><br />စိတ္ထဲမွ တဖြဖြရြတ္ရင္း ေရွ႕ကို အာရံုစိုက္ရွာေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေမာင္းအား ေအးစက္စက္ ပိန္လွီလွီ လက္တခုက လာထိလိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္ေပၚက ၾကက္သီးေမြးမ်ား ေထာင္ကနဲျဖစ္သြားသည္အထိ အထိတ္တလန္႔ ၾကည့္မိေတာ့ …။<br /><br />အညာထည္ ေစာင္ကို ေခါင္းေပါင္းေပါင္းထားေသာ အသားညိဳညိဳ အသက္ ၈၀ ခန္႔အဖြားအိုက သြားဖံုးမ်ားနွင့္ျပံဳးျပကာ …<br /><br />“ဖိုးကို သားၾကီး ”<br />“အေမ … အေမ ေနာ္ ”<br /><br />အေမ႔ကိုယ္ ေသးေသးေလးကို ေထြးပိုက္လိုက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္မ်က္ရည္ေတြက်မိေတာ့ အေမက ထူးဆန္းစြာၾကည့္ရင္း ။ ဘာလို႔လဲ သားရယ္ အေမတို႔ သားဆီကိုအေရာက္လာျပီပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္နွာကို ၾကည့္ကာ ဆိုရွာသည္။ ဆယ္စုႏွစ္ … ။<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္ အနာဂတ္ေတြကို ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးဖို႔ အေမ႔ရင္ခြင္က ထြက္ခဲ့သည့္ ဆယ္စုႏွစ္က အေမ့ကို အနွစ္ ၂၀ စာ ေခၚေဆာင္သြားေလေရာ့သလား။ အေဖ့ရုပ္ရည္က ဒီေလာက္မက်ပါဘဲ အေမက ဘာလို႔မ်ား အိုစာသြားပါလိမ့္။ ကၽြန္ေတာ့္ အေတြးတို႔မဆံုးခင္ အေမ ကၽြန္ေတာ့္အနားမွ ေပ်ာက္သြားျပန္သည္။ သတိတရ လိုက္ၾကည့္မိေတာ့ အေဖႏွင့္ အေမ အ၀တ္မ်ားထည့္ထားေသာ ထန္းေခါက္ဖာ ေတာင္းနွင့္ လက္ေဆာင္ထည့္လာဟန္တူေသာ ဆာလာအိတ္တခ်ဳိ႕ဆီသို႔ ခပ္သြက္သြက္သြားေနေသာ အေမက ျပီးခဲ့သည့္ ဆယ္စုနွစ္ကအတိုင္း သြက္လက္ေနဆဲပါလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ဘ၀လံုး အေမကအေဖ့အား အိမ္ဦးနတ္လို ကိုးကြယ္ရံုသာမက သူ႕ထက္ အသက္ငါးနွစ္ခန္႔ၾကီးေသာ အေဖ့အား ပင္ပင္ပန္းပန္း အလုပ္မ်ားကို မလုပ္ေစခဲ့သည္မွာ အေမ့၏ အက်င့္တခုျဖစ္သည္။ မိသားစု၏ အေရးပါေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားကို အေဖ့အားဆံုးျဖတ္ေစရန္ အေမက ဦးစားေပးခဲ့ေသာ္လည္း အိမ္မႈေရးရာနွင့္ ပင္ပန္းေစေသာ ကိစၥအားလံုးအား သူကိုယ္တိုင္ မညည္းမညဴ လုပ္တတ္ခဲ့ေသာအေမ။ ခုလည္း ဘာမွမေျပာင္းလဲနိုင္ပါလားအေမ။ အရင္ကတည္းက ခပ္ပိန္ပိန္နိုင္လွေသာ အေမက အစားအေသာက္ကအစ အေဖ့ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညီအကို ေလးေယာက္အားဦးစားေပးကာ ေကၽြးတတ္ခဲ့သူ။ အခုႏွစ္ေတြမွာေရာ အေမဘာလို႔မ်ား ပိန္ေနပါလိမ့္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့ အေဆာင္ဆီသို႔ အေမတို႔ကိုေခၚလာေတာ့ အေမ့ေျခလွမ္းမ်ားအနည္းငယ္ တြန္႕ဆုတ္လို႔ေနတာ သတိထားမိေသးသည္။ အေဖကေတာ့ တကၠသိုလ္ဆိုတာကို ေျခခ်ဖူးတဲ့ ပညာတတ္တေယာက္မို႔ အရာအားလံုးမစိမ္းေနေပမယ့္ အလယ္တန္းေက်ာင္းသာ ေနခဲ့ျပီး ညီမမ်ားအား ဦးစားေပးကာ ေက်ာင္းထြက္ျပီး ေစ်းေရာင္းခဲ့တဲ့ အေမက သိမ္ငယ္လို႔ေနသလား။ ကၽြန္ေတာ့္ပတ္၀န္းက်င္ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ အေမဘယ္လိုေနရာမွာ ရွိေနတယ္ဆိုတာ အေမ မသိေရာ့ သလား အေမ။<br /><br />……………………………………………<br /><br />“ဖိုးကိုရ မင္းမိဘေတြေရာက္ျပီလား၊ လာေလကြာ အျပင္မွာ ထမင္းအတူတူထြက္စားရေအာင္ ငါ့မိန္းမနဲ႔ ကေလးလည္းေခၚလာခဲ့မယ္ ” ေက်ာင္းမွ လက္ေထာက္ကထိက ဆရာမင္းဟန္က သတိတရဖုန္းဆက္ျပီး ထမင္းစားဖိတ္လာသည္ဟု အေမ့ကိုေျပာေတာ့ …<br /><br />“မင့္အဘသာ ေခၚသြားပါသားၾကီးရယ္ အေမ ေခါင္းထဲညည္းစီစီျဖစ္ေနလို႔ပါ” ကၽြန္ေတာ္ဘာမွမေျပာပဲ ခပ္ျပံဳးျပံဳးေလး အေမ႕အား စိုက္ၾကည့္လို္က္ေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းေပၚက မွည့္နက္ကေလးပိုလို႔နက္ေအာင္ ျပံဳးကာ …<br /><br />“အေမဒီဖ်င္အက်ီနဲ႔ လိုက္လို႔ရမလားသားၾကီး အခ်ိန္မရလို႔ အက်ီအေကာင္း မခ်ဳပ္ခဲ့ရဘူး။ ”<br />“အေမ… ”<br />ကၽြန္ေတာ္ အေမ့လက္ေမာင္း ပိန္ပိန္ကေလးကို ခပ္ဆတ္ဆတ္ ဆုပ္ကိုင္ရင္း “အေမ ဟိုးဆယ္နွစ္တုန္းက အက်ီအေဟာင္းေလး ၀တ္လည္း အေမဟာ ဒီေဆးတကၠသိုလ္က သရုပ္ျပ ေဒါက္တာကိုကိုဦးရဲ့ အေမဆိုတာ လူတိုင္း အသိအမွတ္ျပဳၾကပါတယ္ အေမ။ အေမဘယ္အ၀တ္ဘဲ ၀တ္၀တ္ အေမဟာ ကၽြန္ေတာ့္အေမပါ”<br />“ကဲ...ကဲ သားအမိနွစ္ေယာက္ အလြမ္းသည္မေနနဲ႔ အျပင္သြားဖို႔ျပင္ၾကေတာ့”<br />အကၤ်ီအဆင္သင့္လဲျပီးေသာ အေဖက ဆိုေတာ့ အားလံုး ျပိဳင္တူျပံဳးမိၾကေသးသည္။ ပိုးပုဆိုးအ၀ါနုနု ၊ တိုက္ပံုအက်ီအသစ္နွင့္ ေတာသားၾကီးစတိုင္ ပီပီသသ၀တ္ဆင္ထားေသာ အေဖ့ကိုၾကည့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းနည္း သေဘာတက်ရွိမိေသးသည္။ ထိုသို႔ ေစ်းၾကီးၾကီး စတိုင္က်က် ၀တ္စံုကို ကၽြန္ေတာ့္ဆီလာလွ်င္ ၀တ္ဖို႔ တကူးတက အေမမွမဆင္လွ်င္ ဘယ္သူဆင္ပါမည္လဲ။ အေဖ့အတြက္သာ အေရးစိုက္ျပီး သူ႕အတြက္က်ေတာ့ အခ်ိန္မရလို႔ဟု အေၾကာင္းျပလာသည့္ အေမ့အေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္မသိရင္ေရာ ဘယ္သူ သိပါမည္လဲအေမ…။<br />…………………………………………………..<br />“ကၽြန္ေတာ္ ေဆးခန္းသြားလိုက္ဦးမယ္ အေဖ ”<br /><br />"ေအး...ေအး ဒါနဲ႔ မင္းအေမက မင့္ေဆးခန္းကို လို္က္ၾကည့္ခ်င္တယ္တဲ့။ ေခၚသြားလို႔ရနိုင္လား ကြ”<br /><br />“ရတာေပါ့ အေဖ ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ ေဆးခန္းကေသးေသး ေလးဆိုေတာ့ အေမ အေနခက္မလားဘဲ ”<br />“ သူလိုက္ခ်င္တာ ေခၚသြားလုိက္စမ္းပါ ငါ့သားရာ၊ မဟုတ္ရင္ မင့္အေမ့က ဘယ္မွ သိပ္သြားတာ မဟုတ္တာ ၊ ရြာျပန္ေရာက္ရင္ သူ႕သားၾကီး ဆရာ၀န္ တေယာက္ ေဆးဘယ္လိုကုတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ျပန္ၾကြားခ်င္တယ္ ထင္ပါရဲ့ကြာ၊ ဟားဟား ”<br /><br />ဒီလိုနွင့္ လူနာ မျပတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ ေဆးခန္းေရွ႕ ခံုတန္းလ်ားေလးတြင္ ေဆာင့္ေၾကာင့္ ကေလးထိုင္ရင္း ကၽြန္ေတာ္နွင့္ လူနာမ်ားအား တေမးတေမာၾကည့္တတ္ေသာအေမ က ကၽြန္ေတာ့္ ေဆးခန္းကေလးကို ေန႔တိုင္း လိုက္လာျဖစ္ခဲ့ျပန္သည္။ ေဆးခန္း ပတ္၀န္းက်င္မွလူူမ်ား၊ ကၽြန္ေတာ့္လူနာမ်ားနွင့္ အစပိုင္းတြင္ စိမ္းကာ အေမ အားငယ္ဟန္ရွိေနခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဆးခန္းေလး၏ ဆဲြလည္းကေလးပင္ ျဖစ္ခဲ့ျပန္သည္။<br /><br />လူနာျပတ္သည့္အခါ ရြာမွ အျဖစ္အပ်က္မ်ား ၊ ငယ္စဥ္က အေၾကာင္းမ်ားကို မနားတမ္းေျပာေနတတ္သည့္ အေမ့မ်က္နွာက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အဖိုးမျဖတ္နိုင္သည့္ အရာတစ္ခုပဲျဖစ္သည္။ ဒီရက္ေတြမွာ ျမိဳ႕အႏွံ႕လည္ျဖစ္ခဲ့တာ မဟုတ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံုးေယာက္၏ နွလံုးသားမ်ား ႏွံ႔ေအာင္ လည္ခဲ့ၾကသည္။။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္၊ အေမနွင့္ အေဖ ဆယ္ရက္ဆုိေသာ ကာလကို မကုန္ခ်င္ဘဲနွင့္ လွ်င္ျမန္စြာ ကုန္ဆံုးခဲ့ရသည္။ ဒီေန႔အေမတို႔ ရြာျပန္သြားၾကျပီ။<br /><br />ကားေပၚတြင္ ကၽြန္ေတာ္အား လက္တျပျပနွင့္ လိုက္ပါသြားသည္က အေမႏွင့္ အေဖအား ေဆးစစ္ရန္ ေဆးရံုေခၚသြားခဲ့သည့္ေန႔က အေဖ့အတြက္ စိုးရိမ္တၾကီးရွိခဲ့ေသာ အေမ။ အေဖ့မွာ ဘာေရာဂါမွ အေထြအထူးမရွိတာမို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့သည့္အေမ။ မ်က္ရည္၀ဲ၀ဲနွင့္ အေမ႔မ်က္နွာက အျပဳံးေတြကို အမိအရ ေကာက္ယူသိမ္းဆဲရင္း ကၽြန္ေတာ္ တေယာက္တည္း ေငါင္စီစီနွင့္ က်န္ရစ္ခဲ့ျပန္သည္။ ေမွ်ာ္လင့္မထားဘဲ အေမ႔မွာ အသည္းေရာင္ အသား၀ါ စီပိုးနွင့္ ေနာက္ဆက္တဲြ ဆုိးက်ဳိးမ်ား အစပ်ဳိးေနသည္ ဆိုတာ တိတ္တဆိတ္သိခဲ့ရေသာ ကၽြန္ေတာ့္အား အိပ္မရေသာ ညမ်ားက အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ထိ နွိပ္စက္ေနဦးမည္မသိ။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အေမတို႔ေနခဲ့သည့္ အိပ္ခန္းက်ဥ္းကေလးကို အမွတ္တရၾကည့္မိေတာ့ အေမ႔တို႔အိပ္ရာေပၚမွာ မပီသေသာ အေမ့လက္ေရးနွင့္ စာတစ္ေစာင္က ေငြစအနည္းငယ္ႏွင့္အတူ ေစာင့္ၾကိဳေနတာကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕လိုက္ရသည္။<br /><br />………………… ....................................<br /><br />ဖိုးကို… သားၾကီး အေမ႔ေရာဂါအတြက္ စိတ္မပူပါနဲ႔ ။ ငါ့ သား ျပန္လာမယ့္ေန႔ အထိေစာင့္ေနပါ့မယ္။ ဒီစာနဲ႔အတူ သားၾကီး ရြာျပန္လာဖုိ႔ ကားခပါ အေမထားခဲ့ပါတယ္။ ခ်စ္တဲ့ အေမ။ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ရာေဘးတြင္ ထိုင္ကာ ရိႈက္ၾကီးတငင္ ငိုေၾကြးေနမိသည္။ ဆရာ၀န္ေပါက္စ တစ္ေယာက္လစာျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္စု ထားေသာ ပိုက္ဆံက အေမနွင့္ အေဖအတြက္ လိုအပ္ေသာ ေဆးႏွင့္ အလြယ္သံုးဖို႔ ေငြစအခ်ဳိ႕အျပင္ ဘာလက္ေဆာင္္ အေထြအထူးမွ မေပးလို္က္နိုင္ခဲ့ သည့္အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ယူၾကံဳးမရျဖစ္မိသည္။ ဒါေပမယ့္...အေမရယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္မမွားခဲ့ဘူး ဆိုလွ်င္ အေမ႕ဘ၀ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ နွစ္ခုစလံုး ေနာက္မက်ခင္ ကၽြန္ေတာ္အေမ့ကို ရြာအျပန္အျဖစ္ ေမတၱာေတြ တေပြ႕တပိုက္ၾကီး လက္ေဆာင္ ေပးလိုက္နိုင္တယ္ဆိုတာ အေမလည္း ခံစားနိုင္မွာပါေလ။ ျပီးေတာ့လည္း…<br /><br />“ကၽြန္ေတာ္ အျမန္ဆံုး ရြာျပန္နိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါ့မယ္အေမ …”<br /><br /> <br /> မြန္းသက္ပန္ (ေဆး ၁)<br />ေလာကအလွ အြန္လိုင္း မဂၢဇင္း<br />၂၀၁၀ ဇန္န၀ါရီလ ၂၂ ရက္<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-7496894639348962704?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-27882095904347713162010-01-22T17:22:00.017+06:302010-01-22T18:03:13.952+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S1mMchqTuwI/AAAAAAAAAeA/VQsJZ1Z8AnQ/s1600-h/3.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 109px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/S1mMchqTuwI/AAAAAAAAAeA/VQsJZ1Z8AnQ/s200/3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5429525247471893250" border="0" /></a><br />Email တစ္ခုက တဆင့္ ရလာတဲ့ ငွက္ေပ်ာသီးအေၾကာင္း သိေကာင္းစရာေတြမို႔ ဖတ္ျပီးတဲ့သူမ်ား ရွိမွာျဖစ္ေပမယ့္ ဗဟုသုရေအာင္ တင္ေပးလုိက္ပါတယ္။ စာထဲမွာပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာမ်ားအတိုင္း ငွက္ေပ်ာသီးရဲ့အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈမ်ားကို သိရမွာျဖစ္သလို အခ်ဳိ႕ေသာ အေျခအေနမ်ားမွာ ငွက္ေပ်ာသီးကို အလြန္အမင္းစား သံုးျခင္းဟာ ေဘးျဖစ္ေစတာကို လည္း သတိထားသင့္ပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ ေက်ာက္ကပ္ပ်က္စီးျပီး ေသြးတြင္းမွာ ပိုတက္စီယမ္ဓါတ္မ်ားေနတဲ့သူေတြ၊ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ပိုတက္စီယမ္ဓါတ္မ်ားေနတဲ့ သူေတြမွာ လတ္ဆတ္တဲ့အသီးအနွံေတြအျပင္ ပိုတက္စီယမ္ဓါတ္မ်ားစြာပါ၀င္ေနတဲ့ ငွက္ေပ်ာသီးကိုလည္း မစားသင့္ပါဘူး ။ ပိုတက္စီယမ္ဓါတ္ အလြန္အမင္းမ်ားျခင္းဟာ ႏွလံုးကို ထိခိုက္ျပီးအသက္အႏၱရာယ္ ေပးေစလို႔ပါဘဲ။ တန္ေဆး လြန္ေဘးေပါ့။<br /><span id="fullpost"><br /><div style="overflow: auto; height: 350px; width: 680px;color: yellow; background-color: black;"> Never, put your banana in the refrigerator!!!<br />This is interesting.<br />After reading this, you'll never look at a banana in the same way again.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Bananas contain three natural sugars </span>- sucrose, fructose and glucose combined with fiber. A banana gives an instant, sustained and substantial boost of energy.<br /><br />Research has proven that just two bananas provide <span style="font-weight: bold;">enough energy</span> for a strenuous 90-minute workout. No wonder the banana is the number one fruit with the world's leading athletes.<br /><br />But energy isn't the only way a banana can help us keep fit. It can also help overcome or prevent a substantial number of illnesses and conditions, making it a must to add to our daily diet.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Depression: </span>According to a recent survey undertaken by MIND amongst people suffering from depression, many felt much better after eating a banana. This is because bananas contain tryptophan, a type of protein that the body converts into serotonin, known to make you relax, improve your mood and generally make you feel happier.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">PMS:</span> Forget the pills - eat a banana. The vitamin B6 it contains regulates blood glucose levels, which can affect your mood.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Anemia :</span> High in iron, bananas can stimulate the production of hemoglobin in the blood and so helps in cases of anemia.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Blood Pressure: </span>This unique tropical fruit is extremely high in potassium yet low in salt, making it perfect to beat blood pressure. So much so, the US Food and Drug Administration has just allowed the banana industry to make official claims for the fruit's ability to reduce the risk of blood pressure and stroke.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Brain Power: </span>200 students at a Twickenham (Middlesex) school ( England ) were helped through their exams this year by eating bananas at breakfast, break, and lunch in a bid to boost their brain power. Research has shown that the potassium-packed fruit can assist learning by making pupils more alert.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Constipation: </span>High in fiber, including bananas in the diet can help restore normal bowel action, helping to overcome the problem without resorting to laxatives.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Hangovers:</span> One of the quickest ways of curing a hangover is to make a banana milkshake, sweetened with honey. The banana calms the stomach and, with the help of the honey, builds up depleted blood sugar levels, while the milk soothes and re-hydrates your system.<br /><span style="font-weight: bold;">Heartburn: </span>Bananas have a natural antacid effect in the body, so if you suffer from heartburn, try eating a banana for soothing relief.<br />Morning Sickness: Snacking on bananas between meals helps to keep blood sugar levels up and avoid morning sickness<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mosquito bites:</span> Before reaching for the insect bite cream, try rubbing the affected area with the inside of a banana skin. Many people find it amazingly successful at reducing swelling and irritation.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Nerves: </span>Bananas are high in B vitamins that help calm the nervous system.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Overweight and at work?</span> Studies at the Institute of Psychology in Austria found pressure at work leads to gorging on comfort food like chocolate and chips... Looking at 5,000 hospital patients, researchers found the most obese were more likely to be in high-pressure jobs. The report concluded that, to avoid panic-induced food cravings, we need to control our blood sugar levels by snacking on high carbohydrate foods every two hours to keep levels steady..<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Ulcers: </span>The banana is used as the dietary food against intestinal disorders because of its soft texture and smoothness. It is the only raw fruit that can be eaten without distress in over-chronicler cases. It also neutralizes over-acidity and reduces irritation by coating the lining of the stomach.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Temperature control: </span>Many other cultures see bananas as a "cooling" fruit that can lower both the physical and emotional temperature of expectant mothers. In Thailand , for example, pregnant women eat bananas to ensure their baby is born with a cool temperature.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Seasonal Affective Disorder (SAD): </span>Bananas can help SAD sufferers because they contain the natural mood enhancer tryptophan.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Smoking &amp;Tobacco Use:</span> Bananas can also help people trying to give up smoking. The B6, B12 they contain, as well as the potassium and magnesium found in them, help the body recover from the effects of nicotine withdrawal.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Stress: </span>Potassium is a vital mineral, which helps normalize the heartbeat, sends oxygen to the brain and regulates your body's water balance.. When we are stressed, our metabolic rate rises, thereby reducing our potassium levels. These can be rebalanced with the help of a high-potassium banana snack.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Strokes: </span>According to research in The New England Journal of Medicine, eating bananas as part of a regular diet can cut the risk of death by strokes by as much as 40%!<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Warts:</span> Those keen on natural alternatives swear that if you want to kill off a wart, take a piece of banana skin and place it on the wart, with the yellow side out. Carefully hold the skin in place with a plaster or surgical tape!<br /><br />So, a banana really is a natural remedy for many ills. When you compare it to an apple, it has four times the protein, twice the carbohydrate, three times the phosphorus, five times the vitamin A and iron, and twice the other vitamins and minerals. It is also rich in potassium and is one of the best value foods around So maybe it’s time to change that well-known phrase so that we say, "A banana a day keeps the doctor away!"<br /><br /><br /></div><br /><br />မြန္းသက္ပန္ (ေဆး- ၁)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-2788209590434771316?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-74620776025205909252010-01-10T15:15:00.006+06:302010-01-10T17:13:53.468+06:30<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကမာၻ႕က်န္းမာေရးအဖဲြ႕အစည္းၾကီးမွ အာဖရိကတိုက္မွ ေရာဂါတစ္မ်ဳိးျဖစ္တဲ့ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">African Trypanosomiasis</span> သို႔မဟုတ္ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">sleeping sickness</span> ကို ကုသနိုင္တဲ့ ကုထံုးသစ္ကို စတင္သံုးစဲြေနျပီလို႔ သိရပါတယ္။ အဲဒီေဆးကေတာ့<span style="color: rgb(51, 51, 255);"> nirurtimox နဲ႔ eflornithine </span></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဆးႏွစ္မ်ဳိးေပါင္းစပ္ထားတာျ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဖစ္ျပီး အာဖရိကနိုင္ငံေတြ ျဖစ္တဲ့ ယူဂန္ဒါနဲ႔ ကြန္ဂိုမွာ စတင္သံုးစဲြသြားမွာျဖစ္ပါတယ္။ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Drugs for Neglected Diseases Initiative </span>မွေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူတစ္ဦးကေတာ့ ဒီကုထံုးအသစ္ဟာ အရင္ကုသနည္းထက္ ဆိုးက်ဳိး ပိုလို႔နည္းမွာ ျဖစ္ပါတယ္လို႔ ေျပာဆိုသြားပါတယ္။ ဒီေဆးဟာ အျခားေဆးေတြထက္ ပိုထိေရာက္ျပီး အကုန္အက်လည္း သက္သာမွာမယ့္အျပင္ ေဆးထိုးရတဲ့အၾကိမ္ေရ ေလ်ာ့နည္းကာ ေ၀ဒနာရွင္ေတြအတြက္ ေဆးရံုမွာေနရမဲ့ ကာလလည္း နညး္ပါးမွာျဖစ္ပါတယ္။<br /></span></p> <p></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေရာဂါအေၾကာင္း အျပည့္အစံုနဲ႔ အျခားကုထံုး ကို က်မမြန္းသက္ပန္ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ေရးသား သြားမွာျဖစ္ပါတယ္။<br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မူရင္း ။ ဗီြအိုေအ<br /></span></p><p style="text-align: right;" class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold; font-style: italic;">မြန္းသက္ပန္ (ေဆး ၁)</span><o:p></o:p></span></p><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-7462077602520590925?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-25434798067847047192010-01-01T01:48:00.008+06:302010-01-01T02:25:09.169+06:30<span style="color: rgb(51, 102, 255);">စာေရးသူ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀ကပင္ မ်က္ေထာင့္နီၾကီးနဲ႔ ဆိုသည့္ အသံၾကား႐ံုျဖင့္ ေၾကာက္တတ္ခဲ့ေသာ္လည္း အပူပိုင္းေဒသ တစ္ေနရာမွာ ေရာက္ေနျဖစ္ခဲ့တ့ဲ အခါ ထိုမ်က္ေထာင့္နီနီေတြကို မလဲြမေရွာင္နိုင္ဘဲ ျဖစ္ခဲ့ ရပါတယ္။<br /></span> မ်က္စိအထူးကု ဆရာ၀န္ တစ္ဦး မဟုတ္ေပမယ့္ အပူပိုင္းေဒသဆိုင္ရာ ဆရာ၀န္ ျဖစ္ခဲ့ေလေတာ့ မ<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/Szz5ZsG-eJI/AAAAAAAAAbA/llEmO5tqAt0/s1600-h/kolay.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/Szz5ZsG-eJI/AAAAAAAAAbA/llEmO5tqAt0/s200/kolay.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421482271179700370" border="0" /></a>သက္ဆိုင္ခ်င္ေပမယ့္ မရနိုင္တဲ့ အပူပိုင္းေဒသေတြမွာ အျဖစ္မ်ားတဲ့ ေရာဂါတစ္ခုကို ေဆးရံု ေဆးခန္းမွာ တစ္ခါမဟုတ္တစ္ခါေတာ့ ၾကံဳရစျမဲမို႔ အဲဒီမ်က္ေထာင့္နီနီ ကေလးမ်ား အေၾကာင္းကို ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေရာဂါကေတာ့ Pingueculitis လို႕ေခၚတဲ႔ ေရာဂါတစ္မ်ဳိးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။<br />ဂ်ပန္နိုင္ငံရွိ ေမာ္ေတာ္ယဥ္ထိန္းမ်ားနွင့္ အျခားေသာ ဥာဏလုပ္သားမ်ား စုစုေပါင္း ၁၀၀၀ ခန္႔ကို သုေတသနျပဳခ်က္မ်ားအရ ၃၇.၇ ရာခိုင္ႏႈန္းေသာ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ထိန္းမ်ားႏွင့္ ၃၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေသာ ဥာဏ လုပ္သားမ်ားတြင္ Pingueculitis ျဖစ္ပြားသည္ကို ေတြ႕ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />ေရာဂါျဖစ္ပြားပံု<br /><br />Pingueculitis ဆိုသည့္ေရာဂါကို မ်ားေသာအားျဖင့္ သက္လတ္ပိုင္းမွ သက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ား အထိေတြ႕ရတတ္ျပီး၊ ေနေရာင္ျခည္ကို ၾကာျမင့္စြာ ထိေတြ႕မိေသာ သူမ်ား၊ မ်က္စိကို ပ်က္စီးေစေသာ အရာမ်ားနွင့္ ထိေတြ႕မိေသာ သူမ်ားမွာ ေရာဂါျဖစ္ပြားရသည့္ အဓိက လူဦးေရျဖစ္သည္။ Pingueculitis သည္ ေနေရာင္ျခည္ကို ၾကာျမင့္စြာ ထိေတြ႕မႈေၾကာင့္ မ်က္ျဖဴသားတြင္ရွိေသာ collagen ႏွင့္ elastic အသားစိုင္မ်ား ပ်က္စီးကာ အသံုးမ၀င္ေသာ အသားစိုင္မ်ား စုျပံဳလာသည့္ မ်က္ျဖဴသား ပ်က္စီးမႈ တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဘယ္လို ခံစားေတြ႕ရွိရမလဲ<br /><br />အဲဒီေရာဂါဟာ တကယ္တင္စားေျပာဆိုသလို မ်က္လံုးမွာ ရဲရဲေတာက္နီေနတာမ်ဳိးကို ေ၀ဒနာရွင္တိုင္းမွာ ေတြ႕ရတတ္တာ မဟုတ္ဘဲ အဆီဖတ္ေတြလို ၀ါက်င့္က်င့္အေရာင္ ေဖာင္းၾကြၾကြအဖတ္ေတြအျဖစ္ လည္းေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ အဲဒီအ၀ါဖတ္ေတြဟာ မ်က္လံုးရဲ့ ဘယ္ဘက္ ဒါမွမဟုတ္ ညာဘက္မွာရွိတဲ့ (နာရီလက္တံအားျဖင့္ ၃နာရီ ဒါမွမဟုတ္ ၉နာရီ )မ်က္သားျဖဴေပၚမွာ ဖံုးအုပ္ေနတတ္တာကို ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။<br /><br />ဒီေရာဂါဟာ က်ားမ မေရြးဘက္မလိုက္ျဖစ္တတ္တဲ့ ေရာဂါလကၡဏာျဖစ္ျပီး ျဖစ္ေပၚတဲ့ အရြယ္အစားေပၚမူတည္ျပီး မ်က္၀န္းအိမ္အတြင္း ေျခာက္ေသြ႕မႈျဖစ္ေပၚကာ နာက်င္တတ္ပါတယ္။ Pingueculitis ျဖစ္ေပၚတဲ့ေနရာက ေယာင္ရမ္းလာတဲ့အခါ ေသြးေၾကာမ်ား က်ယ္လာတာေၾကာင့္ histamine, serotonin, bradykinin prostaglandins စတဲ့ ဇီ၀ဓါတ္မ်ား ထြက္ေပၚကာ ယားယံျခင္း၊ နာက်င္ျခင္းတို႕ကို ျဖစ္ေစပါတယ္။ ျပင္းထန္တဲ့ ေ၀ဒနာရွင္မ်ားမွာေတာ့ မ်က္ျဖဴလႊာ မ်က္ႏွာျပင္ဟာ အလြန္အမင္း ေျခာက္ေသြ႕လာတတ္တာေၾကာင့္ မ်က္ျဖဴသားေပၚတြင္ အနာျဖစ္ျခင္း (microulceration of the conjunctival epithelium ) အဲဒီက တဆင့္ မ်က္သားတက္ျခင္းလို႔ေခၚတဲ့ pterygium ဆိုတဲ့ ေရာဂါအထိ ျဖစ္ပြားႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />မ်က္ေထာင့္နီတဲ့အခါ သင့္ရဲ႕ဆရာ၀န္က ဘာေရာဂါေတြကို စဥ္းစားေပးမွာပါလဲ ။<br /><br />၁။ Perilimbal nevus<br />ဒီေရာဂါဟာလည္း မ်က္လံုးရဲ့ ဘယ္ညာ တစ္ေနရာရာမွာ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူမွာေတာ့ ေယာင္ရမ္းျခင္းရဲ့ လကၡဏာေတြမရွိပါဘူး။<br /><br />၂။ Pterygium<br />Pterygium လို႕ေခၚတဲ့ မ်က္သားတက္ျခင္းမွာေတာ့ ၾတိဂံပံုစံရွိတဲ့ မ်က္သားထူထူေတြဟာ မ်က္လံုးရဲ့ ဘယ္နဲ႔ညာမွာရွိတဲ့ မ်က္ျဖဴလႊာေပၚမွာ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ Pingueculitis နဲ႔ကြာျခားခ်က္ ကေတာ့ Pterygium ဟာ မ်က္ၾကည္လႊာအေပၚပိုင္းထိ က်ဴးေက်ာ္လာႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />Thanlwin Ainmat၃။ အမႈန္အမႊားမ်ားေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ မ်က္လံုးေယာင္ျခင္း<br />အမႈန္အမႊားမ်ားေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ မ်က္လံုးေယာင္ျခင္းမွာေတာ့ နာက်င္ျခင္း၊ မ်က္လံုးအိမ္ တစ္ခုလံုး နီရဲေနျခင္းတိုရွိတတ္ျပီး ေ၀ဒနာရွင္ရဲ႕<br />ရာဇ၀င္မွတဆင့္ လုပ္ငန္းခြင္ဆိုင္ရာ ျဖစ္ပြားႏိုင္မႈအခြင့္အလမ္းမ်ားကို သိရွိနိုင္ျခင္းတို႔ကို ရႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />၄။ ဗိုင္းရပ္ပိုးေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာ မ်က္ေမွးေရာင္ ေရာဂါ<br />ဒီေရာဂါမွာေတာ့ မ်က္ျဖဴလႊာ တစ္ခုလံုး နီေနတတ္တာကို ေတြ႕ရမွာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ကုသနည္း<br /><br />ကုသနည္းမွာ ေရာဂါလကၡဏမ်ား ေပ်ာက္ကင္းေအာင္ ျပဳလုပ္ေပးျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုေရာဂါလကၡဏာမ်ား ခံစားလာရျပီးဆိုရင္ေတာ့ မ်က္စိဆရာ၀န္နဲ႔ တိုင္ပင္သင့္တာ အမွန္ပါပဲ။ မ်က္စိဆရာ၀န္က မ်က္လံုးအား ဘက္တီးရီးယား ဒါမွမဟုတ္ ဗိုင္းရပ္စ္ ပိုး၀င္ျခင္းရွိမရွိ စစ္ေဆးျပီးတဲ့အခါ လိုအပ္တဲ့ ညႊန္ၾကားခ်က္မ်ား ေပးမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကုထံုးမွာေတာ့ မ်က္သားျပင္ ခမ္းေျခာက္ျပီး အနာျဖစ္ျခင္းမွ ကာကြယ္ရန္ မ်က္ရည္တုခပ္ေပးျခင္း၊ အကိုက္အခဲေပ်ာက္ မ်က္စဥ္းရည္မ်ား သံုးေပးျခင္း၊ စတီးရိြဳက္ေဟာ္မုန္းမ်ားျဖစ္တဲ့ fluorometholone 0.25%၊1% rimexolone acetate၊ prednisolone acetate suspension, 0.12% prednisolone sodium phosphate solution, 1%prednisolone acetate suspension 1% prednisolone sodium phosphate solution တို႔ကို မ်က္ေစ့ ဆရာ၀န္ ညႊန္ၾကားခ်က္အတိုင္း ခပ္ေပးျခင္းတို႔ ျပဳလုပ္ သင့္ပါတယ္။ မ်က္လံုးအစံုဟာ ဘ၀ရဲ့ အလင္းေရာင္ေပးတဲ့ အစိတ္အပိုင္းျဖစ္တာေၾကာင့္ စတီးရိြဳက္ေဟာ္မုန္း သံုးျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚတတ္တဲ့ ဆိုးက်ဳိးမ်ားကိုလည္း ေရွာင္ရွားႏိုင္ဖို႔ ဆရာ၀န္နဲ႔ ေသခ်ာ တိုင္ပင္သင့္ပါတယ္။ ေရာဂါ လကၡဏာမ်ားေပၚမူတည္ျပီး Pingueculitis မွတဆင့္ pterygium သို႔ေျပာင္းသြားေသာ ေ၀ဒနာရွင္မ်ားတြင္မူ လုိအပ္ပါက ခဲြစိတ္ကုသမႈမ်ား ျပဳလုပ္နိုင္ပါတယ္။<br /><br />ကာကြယ္နည္း<br /><br />ေရာဂါ၏ ဇစ္ျမစ္မွာ ေနေရာင္ျခည္ကို ၾကာျမင့္စြာ ထိေတြ႕မိျခင္းမွ ျဖစ္ပြားသည္ျဖစ္ရာ ေနေရာင္တြင္ အလုပ္လုပ္ရေသာသူမ်ား ၊ ခရီးသြားလာရသူမ်ား၊ အပူပိုင္း ေဒသတြင္ ခရီးလွည္လည္ရန္ အားသန္သူမ်ားအေနျဖင့္ သင့္ေလွ်ာ္ေသာ ေနကာမ်က္မွန္ ၀တ္ျခင္းျဖင့္ ေရာဂါျဖစ္ပြားမႈႏႈန္းကို ေလွ်ာ့ခ်နိုင္ပါတယ္။<br /><br />ေနေရာင္ျခည္သည္ မနက္ ဆယ္နာရီမွ ေန႔လည္ ႏွစ္နာရီအတြင္းတြင္ အျပင္းထန္ဆံုးအခ်ိန္မ်ား ျဖစ္ေလရာ ထိုအခ်ိန္မ်ားတြင္ အေၾကာင္းမဲ့ သြားလာျခင္းမ်ားကို ေရွာင္က်ဥ္ျခင္းျဖင့္လည္း သင့္မ်က္၀န္းအား ညွာတာရာ ေရာက္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သင့္ရဲ့ အလင္းတံခါးမ်ားကို တန္ဖိုးထားျခင္းအားျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ေန႔စဥ္ဘ၀မွတဆင့္ လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ား ေလ်ာ့က်ေစျခင္းကို ကာကြယ္ႏိုင္ျခင္း အလို႔ငွာလည္းေကာင္း အပူပိုင္းေဒသမွ မ်က္ေထာင့္နီမ်ား အေၾကာင္းကို တေစ့တေစာင္း ေရးသားလုိက္ရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ကိုေလး (ေဆး ၁)<br /><br />ကိုးကား<br />1. Handbook of Occular disease Management, Pingueculitis. Available<br />from: http://cms.revoptom.com/handbook/sect2h.htm.<br />2. B. ABELSON MD, PETER MERTZ. Pingueculitis, How to keep your<br />patients safe from this condition. Sept 2006.<br />3. Hitoshi NAKAISHI MY, Masaaki ISHIDA, Isamu SOMEYA, Yuuichi YAMADA.<br />Pingueculae and Pterygia in Motorcycle Policemen. JOI<br />JSTJournalarchive/indhealth. 2007 March;Vol.35 , No.3:325-9.<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-2543479806784704719?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-41932678976896265972009-12-31T00:22:00.020+06:302010-01-01T00:01:16.900+06:30<center><object classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=7,0,0,0" height="300" width="400"><br /><param name="FlashVars" value="title=Happy New Year 2010&amp;sign=nn"><br /><embed quality="high" src="http://www.365greetings.com/resource/picture/Holiday/New_Year/newyear-1012.swf" flashvars="title=Happy New Year 2010&amp;sign=nn" type="application/x-shockwave-flash" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" height="300" width="400"></embed></object><br /><br /><b>ႏွစ္သစ္ကူးျပီကြယ္...</b><br /><b>ခ်စ္ဦးသူလည္း ေပ်ာ္နိုင္ေစဖို႔</b><br /><b>မခ်စ္ဘူးဆိုလည္း ေတာ္ရာေနလို႔ု႔ </b><br /><b>အလြမ္းဆိုတာ ခ်စ္တတ္မွခံစားနိုင္တာမို႔</b><br /><b>ေက်နပ္စြာ လြမ္းတတ္ဆဲေလ</b><br /><b>နာက်င္ျခင္းေတြ နွစ္ေဟာင္းမွာေခၽြခ်ထားခဲ့</b><br /><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" ="http://2.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/Szzfhlr5NpI/AAAAAAAAAa4/V3JPrsKoLUA/s1600-h/4470e7e5cd9f2afe38d646f035d4236e.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px; height: 125px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/Szzfhlr5NpI/AAAAAAAAAa4/V3JPrsKoLUA/s200/4470e7e5cd9f2afe38d646f035d4236e.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421453819592128146" border="0" /></a></div></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-4193267897689626597?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-38816275585303424082009-12-22T21:58:00.002+06:302009-12-22T22:15:43.942+06:30“ဟိုေရာက္ရင္ လူတိုင္းနဲ႔ အဆင္ေျပေအာင္ ေနေနာ္…”<br /><br />“ဟုတ္ကဲ့ေမေမ”<br /><br />ရန္ကုန္ မႏၱေလး အျမန္ရထားျဖင့္ ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္း အညာေဒသ တစ္ခုဆီသို႔ တာ၀န္နွင့္ ထြက္ခြာမည့္ သူမအား တတြတ္တြတ္ မွာေနေသာ ေမေမ့ကို ေဖ်ာင္းဖ်ဖို႕ အေ၀းတစ္ေနရာရွိ ထိုင္ခံုကေလးမွ ျပံဳးေစ့ေစ့ျဖင့္ ၾကည့္ေနေသာ ေဖေဖ့ကို အကူအညီ ေတာင္းရန္ လွမ္းၾကည့္လိုက္စဥ္…<br /><br />ေခါက္ထီးအနက္ျဖင့္ လွမ္းဆဲြခံလိုက္ရသည့္ ခပ္ရြယ္ရြယ္ မိန္းမပ်ဳိေလး၏ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ သူမဘယ္ဘက္ လက္ေမာင္းကေလးအား အလုိလို ျပန္စမ္းမိရက္သား ျဖစ္ကာ အေတြးမ်ားက လြန္ခဲ့သည့္ ၄ လခန္႔က အျဖစ္အပ်က္ဆီသို႔သာ ကစင့္ကလ်ား ... ။<br /><span id="fullpost"><br />…………………………………………………………………….<br /><br />‘ဒါက ေဆး ၁။ ကားေပၚက ေျခေထာက္ကေလး ထြက္လာကတည္းက သိသာတာ ေဖြးေဖြး ဥဥကေလး ။ ျပီးေတာ့ ဟိုဘက္ေက်ာင္း ႏွစ္ေက်ာင္းလို ပံုတံုး ေဒါက္ေတြ စီးတာေတာင္ ေထာ့နင္းေထာ့နင္း ျဖစ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ pencil heel ကိုမွ ခပ္ေက်ာ့ေက်ာ့ကေလးစီးျပီး ဆင္းတာ”<br /><br />စည္သူတစ္ေယာက္ ျမင္သမွ်ေကာင္မေလးေတြကို ငမ္းရင္း ပါးစပ္မွလည္း မနားတမ္း ဆိုေနသည္မွာ မနက္ေစာေစာ ေက်ာင္းသို႔ ေရာက္ကတည္းက။<br /><br />အထူးကုစာေမးပဲြ၀င္ခြင့္ေျဖရမည့္ ခံုနံပတ္အရ သူတို႔သူငယ္ခ်င္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေဆး တကၠသိုလ္ ၁ ေက်ာင္းပင္မေဆာင္အ၀င္အ၀ရွိ စာသင္ခန္း ၆ ႏွင့္ အေပၚထပ္မွ စာသင္ခန္း ၇ မွာမို႔ ေက်ာင္းေဆာင္ အ၀င္အ၀တြင္ထိုင္ကာ စာဖတ္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။<br /><br />သူမတို႔ ေက်ာင္းသူဘ၀တုန္းက ေနာင္ေျပာင္ကာ ေၾကြးေၾကာ္ခဲ့သည့္ မဂၤလာေဆာင္လွ်င္ ေဆး ၁ ပင္မေဆာင္ကို ငွားျပီး သတို႕သား သတို႔သမီးဆင္းရန္ အလွပဆံုးျပင္မည့္ ေလွခါးညီေနာင္ ေျခရင္းမွာလည္း ေက်ာင္းသားမ်ားက ဟိုတစ္စု ဒီတစ္စု။<br /><br />“ဟြန္း ေဆာင့္ၾကြားၾကြား စတိုင္ေလးေတြကိုမ်ား.. ဟိုဟာေလးက ငါတို႔ ေဆး ၂ ကကြ ၾကည့္ထား ။ ဘယ္ေလာက္မိုက္သလဲ ”<br /><br />ေဆး ၂ ေက်ာင္းထြက္ ဖိုးေက်ာ္ကလည္း အားက်မခံ ကင္တင္းဘက္မွ ေလွ်ာက္လာေနေသာ ဖက္ဖူးစိမ္းေရာင္နွင့္ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ကို ေမးေငါ့ကာ လွမ္းျပလိုက္ေတာ့ စည္သူက အားမနာတမ္း ရံႈ႕ခ်ျပန္သည္။<br /><br />“ဟြန္း ဟိုမမွီဒီမမွီ ေဟာ့ေရွာ့လုပ္ခ်င္သလိုလို ေရွးဆန္ခ်င္သလိုလို ဟာေလးေတြ ”<br /><br />“ငါ့ေကာင္ေတြ ေဆးမန္းကလည္း သိပ္အျပတ္အသတ္ၾကီးမဟုတ္ပါဘူးကြာ ဟိုဘက္က ေကာင္မေလးက ယဥ္ယဥ္ေလးနဲ႔ ႏွိပ္ပါတယ္ဟ ”<br /><br />ဖတ္ေနသည့္ စာအုပ္ကိုေဘးခ်ကာ မႏၱေလးသား သန္႔စင္က ဆိုလာေတာ့ အားလံုးက တျပိဳင္တည္း ျပံဳးၾကကာ မေအာင့္ႏိုင္သူ ဖိုးေက်ာ္က အားမနာပ ဆိုျပန္သည္။<br /><br />“ဟဲဟဲ ေရႊတဆယ္သားေလာက္ကို လက္ေကာက္ တစ္ခုထဲျဖစ္ေအာင္ အတံုးလိုက္ အတစ္လိုက္ ၀တ္ထားတာကိုက ေဆးမန္းကမွန္း သိသာလြန္းပါတယ္ကြာ ”<br /><br />“နင္တို႔ ပါးစပ္ေတြ ပိတ္မလား။ ဒါမွမဟုတ္ ဒီေနရာကေန ခြာမလား။ ဒါစာေမးပဲြေျဖခါနီးေနာ္။ ေပ်ာ္ပဲြစားထြက္လာတာ မဟုတ္ဘူး။ အခ်ိန္နီးလို႔ စိတ္ပူေနပါတယ္ဆို နင္တို႔က တေမွာင့္ ”<br /><br />“ မီးမီးငယ္ တစ္ႏွစ္လံုး ရည္းစားပူမိေနျပီး ခုမွ လာျပီး စာဖတ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ မေနနဲ႔”<br /><br />“အင္… ဟီးဟီး နင္ကလည္း လူၾကားထဲ အဲလိုမေျပာရဘူးေလ။ ငါ့မွာလည္း အသည္းနွလံုးနဲ႔ပါဟ။<br /><br />“နင္ကေရာ ဘာထူးသတုန္း တစ္ႏွစ္လံုး ကေလးအထူးကုေျဖမယ္ ေၾကြးေၾကာ္ထားျပီး အနီးကပ္မွ အိုဂ်ီေျဖဖို႕ စာရင္းသြင္းတာ ။ ငါမသိဘူးမ်ား ေအာက္ေမ့ေနလား ”<br /><br />“ေနပါေစ မီးငယ္ရယ္ ဒီေကာင္ၾကီးက သန္ရာသန္ရာေျဖတာ ေနမွာပါ ခြင့္လႊတ္လိုက္ပါ”<br /><br />“သေကာင့္သားေလး။ နင္ကေရာ မထူးရွာဘူးေလ။ နယ္မွာ ဂ်ီပီေကာင္းေနလို႔ စာေမးပဲြကို အျဖစ္ေလာက္ လာေျဖတာ မဟုတ္လား ”<br /><br />“ေအာ္ ဒါကေတာ့ ငါက နင္တို႔လို သူငယ္ခ်င္း အေကာင္းစားေတြကို ေတြ႕ခ်င္ေသးတာကိုးဟ။ ေဆးရံုက ခြင့္ရဖို႔ဆိုတာ လြယ္တာမဟုတ္ဘူး။ ငါ့မွာ တေန႔တေန႔ ေဆးရံုနဲ႔ ေဆးခန္း အခ်ိန္ကိုကုန္ေနရတာ။ ဒီလိုမွမလာရင္ ငါတသက္လံုး ရန္ကုန္ေရာက္မွာမဟုတ္ဘူး ။ ငါကလည္း မႏၱေလးမွာ ေအးေအးေဆးေဆး ေက်ာင္းတက္တုန္းက အေကာင္း ေဖာင္ၾကီးသင္တန္းေလးတက္ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္ႏွယ့္လုပ္ ေဆး ၁ နဲ႔ ၂ က အူေၾကာင္ ၾကားေတြနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္လာ ျပန္သလဲမသိဘူး ”<br /><br />“ေသနာ ေသနာ ”<br /><br />“အား ေသပါျပီ ေတြ႕လား စည္သူ .. သူတို႕က ျမိဳ႕ၾကီးသူေတြဆိုျပီး နယ္သားရိုးရိုးအအ ေလးကို အနိုင္က်င့္တာ ”<br /><br />“ကဲဟယ္ မွတ္ပလား”<br /><br />“အဟမ္း အဟမ္း”<br /><br />တ၀ုန္း၀ုန္း တရံုးရံုးျဖစ္ေနေသာ သူတို႔အဖဲြ႕အား ေဘးဘက္ဆီမွ စာဖတ္ေနေသာ အတန္းၾကီးေက်ာင္းသား ဆရာကိုဖိုးခြား ေခ်ာင္းဟန္႔တားမွ ျငိမ္က်သြားေပမယ့္ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ အတင္းေျပာ ေ၀ဖန္သံမ်ားကေတာ့ ရွိေနဆဲ။<br /><br />“ကလင္ ကလင္ ကလင္…”<br /><br />စာေမးပဲြခ်ိန္ ေခါင္းေလာင္းထိုးလာမွ သူမတို႔ အဖဲြ႕ လူစုခဲြကာ စာေမးပဲြခန္းစီသို႔ ေလွ်ာက္လာလိုက္ၾကသည္။<br /><br />............................................................................................<br /><br />“ေဟ့ သူငယ္မ ေဟ့ ေဟ့ ”<br /><br />“အမေလး”<br /><br />သူမ၏ သြယ္လ်လ် လက္ေမာင္းအား တစ္ခုခုႏွင့္ ေဆာင့္ဆဲြသလိုျဖစ္တာမို႔ အလန္႔တၾကား ေအာ္ကာၾကည့္မိေတာ့ အသားညိဳညိဳ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း ႏွင့္ လူၾကီးတစ္ေယာက္။ လွ်ပ္တျပက္မို႔ အသက္ကို မွန္းဆရမလြယ္ေပမယ့္သူမထက္ ေျခာက္ႏွစ္ခန္႔ၾကီးဟန္တူျပီး လက္ကိုင္အိတ္အမဲေရာင္ ခပ္ၾကီးၾကီးကို ကုိင္ကာ ပက္စီပုလင္းဖင္ ေလာက္ထူေသာ မ်က္မွန္ေအာက္မွ သူမအား ၾကည့္လ်က္။<br />“ဒီမွာ သူငယ္မ”<br /><br />“ေျဖးေျဖးလုပ္ပါရွင့္ …။ ႐ွင့္ရဲ႕ ထီးေခါက္ၾကီးက လက္ေမာင္းကို လာခ်ိတ္မိေနျပီ”<br /><br />“လာခ်ိတ္မိတာ မဟုတ္ဘူး ကေလးမရဲ႕။ တမင္လွမ္းခ်ိတ္လိုက္တာ။ စာသင္ေဆာင္ G ဆိုတာ ဘယ္နားမွန္းမသိလို႔ ေမးမလို႔ ဦးေလးက အထူးကုစာေမးပဲြ လာေျဖတာပါ”<br /><br />“ေအာ္ … အဲဒါကေလ…”<br /><br />ဒုကၡ ။ စာသင္ေဆာင္ G တဲ့။ သူမတို႔ေက်ာင္းတက္ခဲ့သည့္ သက္တမ္း တစ္ေလွ်ာက္စာသင္ေဆာင္မ်ားက နံပါတ္မ်ားျဖင့္ သာျဖစ္ျပီး ယခုလို ေအဘီစီျဖင့္ရွိေၾကာင္း သူမ မသိခဲ့ျခင္းအားလည္း အံၾသမိသည္။ သူမ မ်က္လံုးကေလး ေဒါင္႔ကပ္ကာ စဥ္းစားခ်င္ ေယာင္ေဆာင္ေနစဥ္ ထိုလူၾကီးက အားကိုးတၾကီးႏွင့္ စိတ္ရွည္စြာ ရပ္ေစာင့္ေနေတာ့ သူမမွာ ျငင္းရခက္ေခ်ျပန္သည္။<br /><br />“ဟီးး မသိဘူး ဦးေလးရ ”<br /><br />“အာ… ဒီကေလးမ မင့္ဒီေက်ာင္းက မဟုတ္လား ”<br /><br />“ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္တယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းျပီးတာ သံုးႏွစ္ရွိျပီရွင့္။ ”<br /><br />“ဟာ… ငါ့ႏွယ္… ငါက မင္းကို ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေက်ာင္းသူထင္ေနတာ ”<br /><br />“ဟိဟိ ေက်းဇူးရွင့္ ဦးေလးရ။ မီးမီးရွာေပးမယ္ ခဏေစာင့္ ”<br /><br />“ေအာင္မာ ေကာင္မေလး မီးမီးလို႔ ေျပာရေအာင္လည္း မင့္က အဲဒီေလာက္ မငယ္ေသးပါဘူး။ ငါကလည္း ေက်ာင္းျပီးတာ ငါးႏွစ္ပဲရွိပါေသးတယ္။ ” ”<br /><br />“အင္ ”<br /><br />ခက္ေတာ့ ေနေခ်ျပီ။ သူမ်ားနာမည္ မီးမီးငယ္မို႔ မီးမီးလို႔ ႏႈတ္က်ဴိးကာေျပာမိျခင္းကို သူက ခုေတာ့ ပ်စ္ပ်စ္ခါခါေျပာရက္ေခ်ျပီ။ ထားပါေတာ့ေလ။ စာေမးပဲြေခါင္းေလာင္းထိုးေနတာမို႔ ဘာမွ စကားေၾကာမရွည္ေတာ့ပဲ အဏုဇီ၀ဓါတ္ခဲြခန္းမွ ဦးေလးၾကီးကိုေမးကာ လမ္းညႊန္လိုက္ျပီး စာေမးပဲြေျဖဆိုရာ အခန္းထဲသို႔ ၀င္ကာ ေနရာယူလိုက္သည္။<br /><br />ေအာ္ ႏွစ္ႏွစ္အတြင္း ဒီလုိက်ဥ္းလွတဲ့ ေဆးတကၠသိုလ္ ၁ ေက်ာင္း၀င္း ကေလးမွာလည္း တိုးခ်ဲ့ေဆာင္ေတြ မ်ားလွပါလား။<br /><br />ခဲတံႏွင့္ ေဘာပင္သာ ယူေဆာင္ခြင့္ျပဳသည္မို႔ ေက်ာပိုးအိတ္ကို အခန္းေ႐ွ႕ စားပဲြေပၚတြင္တင္ျပီး စာေမးပဲြခန္းထဲသို႔ ခဲတံႏွင့္ ေဘာပင္သာ ယူကာ ခံုနံပတ္ရွိရာေနရာကို ေလွ်ာက္လာေတာ့ သူမသူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေနရာ အတည္တက်ယူကာ ဘယ္တုန္းကမွ ပံုမွန္ မ႐ွိခိုးခဲ့ေသာ ဘုရားတရားအလုပ္ကို လုပ္ေနႏွင့္ျပီ။ ထံုးစံ အဲဒါကလည္း ဘယ္ေတာ့မွ မ႐ိုးနိုင္သည့္ အျမင္ကပ္စရာ ဒင္းတို႔ထံုးစံ။ သေကာင့္သားမ်ားကို မ်က္ေစာင္းတခ်က္ထိုးရင္း အလည္နား မေရာက္တေရာက္ ျဖစ္သည့္ သူမခံုေနရာမွာ ခပ္မိန္႔မိန္႔ၾကီးထိုင္ကာ အတန္းတြင္း၀င္လာသူမ်ားကို ၾကည့္ေနလိုက္္သည္။ သူမေဘးက ခံုကေတာ့ လစ္လပ္ေနေသးတာမို႔ သူမမွာ သူမ်ားထက္ကို ေ၀းကြာေနသလိုလို။ စာမဖတ္ဘဲ စာေမးပဲြေျဖရသည့္ ခံစားခ်က္ကလည္း သူမတသက္မွာ ပထမဆံုးအၾကိမ္မို႔ ရင္ခုန္စရာ အေကာင္းသားလား။<br /><br />တကယ္တမ္း သူမ်ားတကာေတြ စာအသည္းအသန္ ဖတ္လာတာျမင္ေတာ့ သူမ ေနာင္တေလးမ်ား ခပ္ေရးေရးရခ်င္မိသည္။ မသာယာခဲ့ေသာ အတိတ္ တေနရာဆီက အခ်စ္ေရးက သူမ ပညာေရးကို အတိုင္းအတာတခုအထိ ေႏွာင့္ေႏွးေစတာေတာ့ အမွန္။<br /><br />မ်က္စိကေလးမွိတ္ကာ မရွိမဲ့ ရွိမဲ့ စာေလးမ်ားကို စဥ္းစားၾကည့္ေနတုန္း ဗုန္းဆိုေသာ အသံႏွင့္အတူ ထိုင္ေနရာ ခုံတန္းလ်ားေလး လႈပ္ခါသြားေသာေၾကာင့္ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ ထိုလူၾကီး။ ေဘးက ခံုနံပါတ္တြင္ထိုင္ကာ ညိဳေသာ အသားမ်ားၾကားမွ အထင္းသားျမင္ရသည့္ ယုန္သြားအခ်ဳိ႕နွင့္ သူမအား ျပံဳးျပေနေသးသည္။ ျပီးမွ<br /><br />“အခန္းနံပတ္ ၆ နဲ႔ G မွား ၾကည့္ျပီး ဟိုဘက္အေဆာင္ေရာက္သြားတာ။ အမွန္က ဒီအခန္း ေကာင္မေလးရဲ႕”<br /><br />“ေအာ္ … ဟုတ္ ”<br /><br />ေမးခြန္းစာရြက္ေ၀ေနတာမို႔ စကားကို ခပ္တိုတုိျဖတ္ကာ ေမးခြန္း စဖတ္ေနလိုက္သည္။ သူမ အစ္မ TOEFL ေျဖတုန္းက ၀ိုင္းဖတ္ေပးထားေသာ အေျခခံေလးမ်ားျဖင့္ မွန္းကာေျဖေနရသည္မို႔ စာေမးပဲြ ပထမပိုင္း ျဖစ္သည့္ အဂၤလိပ္စာေျဖရသည့္အခ်ိန္က ကုန္ခဲ လြန္းလွသည္။<br /><br />“ကိုကိုေရ ဖုန္းလာေနတယ္ ။ ကိုကို ဖုန္းလာေနတယ္။ ကိုကို…. ဖုန္းလာေနပါတယ္ဆို… ။ ေတာက္… ေခၚမၾကား ေအာ္မၾကားနဲ႔ မုန္းစရာၾကီး”<br /><br />စာေမးပဲြခန္းေရွ႕ရွိ လြယ္အိတ္မ်ား စုပံုထားရာေနရာမွ ဖုန္းျမည္သံက အခန္းက်ဥ္းကေလးကို ခပ္က်ယ္က်ယ္ ဖုံးအုပ္သြားသည္။ စာေမးပဲြေစာင့္ ဆရာမ အပါအ၀င္ စာေမးပဲြေျဖသူအားလံုး ျပံဳးစိစိနွင့္ စပ္စုေသာမ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ေဘးဘီကို ေခါင္းေမာ္ၾကည့္ၾကေပမယ့္ သူမေဘးမွ ထုိလူၾကီးကေတာ့ စိတ္၀င္တစား စာေတြေရးေနေတာ့ သူမက်ိတ္ျပီး ခ်ီးက်ဴးမိလိုက္သည္။<br /><br />ေၾသာ္ စာဂ်ပိုး ထင္ပါရဲ႕။<br /><br />ဖုန္းေခၚသံက တိတ္မသြားဘဲ ေနာက္တေက်ာ့ျပန္ကာ ျမည္လာျပန္ေတာ့ သူမေဘးမွ ဟိုလူၾကီးမွာ အိေျႏၵ မရစြာ ခုံတန္းလ်ားေလးေပၚမွာ ငုတ္တုတ္ကေလး ထိုင္လ်က္သား…။ ႏွဖူးမွ စီးက်လာေသာ ေခၽြးေစးမ်ားကို ေမႊးပြ လက္ကိုင္ပု၀ါခပ္ၾကီးၾကီးျဖင့္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းသုတ္ရင္း သူမအားျပံဳးျဖဲျဖဲလုပ္ကာ ဆိုသည္က<br /><br />“အိမ္က အေမဆက္တာေလ အေမ၊ အေမဆက္တာ”<br /><br />သူမ မ်က္လံုးေလးျပဴးကာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘာမွထပ္မေျပာေတာ့ပဲ စာေတြ ဆက္ေရးေနျပန္သည္။ ဖုန္းေခၚသံ သံုးေလးခါ ဆက္တိုက္ျမည္ျပီးကာမွ စာေမးပဲြခန္းက တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ ေမႊးပြ လက္ကိုင္ပု၀ါၾကီးကို ပုခံုးေပၚတြင္ တင္ကာ ကားဒ႐ိုင္ဘာ စတိုင္ႏွင့္ ပက္စီပုလင္းဖင္ မ်က္မွန္တပ္ထားေသာ ထိုလူၾကီးဆီမွ သက္ျပင္း ခ်သံတစ္ခ်က္ကိုေတာ့ သူမ ၾကားျဖစ္ေအာင္ ၾကားလိုက္ေသးသည္။<br /><br />ပထမအခ်ိန္ျပီးေတာ့ သူမတို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု ကင္တင္းတြင္ထိုင္ကာ စကားေတြ မ်ားေနမိျပန္သည္။ ေဆး ၂ မွ ဖိုးေက်ာ္၏ ရည္းစားျဖစ္သည့္ ေပါက္တတ္ကရမ်ားကို ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ ေျပာတတ္ေသာ ျပည္ျမိဳ႕သူ ေကာင္မေလး ေရာက္လာေတာ့ သူမတို႔ စကား၀ုိင္းေလး ပို၍ ပဲြဆူသြားသည္။ ေဖာင္ၾကီးသင္တန္းမွ ခင္မင္မႈေတြက သူမတို႔အား မထင္မွတ္ဘဲ တင္းက်ပ္စြာ ေႏွာင္ဖဲြ႕ခြင့္ ေပးခဲ့သည္မဟုတ္လား။<br /><br />“မီးငယ္ ဟိုဘက္စားပဲြက လူၾကီးက နင့္ကိုလွမ္းလွမ္းၾကည့္ေနတယ္ သိလား ”<br /><br />“အဲ အဲ လူၾကီးေပါ့ ……………………………………….<br /><br />……………………………………………………………………… ”<br /><br />သူမ၊ ႏြယ္ခ်ဳိနွင့္ မ်ဳိးၾကီး တို႔ မိန္းကေလး သံုးေယာက္သား စာမက်က္ဘဲ တြတ္ထိုးေနၾကေတာ့ ထိုလူၾကီး ေနမထိထိုင္ မသာျဖစ္ကာ ကင္တင္းမွ ထြက္ေျပးသြားေခ်သည္။<br /><br />………………………………………………………………………………………………<br /><br />စာေမးပဲြခ်ိန္ျပီးေတာ့ သူမ်ား နည္းတူ သူမတို႔ အဖဲြ႕လည္း ေရႊတိဂံုဘုရားသို႔ တက္ခဲ့ျပန္သည္။ ေဆး ၁ ေဆးေက်ာင္းသူ ဘ၀တေလွ်ာက္လံုး စာေမးပဲြ ေနာက္ဆံုးရက္ ျပီးသည္နွင့္ အိမ္မျပန္ေသးဘဲ ဘုရားသို႔သြားကာ ေအာင္ေျမနင္းျခင္း ဒါမွမဟုတ္ ဆုေတာင္းျပည့္သည္ဆိုသည့္ ေထာင့္မ်ားတြင္ မရမက ဂါထာမ်ားကို ဖ်စ္ညွစ္ဆိုကာ ဆုေတာင္းျခင္းမ်ားကို ျပဳလုပ္တတ္ၾကသျဖင့္ ယခုလည္း သူငယ္ခ်င္း အားလံုးစုကာ ဘုရားေပၚသို႔ တက္ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။<br /><br />ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းကလို တေက်ာင္းလံုးလိုလို ဘုရားေပၚသို႔ ေရာက္ေနတာ မဟုတ္ေပမယ့္ သူ႔အၾကံနွင့္သူ ေအာင္ေျမနင္းၾကသူေတြကေတာ့ ဟိုတစ္စု ဒီတစ္စု။ အဲဒီထဲမွာမွ မီးမီးအား ေခါက္ထီးျဖင့္ ဆဲြထားခဲ့ဖူးေသာ ဟိုလူၾကီးက ေအာင္ေျမေထာင့္ တစ္ေနရာတြင္ ေအာင္သေျပပန္းမ်ားကို ကိုင္ကာ အပီအျပင္ ထိုင္ျပီး ဘုရားရွိခိုးေနပံုက အေတာ္ကို ေလးနက္သည့္ပံုစံ။ သူမတို႔ ေအာင္ေျမနင္းျပီးသည့္ တိုင္ေအာင္ သူက ဘုရားရွိခိုးလို႔ မျပီးေသး။ အျမင္မေတာ္တာေတြ႕လွ်င္ မစရလွ်င္ မေနႏုိင္ေသာ သူမတို႔ မိန္းကေလးတစ္စု ထိုလူၾကီးအနားသို႔သြားကာ<br /><br />“ ဆုေတာင္းထား ဆုေတာင္းထား အေျခအေနက ေဘာ္ဒါလိုင္းမွာ”<br /><br />“ဘာ …၊ ေၾသာ္ ေကာင္မေလး မင္းပဲကိုး။ ေစာေစာက ငါ့ကို ဘာေျပာလိုက္တယ္”<br /><br />“ ေၾသာ္.. ဦးေလးကို ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ဦးေလးေနာက္မွာ ေအာင္ေျမနင္းေနတဲ့ မီးမီး တို႔ သူငယ္ခ်င္းကို ေျပာတာပါ ၊ ေအာင္ေျမနင္းတာ ခုလို စည္းရဲ႕ အစပ္နားမွာ နင္းရတာမဟုတ္ဘူးလို႔။ ဟိုးမွာ ျမင္ေနရတဲ့ အလယ္တည့္တည့္ေနရာက နင္းမွ ပိုေအာင္ျမင္တယ္လို႔ ၾကားဖူးတာပဲ။ ခုက အစပ္နားျဖစ္ေနတယ္လို႔ သူ႕ကို လွမ္းေျပာတာပါ ။ ဟိဟိ ”<br /><br />“ဟင္း… မင္းကေလးေနာ္ ဘုရားေပၚမွာမို႔လို႔ ႏို႕မို႔ဆို မလြယ္ဘူး”<br /><br />“ဟုတ္ဟုတ္ ဦးေလးလည္း ေဘာ္ဒါနားေရာက္ေနတယ္ ထင္ရင္ စည္း၀ိုင္းထဲ၀င္လိုက္ေလ ဒါမွ ေသခ်ာမွာ ဟီး”<br /><br />“ေတာက္… ဘယ္လိုဟာေလးေတြနဲ႕လာေတြ႕ေနသလဲ မသိပါဘူး ”<br /><br />ပါးစပ္မွ တီးတိုးျမည္တြန္ကာ ေအာင္ေျမ၏ အတြင္းပိုင္းေနရာသို႔ ထိုလူၾကီး ေရႊ႕သြားမွ သူမတို႔ သေဘာတက်ရွိကာ ဘုရားေပၚမွ ဆင္းလာခဲ့ၾကသည္။ ေႏွာင့္ယွက္တာ မဟုတ္ေပမယ့္ တခါတခါ အျဖစ္သည္းလြန္းသည့္ လူမ်ားအား စ ခ်င္တာ မီးမီးတို႔ စရိုက္။<br /><br />အဲဒီေန႔ညေနက သူငယ္ခ်င္းမ်ား တခါတေလ ဆံုရတာမို႕ ေမေမ႕ကို ဖုန္းျဖင့္ လွမ္းအသိေပးျပီး သူမတို႔ ညစာ အတူစားျပီးမွ အိမ္ျပန္လာခဲ့သည္။<br /><br />ဒီလိုႏွင့္ အထူးကု သင္တန္း၀င္ခြင့္ စာေမးပဲြက သူမတို႔အတြက္ မိတ္ဆံုစားပဲြတစ္ခုလိုလို ဘာလိုလို…။<br /><br />သူမ၏ အိမ္အျပန္လမ္းတို႔က သူငယ္ခ်င္းမ်ားနွင့္ စကားေဖာင္ဖဲြ႕ရင္း ေပ်ာ္လို႔မဆံုး၊ ေတြ႕တိုင္းပင္ ေျပာမကုန္ႏိုင္သည့္ စကားမ်ားႏွင့္မို႔ မ်ဳိးႀကီးႏွင့္ ႏြယ္ခ်ဳိ ကို အိမ္တြင္ တစ္ညတည္းရန္ အတင္းဇြတ္ေခၚရင္း သူမတို႔ မိန္းကေလး သံုးေယာက္ မီးမီးငယ္အိမ္ရွိရာ ဆီသို႔ ျပန္လာခဲ့သည္။<br /><br />အိမ္အ၀င္အ၀က မႏၱေလး ကတၱီပါ ဖိနပ္ တစ္ရံကို ျမင္ေတာ့ သူမအံ့ၾသမိလိုက္သည္။ ေဖေဖ့ ဖိနပ္က အဲဒီေလာက္မၾကီးပါဘူးဟု စဥ္းစားရင္း အိမ္တြင္းသို႔ ၀င္လာလိုက္သည္။<br /><br />“ သမီးေရ မီးမီး လာပါဦးကြယ္ ဒီမွာ သမီး အစ္ကို ကို လာႏႈတ္ဆက္ပါဦး”<br /><br />“ဟုတ္ကဲ့ ေမေမ”<br /><br />…………………………………………………………………….<br /><br />“ဟုတ္ကဲ့ေမေမ ခ်ည္းပဲ ေျပာမေနနဲ႕ ေမေမဘာေျပာတာလဲဆိုတာလည္း ေသခ်ာနားေထာင္ဦး”<br /><br />ခပ္မာမာ အသံႏွင့္ ဆိုလာတာေၾကာင့္ အတိတ္မွ အေတြးစမ်ားကို ခဏျဖတ္ကာ မ်က္လံုး၀ိုင္းေလးနွင့္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့<br /><br />“ဟိုတခါ ေမာင္သက္ေအာင္ ရန္ကုန္ လာတုန္းကလို အျဖစ္မ်ုဳိး မၾကားခ်င္ဘူးေနာ္။ ေနာက္တစ္ေခါက္ ေမေမ မ်က္ႏွာ မပ်က္ခ်င္ဘူး သမီး”<br /><br />“ဟုတ္ကဲ့ ေမေမ”<br /><br />“ေျပာရင္ေတာ့ ဟုတ္ကဲ့ေမေမပဲ ျပီးမွ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္တဲ့ကေလးမ”<br /><br />“အင္းပါ ေမေမရယ္ ခုေတာ့ ရထားထြက္ေတာ့မွာမို႔ သြားေတာ့မယ္ေနာ္။ ေမေမလည္း က်န္းမာေရးဂ႐ုစိုက္ အိမ္မွာ ႏွစ္ေယာက္တည္းဆိုျပီး ေဖေဖနဲ႔ ရန္ျဖစ္မေနနဲ႔ဦး။ သမီး ဆူညံပူညံေတြ မၾကားခ်င္ဘူးေနာ္ ဒါပဲ”<br /><br />“တယ္.. ဒီကေလးမေလး ”<br /><br />ေမေမ့ ပါးျပင္အား ခပ္ဖြဖြနမ္းကာ ေဖေဖ့ကို အေျပးကေလး ႏႈတ္ဆက္ရင္း သူမ ရထားဆီသို႔ အျမန္ လွမ္းတက္လိုက္သည္။<br /><br />ဥၾသသံႏွင့္အတူ ရန္ကုန္မႏၱေလး အျမန္ရထားၾကီးက သူမကို ေခၚတင္ကာ အညာေျမသို႔ ခရီးစခဲ့ေလျပီ။<br /><br />သူမဦးတည္ရာ ဘူတာရံုတစ္ခုဆီမွ သူမကို ၾကိဳေနမည့္သူကေတာ့ သူမ၏ အထက္အရာရွိျဖစ္သူ ေဒါက္တာ သက္ေအာင္ ဒါမွမဟုတ္ သူမ လက္ေမာင္းကေလးအား ေခါက္ထီးျဖင့္ လွမ္းခ်ိတ္ခဲ့ဖူးသည့္ ေမေမ့သူငယ္ခ်င္း၏ သားျဖစ္သူ၊ သူမႏွင့္ လူၾကီးခ်င္း သေဘာတူထားသည္ဆိုသည့္ ဟိုလူၾကီး။ သူ႕အေမ ညႊန္ၾကားခ်က္အတိုင္း သူမအိမ္သို႔ လာကာ လူၾကီးမ်ားနွင့္ လာေတြ႕စဥ္က ေဒါက္တာမီးမီးငယ္ဆိုသည္မွာ သူမမွန္းသိကာ အေယာင္ေယာင္အမွားမွားႏွင့္ ဟန္ေတာင္မေဆာင္ႏိုင္ဘဲ ထြက္ေျပးခ့ဲသူ ထိုလူၾကီး။ သူ႕ေမြးရပ္ေျမမွ သူမထံသို႔ စေန တနဂၤေႏြမ်ားတြင္ ပံုမွန ္ဖုန္းဆက္တတ္ေသာ္လည္း မီးမီးေနေကာင္းလား ဆိုသည့္ ေမးခြန္းကိုသာ အခါတိုင္းတြင္ မရိုးႏိုင္စြာေမးကာ ဖုန္းကို ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ အသံတိတ္ ကုိင္ထားျပီးမွ အိပ္ေတာ့ေနာ္ ဟုဆိုကာ ဖုန္းခ်သြားတတ္သူ ထိုလူၾကီး။<br /><br />သူမ သြားတက္ကေလးမ်ား ေပၚေအာင္ ႐ွက္ျပဳံးကေလးျပံဳးကာ ထိုအတိတ္မ်ားကို ျပန္စဥ္းစားေနမိေတာ့ သူမလက္ေမာင္းကို တစ္ခုခုျဖင့္ လာခ်ိတ္မိသလိုလို ျဖစ္ကာ သူမလက္ေမာင္ကေလးအား ကေယာင္ကတန္းျဖင့္ လွမ္းကိုင္မိလိုက္ေသးသည္။<br /><br />မေန႔ညက ဖုန္းဆက္ကာ သူမေရာက္မည့္ အခ်ိန္မတိုင္ကပင္ မလဲြမေသြရွိေနမည္ဟု ဆိုလာသည့္ ထိုလူပ်ဳိၾကီး၏ တုန္တုန္ယင္ယင္ စကားသံ တခ်ဳိ႕ကိုလည္း သူမ ၾကားေယာင္မိေတာ့ သူမနွလံုးခုန္သံတို႔က ရန္ကုန္မႏၱေလး အျမန္ရထား ခုတ္ေမာင္းသံထက္ ပိုလို႔ ညံေနေပမယ့္ အတိတ္တခုလံုးမွာ အလဲြမ်ားနွင့္သာ ရွင္သန္ခဲ့သည့္ သူမမို႔ ေနာင္ၾကံဳရမည့္ အလဲြမ်ားရွိေနပါလွ်င္ … ။<br /><br /></span><div style="text-align: right;"><span id="fullpost">မြန္းသက္ပန္ (ေဆး ၁)<br />သံလြင္အိပ္မက္ အြန္လိုင္းမဂၢဇင္း<br />အတဲြ (၃) အမွတ္ (၄)<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-3881627558530342408?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-40996480367776067762009-11-22T11:45:00.003+06:302009-11-22T11:52:41.220+06:30<span style="color: rgb(51, 102, 255);">သူမ ထမင္းခ်ဳိင့္ကေလးဆဲြကာ ေတာင္ကုန္းကေလးေပၚကေန အဲဒီ ေျမနီလမ္းေလးကို ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ေဆာင္းအကုန္ မိုးအကူးမို႔ ဖုန္မႈန္႕နီနီေတြကို သိုိသိုသိပ္သိပ္ျဖစ္ေစတဲ့ မိုးဖဲြဖဲြရဲ့ေအာက္မွာ ေျမနီလမ္းက ဖုန္ထူထူက အခါတိုင္းလို သူမဂ်င္းေဘာင္းဘီ ကိုသိပ္မကပ္ခ်င္ေတာ့။</span> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/SwjKcu9wqRI/AAAAAAAAAas/U0B0PaHn_bo/s1600/sweets.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 120px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/SwjKcu9wqRI/AAAAAAAAAas/U0B0PaHn_bo/s200/sweets.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5406793947650500882" border="0" /></a>လမ္းတေလွ်ာက္က ဘယ္ရီသီးဆန္ဆန္ အပင္ေတြမွာသာ ေျမတစ္လွည့္ ရႊ႕ံတစ္လွည့္နွင့္မို႔ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ ကေလးမ်ားအဖို႔ ခါတိုင္းလို ဖုန္ခါျပီး စားရံုနွင့္မျပီးဘဲ သူတို႔ဆံပင္ခပ္ရႈပ္ရႈပ္ကေလးေတြနွင့္ပါ သုတ္ဖို႔အလုပ္ရႈပ္ ၾကေတာ့မည္။<br /><br />ေန႔စဥ္သြားေနက်မို႔ ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ဆိုသည့္ အခ်ိန္ေတြက သူမကို မေမာပန္းေစေတာ့ေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ၿငီးေငြ႕တာအမွန္ ။<br />မူလတန္းေက်ာင္းသားကေလးမ်ား ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္နွင့္ ဆံုလွ်င္ သူမအဖို႔ စကားေျပာေဖာ္ရေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း တေယာက္တည္း အထီးက်န္ဆန္ဆန္။<br /><br /><span id="fullpost"><br />သူမေရွ႔မွ အလယ္တန္းေက်ာင္း၀တ္စံုျဖစ္သည့္ အနီေရာင္ ၀တ္စံုနွင့္ ကေလးငယ္ တေယာက္ သူမဆီသို႔ ေျပးလာတာျမင္ေတာ့ သူမေျခလွမ္းတို႔ကို အရွိန္ေလွ်ာ့ျပီး သူေရာက္လာမည့္ အခ်ိန္နွင့္မွန္းကာ သူမကိုယ္ကေလးကို ကိုင္းထားေပးလိုက္သည္။ ပထမရက္ေတြထဲက ထိုသို႔ ကေလးမ်ား သူမဆီသို႔ ေျပးလာလွ်င္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရသလို သူမေခါင္းကို သူတို႔လက္နွင့္ ထိသည့္အခါ လူၾကီးေခါင္းကို ကိုင္ရမလား ရယ္လို႔ သူမခံျပင္းေဒါသေလး ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ခုေတာ့ သူတို႔ ဓေလ့ဘာသာျဖင့္ အရိုအေသေပးမႈကို သူမလက္ခံယဥ္ပါးခဲ့ရျပီေလ။<br /><br />“Shikamo .. ”<br /><br />သူ႕လက္ ကေလးနွစ္ဘက္ကို ဆန္႔ကာ သူမဦးေခါင္းဆီသို႔ ဦးတည္ျပီး ႏႈတ္ကလည္း ရိုေသစြာ ႏႈတ္ဆက္စကားဆို လာေတာ့ ေခါင္းကေလးကို အသာငံု႕ေပးရင္:<br /><br /><br />“Marahaba …၊ hu jumbo”<br /><br />"Si Jumbo"<br /><br />ႏႈတ္ဆက္စကားမ်ားကို ဆိုရင္း ထိုကေလးက သူမလက္မွ ထမင္းခ်ဳိင့္ ကေလးဆီသို႔ လက္ကမ္းကာ ကၽြန္ေတာ္ ကူေပးမယ္ေလဟု ဆိုလာေတာ့ သူမထမင္းခ်ဳိင့္ ခပ္စုတ္စုတ္ကေလးအား သူ႕လက္ထဲသို႔ ထည့္ေပးျဖစ္ခဲ့ သည္။<br /><br />“ဆရာမ ေဆးခန္းကို သြားမလို႔လား ”<br /><br />“ဟုတ္တယ္ ကေလး ။ မင္းက ဆရာမကို သိလို႔လား ”<br /><br />“ဟင့္အင္း …ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အေမကေျပာတယ္။ ခုဒီရြာမွာ ဆရာ၀န္မေလး တစ္ေယာက္ရွိျပီတဲ့ ”<br /><br />“ေၾသာ္ ”<br /><br />သူမတို႕ ေတာင္ကုန္းကေလးတစ္ခုကို ျဖတ္လာျပန္စဥ္အတြင္း လမ္းသြား လမ္းလာမ်ားကို ႏႈတ္ဆက္ကာ ျဖတ္လာၾကေတာ့ ထိုကေလးက သူမ မသိ နားမလည္ေသးေသာ ဓေလ့သံုးစကားမ်ားကို တက္ၾကြစြာ ရွင္းျပေနတတ္ ေသးသည္။<br /><br />ထိုကေလးငယ္နွင့္အတူ စကားတေျပာေျပာ လွမ္းလာေနရင္းက သူမ ကုတ္အကၤ်ီ ေဘးအိတ္ဆီမွ သၾကားလံုးကေလးမ်ားဆီသို႔ သူမလက္က အလိုလိုေရာက္သြားမိသည္။ ကေလးခ်စ္တတ္ျပီး ထိုအသားညိဳညိဳမဲမဲ ကေလးမ်ားကို တျမတ္တနိုးရွိတတ္ေသာ သူမက သူမ ဗိုက္ဆာလွ်င္ အဆာေျပစားေနက် သၾကားလံုးမ်ားကို အခါအားေလွ်ာ္စြာ ေပးတတ္ျမဲျဖစ္ သည္။<br /><br />“ကေလးမ ေနေကာင္းလား ”<br /><br />“ဟုတ္ကဲ့ေကာင္းပါတယ္…အဘ ”<br /><br />သူမတို႔ေရွ႕မွ လာေသာ အသားညိဳညစ္ညစ္ နွင့္ ဦးေလးၾကီးတစ္ေယာက္မွ<br />ႏႈတ္ဆက္လာေတာ့ သူမတို႔ ျပန္ႏႈတ္ဆက္စဥ္တြင္ပင္ …။<br /><br />“ငါ့ကို ပိုက္ဆံ ၅၀၀ ေလာက္ေပးပါလားဟာ။ ငါ ကိုကာကိုလာ ေသာက္ခ်င္လို႔ပါ။ ”<br /><br />ဘုရားေရ… သူမေတာင္ ဒီရြာေရာက္တည္းက တစ္ခါမွမေသာက္ျဖစ္ခဲ့သည့္ ဆိုဒါလို႔ သူတို႔အရပ္ေခၚသည့္ ကိုကာကိုလာ၊ ဖန္တက္စီ စသည့္ အခ်ဳိရည္ ေပါင္းစံုကို ဒီအဘက ေသာက္ခ်င္သည့္ ဆႏၵျဖင့္ အားမနာပ သူမအား ေတာင္းဆိုလာေခ်သည္။<br /><br />“……………..”<br /><br />“ဟင္ …ကေလးမက ဇြန္းဂူ ( သူတို႔ဘာသာ အေခၚအရ အေနာက္နိုင္ငံသား မ်ားကိုေခၚျခင္းျဖစ္သည္။ သူမလို အသားအ၀ါေရာင္ ရွိသူကိုေတာ့သူတို႔ က တရုတ္ လူမ်ဳိးမ်ားဟုသာ ေယဘူယ် သိတတ္ေပမယ့္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဇြန္းဂူဟုသာ သံုးစဲြေလ႔ရွိၾကသည္) ျဖစ္ျပီး ဒါေလးေတာင္မရွိဘူးလား "<br /><br />“ဟုတ္ကဲ့အဘ ..ကၽြန္မက အဘထက္ အသားနည္းနည္းျဖဴေပမယ့္ အဘကို အလကား ေပးဖို႔ေတာ့ ပုိက္ဆံမရွိဘူးရွင္… စိတ္မရွိပါနဲ႔ ”<br /><br />သူမ အခ်ဳိသာဆံုးေလသံနွင့္ ျငင္းဆန္ကာ ထိုအဖိုးအိုနားမွ ခပ္သြက္သြက္ ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။ ဒီအရပ္ဒီေသဆီသို႔ လာတတ္သည့္ အလွဴရွင္မ်ား၏ သြန္သင္က်င့္ယူခဲ့မႈေၾကာင့္ အသားျဖဴျဖဴ လူတစ္ေယာက္ကို ျမင္လွ်င္ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေတာင္းဆိုတတ္ျခင္းကိုက သူမခံျပင္းဆံုး ခံစားခ်က္ ေတြထဲက တစ္ခုျဖစ္သည္။ သူမ မေမြးခင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားကတည္းက ျဖစ္တည္ခဲ့သည့္ ျဖစ္ရပ္ေတြမို႔ မျပင္နိုင္ေပမယ့္ အခ်ိန္ ဘယ္ေလာက္ ၾကာၾကာ က်င့္သား မရနို္င္ေသးတာေတာ့အမွန္ ။<br /><br />သူမေျခလွမ္းတို႔ကို အရွိန္ျမွင့္ကာ ေဆးခန္းဆီရာဆီသို႔အျမန္ လွမ္းခဲ့ လိုက္ေတာ့ ထိုကေလးကလည္း ထမင္းခ်ဳိင့္ ကေလးကို ဆဲြကာ အေျပးကေလး သူမေနာက္က လိုက္လာခဲ့သည္။ ႏွစ္ဦးသားတိတ္တဆိတ္ ေတာင္ကုန္းေလး သံုးခုကို ျဖတ္လာခဲ့ျပီးမွ သတိတရျဖင့္ ကေလးငယ္ အားၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ေစာေစာကလို တက္ၾကြမႈတို႔ ေပ်ာက္ကြယ္လ်က္ ရွက္ရြ႕ံသည့္ ဟန္တို႔ျဖင့္ သူမေနာက္မွ လိုက္လာသည္ကို ျမင္ရသည္။<br /><br />“စိတ္မရွိပါနဲ႔ကေလးရယ္ ဆရာမ က တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္တိုတတ္လို႔ပါ။ ”<br /><br />“ဟုတ္ကဲ့ ”<br /><br />ထိုကေလးငယ္၏ တံုးတိတိအေျဖနွင့္ အတူ သူမတို႔ပတ္၀န္းက်င္ ကေလး တိတ္ဆိတ္ သြားျပန္သည္။<br /><br /><br />“ဆရာမ ကၽြန္ေတာ္ ဒီေတာင္ကုန္းေပၚကေန သြားေတာ့မယ္ ”<br /><br /><br />“အင္း..အင္း.. ေက်းဇူးတင္တယ္ေနာ္။ သားက အခုဘယ္သြားမလို႔လဲ။ မုန္႔စားေက်ာင္း လႊတ္လို႔အိမ္ျပန္တာလား”<br /><br />သူမေဒါသတို႔ျဖင့္ ေမ့ေလ်ာ့ကာ ကေလးငယ္ကိုေတာင္ ႏႈတ္မဆက္ခဲ့ျဖစ္ျခင္း ကို အားတုံ႔ အားနာျဖစ္ကာ သမကာ လွ်ံကာေမးလိုက္သည္။<br /><br />“ဟုတ္ကဲ့ဆရာမ အခု မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္။ ဒါေပမယ့္ အိမ္မျပန္ဘူး… ကၽြန္ေတာ္ ဟိုဘက္ရြာက စိုက္ခင္းမွာ ေရသြားေလာင္းေပးမလို႔။ စာေမးပဲြ နီးျပီေလ ဆရာမရဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္ ညီမေလးအတြက္ ခဲတံ ၀ယ္ေပးရေတာ့မယ္။ ”<br /><br />“ေၾသာ္… ေအး… ေနာက္ေတာ့ ေတြ႕တာေပါ့ကြယ္ ”<br /><br />“ဟုတ္ကဲ့…ဆရာမ ”<br /><br />ေျပးေျပးေျပာေျပာနွင့္ ေတာင္ကုန္းေပၚသို႔ ေျပးတက္သြားေသာ ကေလးငယ္၏ ေက်ာျပင္ကို ေငးၾကည့္ရင္း အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ ထည့္ထားမိေသာ ကုတ္အက်ီ္ေဘးအိတ္ဆီမွ လက္တစ္ဘက္ကို ေျဖေလ်ာ့လိုက္သည္။<br /><br />“မင္းကို မခ်စ္လို႔ မေပးတာမဟုတ္ဘူး ..သားရယ္။ ဆရာမရဲ့ သၾကားလံုးက မင္းဘ၀ရဲ့ ၾကိဳးစားခ်င္စိတ္ေတြကို အျပီး ရိတ္သိမ္းပစ္မိမွာ စိုးလို႔ပါ။ ”<br /><br /><br />သူမႏႈတ္မွ ဖြဖြ ဆိုကာ ေတာင္ေကြ႕လမ္း ကေလးအစြန္းဆီသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ လိုက္ျပီး သၾကားလံုးမ်ားကို ေတာင္ေအာက္ သစ္ေတာဘက္ဆီသို႔ ေမွ်ာခ်ပစ္လိုက္သည္။ ေဒသထြက္ သၾကားလံုးတခ်ဳိ႕ကို ဆုပ္ကိုင္ထားသည့္ သူမလက္တို႔ကို ေျဖေလ်ာ့ခဲ့ေသာ အဲဒီကာလမ်ား၏ ေနာက္တြင္ေတာ့ သူမဘ၀တြင္ သၾကားလံုးမ်ားေဆာင္ထားတတ္သည့္ အက်င့္တို႔ ထာ၀ရ ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ရသည္ မဟုတ္ပါလား။<br /><br /><br /></span><div style="text-align: right;"><span id="fullpost"><div style="text-align: left; color: rgb(51, 51, 255);">မြန္းသက္ပန္ (ေဆး ၁)</div><span style="color: rgb(51, 51, 255);"> ေလာကအလွ အြန္လိုင္းမဂၢဇင္း</span></span><br /><span id="fullpost"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">၂၀၀၉ ခုနွစ္ နို၀င္ဘာလ ၂၁ ရက္ </span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-4099648036777606776?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-77287381243571398112009-11-17T20:38:00.008+06:302009-11-17T21:03:12.355+06:30<p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3366FF;">၃ လတစ္ခါ ထုတ္ေ၀ေနက်ျဖစ္တဲ့ <a href="http://www.thanlwin.com/new/index.php?option=com_content&amp;view=article&amp;id=1651&amp;Itemid=251">သံလြင္အိပ္မက္ အင္တာနက္မဂၢဇင္း အတဲြ(၃) အမွတ္ (၄)</a> ကို နို၀င္ဘာ ၁၆ ရက္ေန႔မွာ ျဖန္႔ခ်ီ နို<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 255); font-family:Georgia, serif;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 0); font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3366FF;">င္ခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။</span> </span></span></span></span></p><img src="http://1.bp.blogspot.com/_bZclI9hPUc4/SwKvrc-7HNI/AAAAAAAAAak/3utG1lSbdnQ/s200/TL3-4_cover.jpg" style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 144px;" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405075663847365842" /><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span" style="color:#3366FF;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 0); ">စာေရးသူအေတာ္မ်ားမ်ား စံုလင္စြာနဲ႔ ေ၀ဆာေနတတ္တဲ့ သံလြင္ဟာ ဒီတေခါက္မွာေတာ့ အေျပာင္းအလဲမ်ား မ်ားစြာအေၾကာင္းကို ဦစားေပး တင္ျပသြားတယ္လို႔ သိရပါတယ္ရွင္။ က်မမြန္းသက္ပန္ရဲ့ ၀တၳဳတိုနဲ႔ ေဆာင္းပါး ကိုလည္း က်မဘေလာ့ကေလးမွာ မတင္နိုင္ေသးခင္ ေအာက္ပါ လင့္ကေလးေတြက ေနတဆင့္ ဖတ္နို္င္ပါတယ္ရွင္ ...</span></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:Zawgyi-One;"><a href="http://www.thanlwin.com/new/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=1595&amp;Itemid=254">သူမႏွင့္ စာေမးပဲြဖူးစာ</a></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a href="http://www.thanlwin.com/new/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=1636&amp;Itemid=255">အညာေျမမွ မ်က္ေထာင့္နီမ်ား</a><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p> <b><i><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)</span></i></b></o:p></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-7728738124357139811?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-2903717168188237922009-11-12T02:17:00.004+06:302009-11-12T02:37:10.732+06:30<style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"MS Mincho"; panose-1:2 2 6 9 4 2 5 8 3 4; mso-font-alt:"Arial Unicode MS"; mso-font-charset:128; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:fixed; mso-font-signature:1 134676480 16 0 131072 0;} @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} @font-face {font-family:"\@MS Mincho"; panose-1:0 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:128; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:fixed; mso-font-signature:1 134676480 16 0 131072 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"MS Mincho";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ေတာင္ေပၚျမိဳ႕ကေလးရဲ့ မိုးရာသီက က်မကို မတုန္လႈပ္ေစေပမယ့္ က်မရဲ့ကြန္ျပဴတာေလးကို အင္အားေပးေနတဲ့ ၾကိဳးကေလးကိုေတာ့ ၀ါးျမိဳသြားခဲ့ပါတယ္။</span><br /></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">တကယ္ကို လွ်ပ္တပ်က္ပါပဲ။ ခ်က္တင္၀င္ ရတာကို ၀ါသနာမပါေပမယ့္ စိတ္ကူးရရင္ ရသလို စာေရးခ်င္တဲ့ က်မမြန္းသက္ပန္ အဖို႕ေတာ့ ေျခလက္ေတြ ရိုက္ခ်ဳိးခံလိုက္ရသလိုျဖစ္တာမို႔ အေတာ္ေလး အေနရခက္ေနဆဲပါဘဲ။ နွစ္ပတ္တာ လုပ္အားေပးအျဖစ္ ေရာက္ေနခဲ့တဲ့ နယ္ေဆးရံုကေလးမွာ ဆရာ၀န္နဲ႔ က်န္းမာေရးလုပ္သား ရွားပါးလွတာကေၾကာင့္ က်မရဲ့ အဓိကတာ၀န္ျဖစ္တဲ့ ကိုယ္ခံအားက်ဆင္းမႈေရာဂါနဲ႔ အသက္ရွင္ ေနရသူေတြကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ရတဲ့ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ အျဖစ္ သာမက၊ ေဆးရံု ward round နဲ႔ ဓါတ္ခန္းခဲြေလးမွာပါ ကူညီဖို႔ တာ၀န္ပိုအျဖစ္ယူျဖစ္တာမို႔ ေန႔ဘက္ေတြမွာ က်မကြန္ျပဴတာေလးကို လြမ္းဖို႕အခြင့္ သိပ္မရခဲ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ခုလိုညဘက္ေရာက္ခါမွ ေဆးရံု ကြန္ျပဴတာဌာနမွ ငွားေပးတဲ့ adaptor cable ေလးနဲ႔ က်မမြန္းသက္ပန္တေယာက္ report ေတြေရး၊ ဘေလာ့ေတြ လည္ပတ္ရင္း က်မရဲ့ ၾကိဳးအေဟာင္းေလးကို နွေမ်ာတသမိေနမိေတာ့ တာပါပဲ။ <o:p></o:p></span></p> <span id="fullpost"> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေၾကာင့္ ဒီရက္ေတြမွာ ကြန္မန္႔ေတြကို မတုန္႔ျပန္နိုင္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ က်မမြန္းသက္ပန္ကို နားလည္ေပးနိုင္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ၾကိဳးအသစ္တစ္ေခ်ာင္း ေရာက္လာတဲ့အထိ ဒီေဆးရံုကေလးကေန က်မေမွ်ာ္ေနယံုကလဲြလို႔ တျခားလမ္းမရွိနိုင္တဲ့ အေျခအေနမို႔လို႔ပဲ ေျပာရမယ္ထင္ပါရဲ့ …<o:p></o:p></span></p> <p style="text-align: right; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >ေလးစားလွ်က္ <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: right; font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(51, 51, 255);"> <span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:100%;" >မြန္းသက္ပန္ ( ေဆး-၁)</span></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8512758408621897992-290371716818823792?l=www.moonthetpan.com' alt='' /></div>မြန္းသက္ပန္ (ေဆး-၁)http://www.blogger.com/profile/02489098413941944608noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8512758408621897992.post-4071088352891051722009-11-08T01:11:00.005+06:302009-11-08T01:23:06.040+06:30<span style="color: rgb(51, 102, 255);">၂၀၀၉ ခုနွစ္ ဂ်ဴလိုင္လထုတ္ စရဏမဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခံရတဲ့ ၀တၳဳတိုကေလးကို က်မခရီးသြားေနစဥ္ စာမေရးနိုင္တဲ့ အခ်ိန္မ်ားအတြက္ တင္ထားေပးခ်င္ပါတယ္။ က်မရဲ့လြတ္လပ္တဲ့ သံေယာဇဥ္ တစ္ခ်ဳိ႕အတြက္ အမွတ္တရေပါ့…</span><br /><br />“နင္သိပ္ကံေကာင္းတယ္ေနာ္။ posting ေျပာင္းတယ္ဆိုေပမယ့္ နင့္ျမိဳ႕ကို နင္ျပန္ရတာ ကံအေကာင္းဆံုးေတြထဲက တစ္ခုဘဲ။ ငါဆို အိမ္နဲ႔အေ၀းၾကီးကိုသြားရမွာ။”<br />နယ္ေဆးရံုသို႔ေျပာင္းမည့္ လက္ေထာက္ဆရာ၀န္မ်ား အတြက္ ေဆးရံုမွ လုပ္ေပးသည့္ ႏႈတ္ဆက္ပဲြမွာ သူငယ္ခ်င္းမက အနားကပ္ကာ အားက်စကားဆိုလာေတာ့ သူမျပံဳးရံုသာ ျပံဳးေနလိုက္သည္။ ပစၥည္းမ်ား သိမ္းရဦးမွာမို႔ အားလံုးကို နႈတ္ဆက္ျပီး ေစာေစာျပန္လာခဲ့ေပမယ့္ အေဆာင္ျပန္ေရာက္ေတာ့ တစ္ကိုယ္လံုး ေညာင္းကိုက္လို႔ေနသည္။ ဟိုနားရပ္ ဒီနားရပ္ႏွင့္ ဘာမွသာ မဟုတ္တာ အေတာ္ေလးပင္ပန္းသား။<br /><br /><span id="fullpost"><br />ေဆးခန္း ကိုယ္စားယူမည့္ ယုယုဆိုသည့္ ဆရာ၀န္မေလးအား ေဆးခန္းကိစၥမ်ားကို အျပီး လႊဲထားျပီးျပီမို႔ သူမမွာ တာ၀န္မရွိေတာ့ေပမယ့္ စိတ္က မခ်နိင္။ သံုးနွစ္ဆိုတဲ့ ဘာမဟုတ္ေလာက္ဟု ထင္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္အတိုင္းအတာ တစ္ခုက သူမကို ဘာေၾကာင့္မ်ား ဒီေလာက္ေတာင္ စိုးရိမ္ပူပန္တတ္သူအျဖစ္ ေျပာင္းလဲနိုင္ခဲ့ပါလိမ့္။ ပစၥည္းပံုေတြၾကားမွာ ငုတ္တုတ္ ကေလးထိုင္ခ်လိုက္ရင္း သူမအေတြးတို႔က ေဆးခန္းဖြင့္စ ရက္ေတြတုန္းက ျဖစ္ရက္ေတြဆီမွာ နစ္ေမ်ာေနခဲ့ျပန္သည္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ထိုရပ္ကြက္ကေလးနွင့္ အနီးအနားရပ္ကြက္ ႏွစ္ခုေလာက္မွာပါ ေဆးခန္း တစ္ခုမွ မရွိေသးတာက တစ္ေၾကာင္း၊ ေဆးဆိုင္ဆိုတာကလည္း ေသးေသးကေလးနွင့္ မည္မည္ရရ မဟုတ္တာေၾကာင့္ ဆရာ၀န္ေပါက္စ တစ္ေယာက္ရဲ့ စီးပြားေရး တြက္ကိန္းတစ္ခုအေနျဖင့္ ေဆးခန္းကေလးကို စ ဖြင့္ျဖစ္ခဲ့တာ မဟုတ္လား။<br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">တကယ္တမ္း မွန္းခ်က္နွင့္ နွမ္းထြက္လဲြခဲ့ရေပမယ့္ သူမ စခဲ့သည့္ အလုပ္တစ္ခုကို အလြယ္တကူ အရံႈးမေပးခ်င္ေသာ မာနကေလးနွင့္ ေတာင့္ခံေနခဲ့ေသာ သူမကို ကံၾကမၼာက ထိုရက္ေတြမွာ အေတာ္ကို ၾကည္စားလို႔ ေကာင္းခဲ့မည္ထင္သည္။ </span>ညေနေဆးခန္းဖြင့္ခ်ိန္ ေရာက္မွာကိုပင္ ေၾကာက္ေနတတ္ေသာ သူမအား ေဆးခန္းဖြင့္သည္႔ ပထမလတြင္ လက္၌ ပိုး၀င္ကာ ေယာင္ကိုင္းေနသျဖင့္ အလုပ္မလုပ္နိုင္ေသာ ငါးေရြးသည့္ ေနရာတြင္ အလုပ္လုပ္သည့္ ကိုျမေအာင္ႏွင့္ သူတို႔မိသားစုအေျခအေန၊ သံေခ်ာင္းေကာက္သည့္ အလုပ္ကို လုပ္ရင္း လူမမယ္ ကေလးသံုးေယာက္ကို ေစာင့္ေရွာက္ရေသာ ေဒၚစမ္းရင္၏ ရင္တြင္းေ၀ဒနာ၊ ေဆးယဥ္ေနသည့္ တီဘီေရာဂါပိုးစဲြကပ္ေနသည့္ မညိဳမ၏ ခိုကုိးရာမဲ့ဘ၀ နွင့္ မိခင္ျဖစ္သူ၏ လက္ပိန္ပိန္ ေျခာက္ေျခာက္ကေလးကို ၾကင္နာစြာတဲြကာ ေဆးခန္းသို႔ လိုက္ပို႔တတ္သည့္ ငါးနွစ္သားေလး ေမာင္ညိဳ၊ အရာအားလံုးက သူမ ရင္ကိုဓါးနွင့္မႊန္းသလို မရိုးနိုင္သည့္ ရင္နင့္ဖြယ္ ေန႔စဥ္ဘ၀ေတြနွင့္ ညေနတုိင္း ၾကိဳဆိုၾကျမဲ။ ရွိစုမဲ့စုျဖင့္ ေပါင္နွံေပးၾကေသာ ေဆးဖိုး၀ါးခကို မ်က္ေစ့မွိတ္ယူဖို႔ရာ သူမမွာ ဘယ္ေတာ့မွ အားအင္ အလံုအေလာက္ မရွိခဲ့တာလည္း အမွန္။ တစ္လစာ အ၀င္အထြက္စာရင္း တြက္ခ်က္တိုင္းမွာလည္း သူမထင္ထားသလို စီးပြားျဖစ္ဖို႔ ေနေနသာသာ ေဆးခန္းအတြက္ ေရဖိုးမီးဖိုးနွင့္ ေဆးျပန္၀ယ္ဖို႔အတြက္ေတာင္ မေလာက္ငသျဖင့္ သူမေဆးရံုမွရေသာလခ တို႔ျဖင့္ ေဖးကူရသည့္ လေတြကမနည္းလွ။<br />မိုးရာသီ ေရာက္လာျပန္ေတာ့ တုတ္ေကြး ဖ်ားနာ အျပင္းအထန္ ခံစားေနရေပမယ့္ ေနာက္ေန႔ အလုပ္မသြားလွ်င္ အိမ္စရိတ္မရွိတာမို႔ မျဖစ္မေန သြားခ်င္ၾကသည့္ လူနာမ်ားက သူမေဆးခန္းဖြင့္ခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနတာမို႔ ေဆးခန္းပိတ္ကာ နားခ်င္သည့္ ရက္တခ်ဳိ႕ရွိေပမယ့္ မေအာင္ျမင္ခဲ့။ ထို႔အျပင္ ေသြးလြန္ တုတ္ေကြးဟုဆိုလွ်င္ မိဘမ်ားအတြက္ သည္းေျခခုိက္မွ် ေၾကာက္လန္႔ၾကေသာ္လည္း အေျခအေနဆိုးသည့္အခါ သူမအေနျဖင့္သက္ဆိုင္ရာ ေဆးရံုသို႔ လဲႊစာေရးေပးျပီး ေစလႊတ္ခဲ့ေသာ္ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ေဆးရံုသို႔မသြားနိုင္သျဖင့္ ေနာက္တစ္ေန႔ ညေန ေဆးခန္းဖြင့္ခ်ိိန္တြင္ မ်က္နွာငယ္ကေလးမ်ားျဖင့္ ေဆးခန္းသို႔ လာျမဲတိုင္း လာတတ္ေသာ ခ်ဳိ႕တဲ့ မိသားစုတစ္ခ်ဳိ႕ ၊ ပြင့္လင္းရာသီ ေရာက္လို႔ မဂၤလာကိစၥေတြနွင့္ ေပ်ာ္ျပီးမၾကာမွီမွာပဲ ကေလးေတြ တသြပ္သြပ္ေမြးကာ သားဆက္ျခား ပညာေပး မသိတတ္ရွာေသာ မိခင္အမ်ားစု၊ အခန္႔မသင့္လို႔ ခ်စ္သူႏွင့္ သေဘာထားလဲြ အေျခအေနလြန္ကဲကာ မဖုန္းနိုင္ မဖိနိုင္ျဖစ္ကာမွ ေဆးခန္းသို႔ လာကာ မျပဳအပ္မဆီေလ်ာ္မ်ားကို ေတာင္းဆိုတတ္ေသာ မိန္းမငယ္ကေလးတစ္ခ်ဳိ႕ ။<br />ထိုသို႔ျဖစ္ရပ္ေတြၾကားမွာ သူမအေနျဖင့္ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္၏ က်င့္၀တ္ေတြကို ေသခ်ာလိုက္နာကာ ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ေပမယ့္ ထိုအရပ္ေဒသမွ ထြက္ေျပးဖို႔ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကိဳးစားခဲ့ဖူးေလသည္။<br />စိတ္ရွည္တဲ့အခါရွိသလို စိတ္မရွည္တဲ့အခါမ်ားတြင္လည္း ဂရုဏာ ေဒါေသာျဖင့္ ဆူပူအသိေပးတတ္ေသာ သူမအား ဆရာတစ္ဆူပမာ အားကိုးတၾကီး ရွိၾကေသာ ထိုပတ္၀န္းက်င္ကေလးအား တကယ္တမ္းေတာ့ သူမတစ္ေယာက္ မစြန္႔ခြာရက္ခဲ့ျပန္ပါ။ ေဆးကုသခ်ိန္အျပင္ က်န္းမာေရး ပညာေပးဖို႔အတြက္ပါ လိုအပ္လာျပန္ေတာ့ သူမစာဖတ္ခ်ိန္ေတြ ေလွ်ာ့ကာ ေဆးခန္းမွာ အခ်ိန္ကုန္သိအထိ ျဖစ္ခဲ့ရျပန္သည္။<br />ကားတတန္ ဆိုက္ကားတလွည့္ျဖင့္ ေန႔စဥ္မွန္မွန္ ေဆးခန္းကေလးသို႔ လာတတ္ေသာ သူမအား လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ရွိကေလးမ်ားက အခ်ိန္တိုအတြင္း၌ပင္ မွတ္မိကာ ခ်စ္ခင္လာခဲ့သလို တစ္ခါတစ္ရံ လမ္းေလွ်ာက္လာရေသာအခါတြင္လည္း သူမဆဲြျခင္း အစုတ္ကေလးကို ကူဆဲြေပးဖို႔ သူတို႔က အလုအယက္ ျဖစ္တတ္ၾကေသးသည္။<br />ထိုေဆးခန္းေလးနွင့္ ပတ္၀န္းက်င္အတြက္ အရာရာ ေပးဆပ္သူအျဖစ္ ေက်နပ္စျပဳေနခဲ့ေသာ သူမတစ္ေယာက္ မိုးသည္းေသာ ညေနတစ္ခုမွာ အျပင္းဖ်ားေနခဲ့ေပမယ့္ လူနာမ်ားကို ငဲ့ညွာကာ ေဆးခန္း လာဖြင့္မိသည့္အခါ သူမႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး အရည္ေပ်ာ္ခဲ့ရျပန္သည္။ ထိုေန႔၌ ဓနိမိုးထရံကာ ေဆးခန္းကေလးက မိုးသည္းသည္းထဲမွာ ယိမ္းထိုးေနသလို ေရစိုစိုအ၀တ္တို႔ျဖင့့္ သူမအသံ ကေလးမ်ား တုန္သည္အထိ အခ်မ္းတက္လာျပန္ေတာ့ အနီးအနားပတ္၀န္းက်င္အိမ္တို႔မွ ရွိစုမဲ့စု အ၀တ္ႏြမ္းႏြမ္းကေလးမ်ားျဖင့္ ေကာင္းနိုးရာရာ သူမအား ေနသာထိုင္သာရွိေစရန္ ပံ့ပိုးၾကသည္ကို သူမ တသက္မေမ့ရက္နို္င္ခဲ့ပါ။<br />ျမိဳ႕လည္ေခါင္မွေန၍ ေဆးခန္းလာဖြင့္တတ္ေသာ ဆရာ၀န္မကေလးအား ေဆးခန္းဖြင့္စရက္မ်ားတြင္ ရွိန္ေနၾကေသာ္လည္း လမ္းထိပ္ရွိေဒၚဘုမ